Ο Δημήτρης Κατσούλας είναι συνταξιούχος του Ταμείου Νομικών. Παρουσιάζεται: “Εν συντομία λοιπόν, έχουμε και λέμε: Με καταγωγή από την Μεσσηνία, αποφάσισα εν μέσω Πανδημίας COVID-19, να αποχωριστώ την Ελλάδα και να εγκατασταθώ στο Μιλάνο, βρίσκοντας διέξοδο στις αναζητήσεις μου Μουσική και Θέατρο, όπου παραμένουν οι μεγάλες μου Αγάπες. Μότο ζωής: ΥΠΝΟΣ, Ο ΜΙΣΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ|

Από πλευρά δρόμων, η Μεσσηνία έχει πασιφανώς εγκαταλειφθεί. Πέρα από την Εθνική οδό Αθηνών-Κορίνθου-Καλαμάτας – η οποία επαρκώς και σε ετήσια βάση συντηρείται από την ανάδοχο εταιρεία ‘Μορέας’ – , το Επαρχιακό δίκτυο έχει αφεθεί στην μοίρα του με ό τι αυτό για την ασφάλεια των πολιτών συνεπάγεται.

Ομιλούμε για έναν δρόμο πραγματικά καρόδρομο, ο οποίος αρχίζει από την Μεσσήνη, διέρχεται από την Βελίκα, ακολουθεί τον Ριζόμυλο, συνεχίζει προς Καζάρμα και καταλήγει στην Πύλο. Ένας δρόμος μονής διελεύσεως ο οποίος κρύβει πολλούς κινδύνους για τα διερχόμενα αυτοκίνητα, ένας δρόμος με στροφές φουρκέτες, επάνω στις οποίες η Τροχαία Μεσσήνης στήνει μπλόκα, διότι είναι σίγουρη ότι όλο και κάποιους θα ‘τσιμπήσει’, καθότι τα αγκομαχούντα πεπαλαιωμένα ν’ ανέβουν τις ανηφόρες οχήματα, επόμενο είναι λόγω στενότητας να ‘πατήσουν’ και την απαγορευτική λωρίδα διπλής κατεύθυνσης.

Είναι ένας δρόμος-καρμανιόλα, στον οποίο έχουν σημειωθεί κατά το παρελθόν αλλά και σήμερα ανά μήνα (το μέγιστο χρονικό διάστημα) σημειώνεται και από ένα τροχαίο. Ένας δρόμος από τον οποίο καθημερινώς διέρχονται χιλιάδες αυτοκίνητα, με προορισμό κυρίως την όμορφη Πύλο με τα αξιοθέατά της και το μοναδικό σε επισκεψιμότητα κάστρο της. Επειδή ο τουρισμός καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους είναι συνεχής, ας φανταστεί κάποιος το Καλοκαίρι το μποτιλιάρισμα που σημειώνεται. Αν και η απόσταση Μεσσήνη-Πύλος υπό κανονικές συνθήκες καλύπτεται σε 40 περίπου λεπτά, το Χειμώνα με το σκοτάδι που επικρατεί και τις καταρρακτώδεις βροχές, αλλά και το Καλοκαίρι όπου η κίνηση τριπλασιάζεται λόγω τουριστικών ρευμάτων στην περιοχή αποτελεί σκέτο μαρτύριο, απαιτώντας τουλάχιστον μιάμιση ώρα για να καλυφθεί.

Επί δεκαετίες, στον συγκεκριμένο δρόμο δεν έχει πραγματοποιηθεί ουδεμία ουσιαστική βελτίωση, παρά τις υποσχέσεις της Περιφέρειας, η οποία ‘θα χαράξει την νέα παραλιακή οδό η οποία θα διέρχεται έξωθεν της Μεσσήνης, η οποία απαιτεί όμως απαλλοτριώσεις’ που βρίσκονται ακόμη στα χαρτιά, θέτοντας (αορίστως) ορίζοντα παράδοσης του έργου το 2028. Κι αν μιλήσουμε για φωτισμό στον ήδη υπάρχοντα δρόμο-καρόδρομο, αυτός είναι ανύπαρκτος, πέραν του ότι το οδόστρωμα βρίθει λακουβών, με αποτέλεσμα οχήματα να σμπαραλιάζονται και οι επιβαίνοντες σε αυτά να ζητούν βοήθεια μέσα στις ομίχλες του Χειμώνα ή στα λιοπύρια του Καλοκαιριού. Λόγω οικογενειακού θέματος (θάνατος συγγενούς) προ τριμήνου, είχε ως αποτέλεσμα να ακινητοποιηθεί η νεκροφόρα και απαιτήθηκε νέα για να μεταφέρει τον εκλιπόντα στο χωριό.

Έως ότου τουλάχιστον παραδοθεί η νέα οδός, θα πρέπει να θρηνούμε πέρα από τους ήδη νεκρούς και νέα μακελέματα, χάρις στην Κρατική αδιαφορία; Όλα θα παραμένουν στην τύχη τους; Τα αυτονόητα ζητούνται, και αυτά έγκεινται στην επιδιόρθωση τουλάχιστον του ασφαλτοτάπητα με κάλυψη των λακουβών και ο φωτισμός σε ‘τυφλές’ στροφές οι οποίες ομοιάζουν με οκτάρια, κατά το κοινώς λεγόμενο. Πάνω από όλα όμως, αυτό που ζητείται είναι ο σεβασμός στον πολίτη και η ευθύνη απέναντι σε αυτόν. Έχει ήδη φθάσει ο κόμπος στο χτένι, η υπομονή εξαντλήθηκε, η Επαρχία και δη το οδικό της δίκτυο έχουν αφεθεί στην τύχη τους χρόνια τώρα. Οι βουλευτές του νομού Μεσσηνίας να αναλάβουν τις ευθύνες τους επιτέλους. Έως εδώ, δεν πάει παραπέρα. Χορτάσαμε από κόψιμο κορδελών σε εγκαίνια δρόμων οι οποίοι απλώς παραμένουν στα χαρτιά.