Αναγνώστες

Βιβλίο, αυτός ο ανομολόγητος έρωτας, της Τζούλυς Γιαννοπούλου

Spread the love

july.jpg

 

 

Τζούλυ Γιαννοπούλου

 

 

 

 

vivlio.jpg

 

Παιδί της εμπειρίας, όχι της υποχρεωτικής γνώσης. Κι όμως, το πέρασμα του χρόνου κατάφερε αυτό που δε μπόρεσαν γονεϊκές νουθεσίες, φιλικές παραινέσεις και εκπαιδευτικές προκλήσεις.

 

‘Αγγιξα πρώτη φορά βιβλίο εκεί στα 19. Ουσιαστική επαφή, όχι από τις άλλες, τις επιφανειακές, τις εύκολες, τις ανώφελες. Αφή, όσφρηση, όραση, ακοή.

 

Η κυρία πίσω από τον πάγκο με κοίταζε ήδη περίεργα που κρατούσα στα χέρια μου «Εκατό χρόνια μοναξιάς» και τα χαϊδευα, τα μύριζα, χαμογελούσα σαν σε νιρβάνα, οπότε θεώρησα καλό να μη γλείψω το βιβλίο. Το σοκ θα ήταν μοιραίο για εκείνη και τη δεδομένη στιγμή ήταν ο άγγελος επί της γης που μου πρόσφερε κομμάτι ενός παραδείσου.

 

Θα ήταν καταστρεπτικό για’μενα να διαλύσω αυτή τη σχέση εν τη γενέσει της.
Το αγόρασα όπως αγοράζει παιδί γλυκό με το τελευταίο χαρτζιλίκι. Δε θυμάμαι πόσο γρήγορα το διάβασα. Θυμάμαι την αίσθηση πληρότητας που μου άφησε. Θυμάμαι το άνοιγμα του παράθυρου ενός μοναδικού κόσμου. Εικόνες, φαντασίες, απρόσιτα μέρη, περίεργες καταστάσεις. Ταξίδι. Το πιο ωραίο της ζωής μου.

 

Το βιβλίο είναι ένα παράθυρο που όταν το ανοίξεις, δε θα σταθείς ποτέ ξανα μέσα στο σκοτάδι. Δε θα μπορείς να ζήσεις πια παρά μόνο στο φως. Το φως της ψυχής σου που ρουφά τις ζωές που δεν έζησες και σε πετά στα σύννεφα που δε μπορείς να πατήσεις και σε γνωρίζει σε ανθρώπους που δε θα συναντήσεις ποτέ, αλλά η εμπειρία σου μαζί τους θα οδηγήσει τη πορεία του μυαλού σου σε δύσβατα αλλά άκρως ενδιαφέροντα μονοπάτια.

 

Η μυρωδιά του χαρτιού σε υπνωτίζει και η αφή των σελίδων εγείρει τους νευρώνες του εγκεφάλου σου, ευαισθητοποιώντας τα ακροδάχτυλα στην αναζήτηση του ωραίου.

 

Η ματιά σου χάνεται σε τίτλους, συγγραφείς, θέματα, εξώφυλλα, πληροφορίες, βιβλιογραφία.
Το βιβλίο δε σε ταξιδεύει απλώς. Σε μεταμορφώνει. Πάντα σε κάτι καλύτερο.

 

Μοναχική διαδικασία η ανάγνωση, αλλά από αυτές που αναζητάς, που χρειάζεσαι. Γιατί το βιβλίο είναι ένα ταξίδι για έναν, που στο τέλος του συναντά όσους είχαν την ευτυχία να ανέβουν στο ίδιο καράβι. Να μοιραστούν εμπειρίες, γνώμες και μυρωδιές των κόσμων που πέρασαν και των ανθρώπων που συνάντησαν σε αυτούς.

 

Το βιβλίο δε σε προδίδει ποτέ. Ακόμα κι ένα κακό βιβλίο, είναι πάντα ένα καλό μάθημα.

 

Δε μετρώ πια πόσα αγοράζω, πόσα διαβάζω, πόσα επιθυμώ. ‘Όταν οι συνθήκες είναι στενάχωρες, αρκεί ένα άγγιγμα. Σαν εκείνο της πρώτης φοράς. Αρκεί η απόδειξη πως αυτός ο μοναδικός, ανεπανάληπτος και πολύτιμος φίλος είναι εκεί, πάντα πρόθυμος, πάντα έτοιμος, πάντα σιωπηρά συνοδοιπόρος της μετάβασης από τη στεναχώρια στη γαλήνη.
«Σε λατρεύω σα Θεό μου. Γιατί μαζί σου μπορώ να είμαι ο εαυτός μου. Και να πετώ μακριά.
Με τα δικά σου φτερά.»

 

Ποιος ξέρει άραγε πώς θα ένιωθε εκείνη η κυρία πίσω από τον πάγκο αν με άκουγε να λέω τα παραπάνω λόγια μπροστά από έναν Καζαντζάκη…

 

 

SHARE
RELATED POSTS
1026264_232523120239211_805575628_o.jpg
Ο Έλληνας και ο ελέφαντας, του Ηρακλή Δ. Χοροζίδη
Aegean Guernica, του Γιάννη Ελενίτσα
Νύχτα τρόμου, της Μαρίας Σκαμπαρδώνη

Leave Your Reply

*
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.