ΕΞ ΕΠΑΦΗΣ [110]

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΔΙΑΜΕΡΙΣΜΑΤΟΣ

«Κείμενα – Μη κείμενα (έξη)» ή «ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ ή ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΤΗΤΑ ;»

«πολλῶν δ᾿ ἀνθρώπων ἴδεν ἄστεα καὶ νόον ἔγνω». (Ομήρου Οδύσσεια α’3)

Μερικές φορές – εδώ στην μοναχικότητα του διαμερίσματος – σκέπτομαι διάφορες ομοειδείς, κατά τα φαινόμενα έννοιες, όπως η παγκοσμιοποίηση και η οικουμενικότητα και την εν τοις πράγμασι επέκταση τους, που όμως αποδεικνύονται εντελώς αντίθετες, τόσο ως έννοιες, όσο και στην εφαρμογήν τους από την θεωρία στην πράξη ή την αποδοχή τους, από τις κοινωνίες.    

ίσως χρειάζεται να δούμε κατ’ αρχήν, πως χαρακτηρίζονται οι παραπάνω έννοιες :

Παγκοσμιοποίηση είναι η αυτονόμηση όλων εκείνων των παραμέτρων (οικονομία, επικοινωνία κλπ.) οι οποίες μέχρι πρόσφατα, πριν μερικές δεκαετίες δηλαδή, επεδίωκαν να έχουν σύνορα μέσα σε ένα κράτος – προστάτη. Παράμετροι που τείνουν να ελευθερώνονται και να διαχέονται, ακολουθώντας την παγκοσμιοποίηση, είναι το εμπόριο, η κοινωνική δομή, η τεχνολογία, η κουλτούρα, το πολιτικό σύστημα, η γνώση κλπ. Ο όρος συχνά χρησιμοποιείται στην επιχειρηματολογία  για την ανάγκη μιας νέας καθολικού τύπου ηγεμονίας στον κόσμο. Ο όρος λοιπόν αυτός, χρησιμοποιείται τουλάχιστον από το 1944 και ο πρώτος που τον χρησιμοποίησε σε οικονομικό πλαίσιο ήταν ο Θεόδωρος Λέβιτ. (Levitt, Theodore. Globalization of markets, Harvard Business Review, 1983). Ενδεικτικά θα πρέπει να αναφέρουμε το ότι, ορισμένοι έχουν εκφράσει την άποψη ότι η παγκοσμιοποίηση είναι ταυτόχρονα αναπόφευκτη συνέπεια αλλά και αιτία του νεοφιλελευθερισμού, η οποία συνίσταται στο ότι, η παγκοσμιοποίηση επικεντρώνεται κυρίως στην απελευθέρωση των αγορών κεφαλαίου και στην κατάργηση δασμών και ρυθμιστικών ελέγχων στις διεθνείς αγορές, με αποτέλεσμα την υπερ-συγκέντρωση πλούτου στα χέρια των πιο ανταγωνιστικών πολυεθνικών εταιρειών εις βάρος των επί μέρους τοπικών κοινωνιών. Είναι όμως μόνον η οικονομική αυτή διάσταση της παγκοσμιοποιήσεως ; Ή υπεισέρχεται ως δούρειος ίππος στην εν γένει κοινωνική, πνευματική, πολιτική, πολιτιστική και ενδοκαταστροφική ιδεολογική απορρύθμιση όλων των πνευματικών και πολιτισμικών αγαθών του δυτικού-χριστιανικού πολιτισμού ;   

Οικουμενικότητα  [λόγια λέξη από την (ελληνιστική κοινή) οἰκουμενικός] είναι ο παγκόσμιος χαρακτήρας ενός αγαθού, μιας θεωρίας, μιάς φιλοσοφικής έννοιας, ενός φαινομένου, μιας αξίας. Από την «οικουμενικότητα» λοιπόν προήλθε και ο όρος  «Οικουμενισμός», όπου με τον όρο αυτόν,  αποκαλείται η παγκόσμια κίνηση χριστιανικών εκκλησιών και ομολογιών (όπως της Ορθόδοξης και της Καθολικής Εκκλησίας και διαφόρων Προτεσταντικών ομολογιών) που στοχεύουν στην αποκατάσταση της ενότητας των Χριστιανών σε ευχαριστιακή κοινωνία. Εμφανίστηκε τον 20ο αιώνα και οι υποστηρικτές αυτής της κίνησης ονομάστηκαν «Οικουμενιστές». Όμως η «οικουμενικότητα» δεν περιορίζεται ως έννοια μόνον στα ανωτέρω αναφερόμενα, αλλά επεκτείνεται και σε θέματα φιλοσοφικά ή ιδεών, όπως ο Ελληνισμός διαμόρφωσε αυτά διά μέσω των αιώνων, είτε των κλασικών ελληνικών ή ελληνιστικών χρόνων, είτε μέσω του Βυζαντίου, αφού οι Έλληνες από τα αρχαία χρόνια θέλησαν να γνωρίσουν  «πολλῶν δ᾿ ἀνθρώπων ἴδεν ἄστεα καὶ νόον ἔγνω». (Οδύσσεια α’3) [Αλέκος Φλωράκης «Ο κάκτος & η βροχή» δοκίμια Αθήνα 2021]. Επίσης, ο χριστιανισμός, αξιοποίησε την τότε οικουμενική ελληνική γλώσσα, επινοώντας ακόμη – λέει ο Φλωράκης – και γραφή, όπως το κυριλλικό αλφάβητο στους Σλάβους Λαούς, αλλά και στο ότι, των «Ελλήνων οι κοινότητες» που τραγουδούσε ο Διονύσης Σαββόπουλος, απλώθηκαν στα πέρατα της Γης, σε μια πρωτόγνωρη οικουμενικότητα.

Μόνον εντός Ελλάδος αυτές οι οικουμενικές αρχές του ελληνικού πολιτισμού, τείνουν να απεμπολήσουν την επί αιώνων πολύτιμη αξία τους. «Αυτή η οικουμενικότητα» υποστηρίζει ο  συγγραφέας Αλέκος Φλωράκης, «δεν έχει τίποτα το κοινό με την προωθούμενη σήμερα παγκοσμιοποίηση. Η τελευταία, δεν είναι, παρά υποταγή σε μια παγκόσμια οικονομική τάξη, κατευθυνόμενη από τα διεθνή συμφέροντα και τις αγορές, εθνικά αποχρωματισμένη και πολιτισμικά αλλοτριωμένη. Είναι η «βασιλεία του Θεού-Χρήματος», που επιβάλλεται με όλα τα μέσα, απληστία, κατανάλωση, λήθη της ιστορίας, απαξίωση της οικογένειας, αποψίλωση της γλώσσας, πολιτισμική ισοπέδωση, πόλεμο», και, προσθέτω εγώ. διείσδυση ισλαμικών προτύπων σε όλη την Δύση. Μέσω λοιπόν μιας αήθους καθημερινής προπαγάνδας, η οποία επικεντρώνεται σε πρότυπα μιας ψευδεπίγραφης αφθονίας, αποτρέποντας την γνώση και την σκέψη από την πνευματική αλλοίωση του σημερινού ανθρώπου, στον οποίον δεν μπορούν πιά να δοθούν όλα τα αγαθά του πολιτισμού και οι χριστιανικές αξίες εν ονόματι μιας ευτελούς πλασματικής ευτυχίας του πλούτου (φυσικά των ολίγων), σαν ιδανικό ζωής, όπως παλιά λέγανε για το «αμερικανικό όνειρο» !!!

«αἰδώς Ἀργεῖοι»