Κωστής Α.Μακρής: Είναι ζωγράφος-γραφίστας και συγγραφέας και ασχολείται με το έντυπο, το κείμενο, τη διαφήμιση και την οπτική και λεκτική επικοινωνία.
Την εποχή που τραγουδούσε, έκανε «σόου» και ενθουσίαζε το κοινό του ο Γιώργος Μαρίνος, εγώ ―ενώ μπορούσα και λόγω ηλικίας, και από οικονομική άποψη και λόγω εγγύτητας, καθώς ζούσα στην Αθήνα κοντά στο κέντρο ― δεν είχα πάει ποτέ να τον δω «ζωντανά», όπως λένε.
Μου άρεσαν τα τραγούδια του, μου άρεσε η τόλμη του, όπως έφτανε σε εμένα από περιοδικά και εφημερίδες, μου άρεσε και η μορφή του αλλά κάτι με εμπόδιζε να πάω σε παράστασή του, στη Μέδουσα ή αλλού.
Η μόνη εξήγηση που μπορώ να δώσω, εκ των υστέρων, συνοψίζεται σε λίγες λέξεις: σεβασμός άρρηκτα δεμένος με την ντροπή και το κλάμα.
Θα γίνω πιο σαφής. Σεβόμουν υπερβολικά την καλλιτεχνική του δεινότητα αλλά ταυτόχρονα ντρεπόμουνα να πάω σε έναν χώρο όπου ―ήμουνα σίγουρος γι’ αυτό― δεν θα μπορούσα να συγκρατήσω τα δάκρυα και το κλάμα βλέποντας και ακούγοντας έναν σεβαστό για μένα ψυχαγωγό άνθρωπο, τον Γιώργο Μαρίνο, να γδέρνει και να κομματιάζει την ύπαρξή του μοιράζοντας τα κομμάτια του εαυτού του ως πρόσφορα στους ανθρώπους που πλήρωναν για την διασκέδασή τους.
Την πιθανότητα να γελάσω μέχρι δακρύων με τα αστεία του δεν τη θεωρούσα αρκετά ισχυρό κίνητρο καθώς δεν του προσέδιδα την ιδιότητα του γελωτοποιού, θεωρώντας την «επαγγελματικό» συμπλήρωμα της παράστασής του.
Και νομίζω ότι περισσότερο θα διασκέδαζε ο ίδιος λέγοντας και κάνοντας αστεία με τους φίλους του.
Ήταν και η τόλμη του, θα μπορούσα να το πω και «ανδρεία», άξια σεβασμού: να μην κρύβει ιδιότητες που άλλοι τις έκρυβαν επιμελώς την εποχή εκείνη.
Ήταν και το θάρρος του να πλέκει στο ίδιο υφαντό το γέλιο με τον σπαραγμό, το κωμικό με την τραγωδία. Πράγματα που η ελληνική κοινωνία τα έχει βιώσει στο πετσί της από τον πόλεμο και μετά. Μέχρι και σήμερα.
Δεν αρνούμαι το αντεπιχείρημα ότι αυτό του άρεσε να κάνει κι αυτό έκανε για να βιοπορίζεται. Αλλά εμένα δεν μου έφτανε αυτό. Εννοείται ότι δεν ξέρω αν έχω δίκιο ή άδικο και επίσης δεν ξέρω πώς θα μπορούσε να βιοποριστεί ένας άνθρωπος που το μόνο που ήξερε και ήθελε να κάνει ήταν να κόβει σε όστιες τον εαυτό του για να τον μοιράζει και να κοινωνεί με τους ανθρώπους.
Αλλά και πάλι, αυθαιρετώ με αυτά που γράφω επειδή δεν τον ήξερα τόσο που να μπορώ να γράφω γι’ αυτόν λες και μου είχε εξομολογηθεί τις πιο βαθιές του σκέψεις, φόβους και όνειρα.
Μετανιώνω που δεν είχα πάει να τον δω και δεν έχω μνήμες του;
Δεν ξέρω…
Αυτό που ξέρω είναι ότι ακόμα και σήμερα ακούω το «Η πίκρα σήμερα δεν έχει σύνορα» και κλαίω. Κλαίω…
Μόνο για το τραγούδι;
Ή, μήπως, επειδή δεν υπάρχει πια περίπτωση να δω και να ακούσω τον Γιώργο Μαρίνο ζωντανό;
Κωστής Α. Μακρής
11 Μαρτίου 2026
«Η πίκρα σήμερα δεν έχει σύνορα»
