Τα είπαν όλα οι φωστήρες . Δεν άφησαν ούτε ένα γράμμα της αλφαβήτου περισσεούμενο να πω . Ούτε μια λέξη γόνιμη δεν μπορώ να σχηματίσω . Λες και μου την είχαν στημένη τώρα που το μυαλό μου άδειασε εντελώς .

Άδειος κουβάς τσίγκινος όπου κατεβαίνοντας το πηγάδι ηχεί στην ξερολιθιά του . Και δεν φτάνει μόνον αυτό, είναι και το ότι δεν μπορώ και στην οθόνη μου μια λέξη υγρή να βρω .

Σκέφτομαι, ότι ίσως  ήγγικεν η ώρα να εναποθέσω σαν τους παλιούς ναυτικούς συνταξιούχους  οι οποίοι αφού γύρισαν όλες τις τρικυμισμένες θάλασσες άραξαν πλέον στα παραλιακά καφενεία ατενίζοντας τες από εκεί .

Εμπρός λοιπόν . Βάζω το ναυτικό μου καπέλο με την άγκυρα στη μετόπη του, φορώ το ναυτικό μου αμπέχονο και πιάνω γωνιακό τραπέζι στον καφενέ του χωριού αρχίζοντας να νοσταλγώ αυτές τις άναρθρες  κραυγές του πηγαδιού μου .

Αραιά και που παρατάω το κρασί μου στη μέση λόγω νύστας, γέρνω τα βλέφαρα κι αρχίζω να φαντάζομαι ότι γεμίζω τον άδειο τσίγκινο κουβά μου με κάτι παράξενες σιωπές σε κάτι μπερδεμένες γλώσσες που δεν πολυκαταλαβαίνω . Κούρδικα και Αραβικά μαζί . Έτσι, για να ‘χω κάτι μετά να κουβεντιάζω .

Δημήτρης Κατσούλας

* Το άρθρο απηχεί τις απόψεις του συντάκτη του.  

The article expresses the views of the author

iPorta.gr