Ο κ. Βασίλειος Μαστρογιάννης είναι Διδάκτωρ Δημοσίου- Διοικητικού Δικαίου. Επίσης, ήταν υποψήφιος Βουλευτής Φθιώτιδας με το ΠΑΣΟΚ

Η ΔΙΕΥΡΥΝΣΗ ΤΟΥ ΠΑΣΟΚ – ΜΙΑ ΑΝΑΓΚΑΙΑ ΠΡΟΚΛΗΣΗ

Για δεκαετίες μετά την μεταπολίτευση το ΠΑΣΟΚ κουβαλούσε πάνω του το βάρος μιας ιστορίας που ταυτίστηκε με την πρόοδο, τις μεταρρυθμίσεις, την κοινωνική δικαιοσύνη και την πολιτική ισότητα. Μετά το 2010 και την πτώχευση της χώρας, εξαιτίας την ασυλόγιστης δημοσιονομικής πολιτικής της περιόδου 2004-2009, τα συνακόλουθα μνημόνια και την κρίση, αλλά κυρίως με την απώλεια του διακριτού πολιτικού στίγματος μετά την συμπόρευση με τη Δεξιά, ήρθε η πολιτική φθορά, οι εκλογικές συντριβές και όλα έδειχναν πως το κόμμα που διαμόρφωσε τη Μεταπολίτευση είχε περάσει οριστικά στο περιθώριο.

Ο κόσμος δοκίμασε τις επιλογές του, διαψεύστηκε από τους ανούσιους και λαϊκίστικους ρητορικούς λόγους και όταν το ΠΑΣΟΚ, με την αείμνηστη Φώφη Γεννηματά αρχικά και μετά με τον σημερινό πρόεδρο Νίκο Ανδρουλάκη, επέστρεψε στη φυσική πολιτική του θέση ( απέναντι στη δεξιά), άρχισε να ξαναβρίσκει τον κόσμο που είχε παραμείνει στον χώρο του σοσιαλισμού και της προόδου.

Ο επικοινωνιακός έλεγχος των μέσων από την Κυβέρνηση, αλλά και ο δισταγμός για περαιτέρω άνοιγμα στην κοινωνία, στέρησε το προηγούμενο διάστημα την μεγάλη δημοκοπική άνοδο από το ΠΑΣΟΚ παρά τη φθορά το καθεστώτος.

Όμως το τελευταίο διάστημα , η λέξη διεύρυνση άρχισε ξανά να ψιθυρίζεται, να αποκτά περιεχόμενο και να γίνεται στόχος, γιατί η διεύρυνση δεν είναι απλώς οργανωτική στρατηγική, αλλά υπαρξιακό στοίχημα.

Έτσι σήμερα επιχειρείται με την ανακοινωθείσα διεύρυνση κάτι δύσκολο αλλά αναγκαίο. Να ξαναδώσει στο ΠΑΣΟΚ τον ρόλο του κεντρικού εκφραστή του ευρύτερου προοδευτικού χώρου. Αυτό σημαίνει άνοιγμα, ανανέωση, επαναπροσδιορισμό. Δεν υπάρχει χώρος για παλιές εσωκομματικές φοβίες ή μικροπολιτικούς υπολογισμούς. Η κοινωνία αλλάζει, η πολιτική της μονοκομματικής κυριαρχίας του παρόντος καθεστώτος έχει ξεπεράσει τα όριά της κι  έχει κουράσει, και οι πολίτες αναζητούν κάτι πιο νηφάλιο, προοδευτικό και αξιόπιστο.

Η διεύρυνση λοιπόν δεν είναι ούτε «παρέκκλιση» ούτε «υποταγή στο παλιό». Είναι μια προσπάθεια ανασύνθεσης του προοδευτικού χώρου πάνω σε νέες βάσεις: κοινωνική δικαιοσύνη, πράσινη ανάπτυξη, ψηφιακό κράτος, ισότητα ευκαιριών. Ο κόσμος του 2026 δεν εμπνέεται από συνθήματα του ’80, αλλά από προτάσεις για το αύριο.

Όσοι αντιστέκονται στη διεύρυνση φοβούνται μήπως χαθεί η ταυτότητα του κόμματος. Όμως η ταυτότητα δεν χάνεται όταν εξελίσσεται, χάνεται όταν μένει στάσιμη. Το ΠΑΣΟΚ δεν έχει να φοβηθεί την ανανέωση, γιατί η ίδια του η ιστορία είναι ιστορία ανατροπής και προόδου. Από τον Ανδρέα Παπανδρέου ως σήμερα, το ΠΑΣΟΚ κέρδιζε όταν άνοιγε τις πόρτες του και μιλούσε σε όλους.

Απλά η απεύθυνση πρέπει να γίνεται προς τα πλατιά λαϊκά στρώματα κι όχι στους ΄΄επαγγελματίες΄΄ πολιτευτές ή τα ΄΄καμένα΄΄ μεγαλοστελέχη και φυσικά όχι προς βουλευτές άλλων κομμάτων. Οι λίγες επιλογές για μία νέου τύπου ΄΄ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΣΟΦΩΝ΄΄ πρέπει να γίνει από πρόσωπα ΚΑΘΑΡΑ -ΕΝΤΙΜΑ και  με γνώση των πολιτικοεπιστημονικών θεμάτων κι όχι από πρόσωπα ΄΄παντός καιρού΄΄ και παντός ΄΄αφεντικού΄΄.

Η ελληνική κοινωνία χρειάζεται ξανά έναν ισχυρό, ρεαλιστικό φορέα του Δημοκρατικού Σοσιαλισμού με ξεκάθαρο ιδεολογικοπολιτικό στίγμα. Όχι για να «συμπληρώνει» κυβερνήσεις, αλλά για να τις καθορίζει. Η διεύρυνση δεν είναι απλώς εργαλείο εκλογικής επιβίωσης, αλλά προϋπόθεση πολιτικής ηγεμονίας. Και όσο το ΠΑΣΟΚ δείχνει ότι μπορεί να εκφράσει ξανά τη μεσαία τάξη, τη νέα γενιά και τον προοδευτικό κόσμο, τόσο περισσότερο το πράσινο χρώμα θα ξαναγίνει σύμβολο ελπίδας.

Η Ελλάδα χρειάζεται ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο. Και αυτό μπορεί να το υπογράψει μόνο ένα ΠΑΣΟΚ/ΚΙΝΑΛ ανοιχτό, ενωτικό και θαρραλέο.