Το καλοκαίρι του 2020 δεν πήγα πουθενά.

Στην καραντίνα μου έλειψαν οι άνθρωποι μου (οικογένεια, φίλοι) .Ένα καλό κρασί στην αυλή του σπιτιού και κουβέντα μέχρι το πρωί…. με ενόχλησε η γκρίνια των ανθρώπων και κυρίως η κακία που έκρυβαν μέσα τους

Αν οι συνθήκες ήταν διαφορετικές θα πήγαινα σε κάποιο νησί των Κυκλάδων

Όρθια ψυχολογικά και συναισθηματικά με κράτησε η κάθε μέρα. Έπαιρνα μια βαθειά αναπνοή κάθε πρωί που ξυπνούσα… κι έλεγα θα τα καταφέρουμε και σήμερα!

Η απάντηση μου στους συνωμοσιολόγους… δεν μπήκα σε συζήτηση μαζί τους

Τι περιμένω το φθινόπωρο του 2020... ψυχραιμία και αλληλεγγύη από όλους μας

Στο εμβόλιο θα πω ναι. Αλλά αργεί!

2021: θα ήθελα… να καταφέρουμε να σκεφτούμε τι πραγματικά έχει αξία στη ζωή μας! γιατί αν μετά από αυτό που ζούμε δεν αλλάξουμε ως άνθρωποι, δεν ξέρω αν θα έχουμε άλλη ευκαιρία