Πόρτα σε ιστορίες/χρονογραφήματα/διηγήματα

Χάθηκε ο 7. Όνειρο ή αλήθεια;, της Δέσποινας Κοντάκη

Δέσποινα Κοντάκη - Τσιριγώτη
Spread the love

 

Δέσποινα Κοντάκη - Τσιριγώτη

 

 

 

 

 

 

 

 

 Δέσποινα Κοντάκη

 

 

 

 

Εικόνα: Έργο του Νίκου Κεσσανλή

 

iporta.grkesssanlis.jpg

 

 

 

 

 

«Χάθηκε ο 7 ! Χάθηκε ο 7 !»

 

Η κοντή γυναίκα είχε βγει στο στενοσόκακο και φώναζε.

 

Υπήρχαν παντού άνδρες. Ήταν όλοι ανήσυχοι και κρατούσαν τα πρόσωπά τους με τα χέρια τους. Εμφανώς αναστατωμένοι.

 

 

Κάποιοι κρατούσαν στα χέρια φακέλους μισθοδοσίας όπως ήταν παλιά. Ο δρόμος ήταν από χώμα.

 

Ένα σπίτι με ασβέστη στους τοίχους και χρώματα σαν του Εμίλ τις ταινίες, με πόρτα ανοιχτή και παράθυρο με μια παλιομοδίτικη δαντελένια φτηνή κουρτίνα, βρέθηκε μπροστά μου. Το πάτωμα ήταν από χώμα. Μπήκα μέσα. Ήταν το σπίτι τού 7.

 

«Τι συμβαίνει;» με ρώτησε κάποιος από την πόρτα.

«Χάθηκε ο έβδομος» απάντησα.

«Μα πώς χάθηκε; Και αλήθεια δεν θυμάμαι ποιος ήταν ο έβδομος…. Θυμάσαι εσύ;»

«Όχι καλά. Νομίζω έμοιαζε με τον αδελφό μου τον Θανάση» είπα.

«Και ήταν ψηλός» ξανάπα.

«Και μελαχρινός» ξαναξανάπα.

Μια πιο ψηλή γυναίκα μου είπε: « Έμοιαζε με τον Εζέλ»

«Ποιος είναι αυτός;» ρώτησα.

«Μα αλήθεια δεν ξέρεις τον Εζέλ;»

«Και γιατί να τον ξέρω κυρία μου τον αυτόν που λέτε;»

 

Σταμάτησα την κουβέντα. Υπήρχαν πολλοί λυπημένοι παντού.

Κάποιοι είπαν ότι ο 7 χάθηκε από μεγάλη θλίψη.

 

Μετά θυμήθηκα ποιος ήταν ο Εζέλ. Σ’ ένα τούρκικο σήριαλ πρωταγωνιστούσε, που δεν έβλεπα, μα κάποια εποχή όλα τα θηλυκά που γνώριζα μιλούσαν για τον Εζέλ έτοιμα να λιποθυμήσουν από έρωτα.

 

Τι κρίμα, σκεφτόμουν να χάνονται οι άνθρωποι από ντροπή κι όχι από φυσικό θάνατο…. Τι κρίμα, αντί να ζουν με αξιοπρέπεια να φτάνουν στο σημείο να πεθαίνουν από ντροπή.Κρατώντας την σιωπή της αξιοπρέπειας πρώτη αξία στη ζωή τους.

 

Άνεργος ήταν ο 7. Διωγμένος από την εργασία του καιρό.
Και πώς να παρηγορήσεις κάποιον όταν δεν έχει τα προς το ζην. Πώς να παρηγορήσεις κάποιον όταν δεν μπορεί να φροντίσει τους δικούς του ανθρώπους; Τί να πεις σε κάποιον που ντρέπεται να μιλήσει για την κατάστασή του;

 

Και η λίστα μεγαλώνει ασταμάτητα.
Κι όλα γίνονται με μια απίστευτη ευκολία απλά νούμερα.
1,2,3,5,7…

Κι εμείς ανήμποροι αποχαιρετούμε τους χαμένους φίλους που γίνονται αριθμοί απώλειας.

 

SHARE
RELATED POSTS
Κατευόδιο, του Γιώργου Αρκουλή
Η αρρώστεια με υπομονή, το χρέος λίγο λίγο, του Κωστή Α.Μακρή
Να είχες τα μάτια μου, της Μαρίας Σκαμπαρδώνη

Leave Your Reply

*
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.