Η Ματίνα Ράπτη -Μιληλήέχει πτυχίο Κοινωνιολογιας και η πτυχιακή της εργασία ήταν πάνω στην κακοποίηση ανηλίκων. Γράφει μικρές ιστοριες που εχουν να κάνουν με το σήμερα και το χθες. Της αρέσει να παρατηρεί τους ανθρώπους γύρω της και να ακούει τις ιστορίες τους.
Για την θάλασσα τον ουρανό και τον ήλιο μας δεν σηκώνω κουβέντα. Α,όλα κι όλα. Και μεις τον αγαπάμε τον ήλιο μας λίγο παραπάνω γιατί με τους ηλιακούς δεν ανάβουμε «θερμοσίφουνα» που έλεγε κι η Παγώνα στο « Η δε γυνή να φοβείται τον άντρα». Σημαντικό. Και θα υπέθετε κανείς πως για να πάει στα νησιά μας θα περίμενε το καλοκαιράκι που ο ήλιος πιάνει δουλειά στα σοβαρά και δεν μας κρύβεται πίσω από σύννεφα και σκόνη από την Σαχάρα, τί πιο φυσιολογικό. Αλλά είχαμε υπολογίσει χωρίς το Χόλυγουντ ή Χόλιγουντ ή Χόλλυγουντ, το σύμβολο της βιομηχανίας της ψυχαγωγίας, μας αρέσει δεν μας αρέσει, αυτό είναι, τί να κάνουμε τώρα;
Ξύπνησε, που λέτε ένα πρωί ο CEO, ένας CEO, δεν έχει σημασία, και είπε παιδιά , ετοιμάστε βαλίτσες, θα πάμε για γυρίσματα στην Ελλάδα. Μα είναι χειμώνας, του είπαν. Δεν έχει ήλιο τέτοια εποχή, μπορεί να βρέχει, ακόμα χειρότερα να χιονίζει ( πού να ‘ξερε κι αυτός ο έρμος πως εδώ έχει να χιονίσει από τον καιρό του Νώε ). Όχι, θα πάμε Ελλάδα, τέλος. Και θα πάρουμε μαζί και τον Μπράντ, τον Πιτ που αυτήν την εποχή έμαθα βαράει μύγες. Πάρτε τον τηλέφωνο τώρα, να βάψει ρίζα, να κάνει τα μποτοξάκια του και να κόψει και κανα μήνα τους υδατάνθρακες, καμιά οξυγονοθεραπεία, τίποτις νήματα, καμιά βλεφαροπλαστική αν προλαβαίνει, ξέρει αυτός. Βρε καλέ μου βρε χρυσέ μου. Τίποτα ο CEO. «Και θα πάμε και σε νησί.» « Σε νησί τον χειμώνα? Ξεύρετε εκεί δεν είναι η Καραιβική, ούτε οι Μαλδίβες που κυκλοφορούν με σαγιονάρες χειμώνα καλοκαίρι. Εκεί είναι Ελλάδα και τον χειμώνα φοράνε UGG και στα νησιά τους δεν βρίσκεις ούτε ασπιρίνη.» Ανένδοτος ο υψιλόμισθος. Πάει ο CEO, ελάλησε, είπαν οι άλλοι CEOs και δεν ξαναμίλησαν.
Oλα κανονίστηκαν όπως μόνο το Χόλυγουντ ξέρει να τα κανονίζει και μας έσκασαν, τσουπ, στο νησί της ‘Υδρας σαν την νερόμπομπα. ‘Ολο το συνεργείο, οι σωσίες, κάτι γιγάντιοι ανεμιστήρες, ο σταρ, η φιλενάδα του σταρ, ο σκύλος του σταρ[νομίζω],οι σωματοφύλακες ,οι κασκαντερ του σταρ και ό,τι τελοσπάντων σηματοδοτεί μια υπερπαραγωγή του Χόλυγουντ. Εμείς δε, κατουρηθήκαμε από την χαρά μας λες και είμαστε στην Τρούμπα και ήρθε ο στόλος ! Καφετέριες άνοιξαν, ξενοδοχεία άνοιξαν, ταβέρνες άρχισαν να καθαρίζουν πατάτες σαν να μην υπήρχε αύριο, έγινε ανάκληση προσωπικού και ορφάνεψετο ντελίβερι ξαφνικά.
Τα media τρελάθηκαν. Έρχεται ο Μπραντ; ‘Ερχεται ο Μπράντ! ‘Ηρθε ο Μπράντ. Εδώ μένει ο Μπράντ, από δω πέρασε πριν λίγο ο Μπράντ.αχ, κρίμα δεν τον προλάβατε και πολύ καλό παιδί, σεβαστικό μίλαγε εντωματαξύ τελεια τα ελληνικά! Τί, δεν ήταν ο Μπράντ;;;!!! Μπράντ εδώ, εκεί, παραπέρα, σαν τον Σαράφη, τώρα και στην Υδρα. Ντελίριο. Και αρχίζουν να τον κυνηγάνε μικροί, μεγάλοι, κανάλια, μεγαλοκοπέλες ερωτοχτυπημένες μαζί του από την εποχή της ταινίας «Θρύλοι του πάθους»… ταινιάρα, αν την δείτε και δεν πείτε ε, ρε τι φτιάχνει ο Θεός όταν έχει κέφια εμένα να με πτύσετε. Για τον νεαρό, τότε, Μπράντ το λέω. Για να μην ξεχνιόμαστε κιόλας. Γιατί μπορεί τώρα ο σταρ να είναι συμμαθητής του Χατζηνικολάου, δεν το λέω εγώ, ο ίδιος το λέει, αλλά κάποτε ήταν πουλί και τον αγάπησαν πολλοί, μην τα κάνουμε κι όλα ίσωμα παιδιά. Η μαύρη αλήθεια είναι πως ο χρόνος είναι πανδαμάτωρ. Και ακόμα κι αν είσαι ο Μπράντ ο Πιτ άπαξ και σε πιάσει η υγρασία θα σκεβρώσεις αργά ή γρήγορα, η υγρασία χτυπάει στα κόκαλλακια εκεί μετά τα 50 και μετά τα 60 βράστα κι άστα πολυαγαπημένη. Όμως είναι και κάποιοι τυχεράκηδες, όνομα και μη χωριό που είχαν καλή βάση, γονίδια, ομορφιά εκ γενετής όπως θέτε πείτε το, που μεγαλώνουν όμορφα κι αν έχεις και χρήμα, αφυγραντήρες στο φουλ και καλό πλαστικό δεν σε πιάνει βόλι …
΄Ετσι λοιπόν και ο συνταξιούχος, πολύ καλοστεκούμενος σταρ μας, δεν είμαστε και στραβοί βρε παιδιά κι ας έχουν φάει τα λυσσακά τους μερικοί μερικοί… με την 30άρα νυν φιλενάδα του[ ζηλεύετε συμμαθητές του σταρ ή ιδέα μου;] ήρθε στην όμορφη μας Ύδρα να βγάλει το μεροκάματο. Το είπε κιόλας, κάποια στιγμή που τον κυνηγούσαν για αποκλειστικές δηλώσεις, δουλεύω παιδιά, θενκ γιου. Δεν ξέρουν άραγε πως το παληκάρι πληρώνεται ακόμα και για τις συνεντεύξεις; Εμείς πάντα στο τζάμπα… Να μην πω για το ότι πέσανε να τονε φάνε τον χριστιανό. Ο κοντός, ο γέροντας, σιτεμένος, ο συνταξιούχος, ο τραβηγμένος με το βαμμένο μαλλί. Απαπα, χολή! Δεν ξέρωγια σας αλλά εμένα η όλη φάση μου φέρνει στο μυαλό κάτι πέφτουλες που σου κάνουν στενό μαρκάρισμα και σε τρελαίνουν στα κομπλιμέντα κι αν δεν τους δώσεις σημασία σε φωνάζουν μπάζο… ε, μα ναι. Γυρίζει όμως κι αυτός με κάτι τσίτια και εκτός ταινίας και εντός… κάτι πουλόβερ από το χρονοντούλαπο της ιστορίας της μόδας, κάτι πανωφόρια της επανάστασης, ξεμαλλιασμένος, λες και τον ψάρεψε ο καπεταν Αντρέας ο Ζέπος ! ‘Εχουνε ρίξει κι από δίπλα ολο το καστ από το Γοργόνες και μάγκες, μόνο ο Σειληνός λείπει να χωρεύει ζειμέκικο στο λιμάνι… είδα ένα πλάνο και σκέφτηκα…πάλι ρεζίλι θα γίνουμε με την μπανανία που μας παρουσιάζουν πως είμαστε. Σας το λέω, μην πολυχαίρεστε…
Πίσω τώρα στα γυρίσματα της ταινίας [που πολύ φοβάμαι πως στο τέλος θα δούμε μόνο στο Netflix] είναι πια προφανές πως οι συντελεστές της δεν ήρθαν στην χώρα μας για τον ήλιο. Ο οποίος και αυτές τις μέρες έπαιζε κρυφτούλι πίσω από γκρίζα φορτωμένα σύννεφα. Το σενάριο ήθελε ένα ελληνικό νησί μέσα στην συννεφιά και την μουρτζουφλιά. Τσεκ. Ήθελε βροχερή ατμόσφαιρα και ώ του θαύματος άρχισε να βρέχει καταρρακτωδώς. Τσεκ. Αλλά ούτε αυτό τους άρεσε τελικά. Διότι περίμεναν υπομονετικά να σταματήσει η αληθινή βροχή για να κάνουν τα γυρίσματα με τεχνητή! Το τέλος της λογικής λέτε; Ουδόλως. Διότι η τεχνητή βροχή γατάκια έχει την κατάλληλη θερμοκρασία ώστε ο σταρ της παραγωγής να μην καταλήξει στην καλύτερη περίπτωση να μιλάει σαν τον Νταρθ Βέιντερ και στην χειρότερη διασωληνωμενος στον Ευαγγελισμό. Για να μην ξαναλέω την ιστορία με τα κόκκαλα των 60αρηδων και την υγρασία…Τώρα θα μου πείτε γιατί ήρθαν στην χώρα του ήλιου για να γυρίσουν μια σκηνή με βροχή σε ένα μέρος που με το ΑΙ θα μπορούσαν εύκολα να αναπαραστήσουν και να μην γυρνάνε σαν τους τσιγγάνους δώθε κείθε, τί να πω…άβυσσος το μυαλό του σκηνοθέτη!
Και ενώ όλη η Ελλάδα έχει φάει κόλλημα αγαπομίσους με το Χόλυγουντ και τον σταρ που κάποτε είχε δίπλα του την ωραιότερη γυναίκα του πλανήτη για την οποία απάτησε το δικό μας το κορίτσι, την Τζένιφερ την Ανιστόπουλος [καλό παιδί ο Μπράντ, καλόοο, σεβαστικό, για σπίτι], η υπόλοιπη υφήλιος καίγεται, πνίγεται, βομβαρδίζεται, απεργεί, αρρωσταίνει, επιβιώνει και η ζωή συνεχίζεται για τους απλούς ανθρώπους που μάλλον έχουν ανάγκη από λίγο παραμύθι για να αντέξουν τους δράκους της.