Πόρτα σε ιστορίες/χρονογραφήματα/διηγήματα

Τυφλόμυγα, της Δέσποινας Κοντάκη

Spread the love

222827_1689218872778_3158471_n.jpg

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Δέσποινα Κοντάκη

 

 

 

 

Φωτογραφία: Ruth Bernhard

 

d7ba8c46-6c7e-402a-b6d6-36e37881ce0c.jpg

Κουραστικό το διήμερο που πέρασε. Το έχει το κλίμα. Οι μέρες αυτές των γιορτών. Πιο πολύ είναι αυτό που σου κάθεται στο στήθος και σε βαραίνει. Ήτανε

βαρύ το κλίμα. Ήρθε και ένας ελέφαντας και κάθισε πάνω σου. Χάθηκε ένα μικρό ελαφάκι;

 

Κλείνω τα μάτια με την παλάμη μου.

Ξαπλωμένη στον καναπέ μου, κι όταν κουράζεται η μια παλάμη να σκεπάζει τα μάτια μου, αλλάζω με την άλλη.

Σκεπασμένη με ένα ελαφρύ πάπλωμα του χειμώνα (πάντα ελαφρύ) παίζω τυφλόμυγα με τον εαυτό μου.

Μόνο που δεν θυμάμαι αν στην τυφλόμυγα λέγαμε και κάποιο τραγούδι. Πάνε χρόνια από εκείνα τα παιχνίδια.

 

Ένα… δύο… τρία….

 

Η οθόνη μπροστά μου σκοτεινιάζει … αρχίζουν να πέφτουν υπότιτλοι. Η ταινία αρχίζει να παίζει.

Κατάλληλη για ανηλίκους… Φοράω ένα καινούριο φόρεμα με λουλουδάκια και φραμπαλάδες. Καλοκαίρι στην κατασκήνωση. 12 εγώ 11 η Εύα.

-Θα πω στον Τάσο ότι μου αρέσει και τον σκέφτομαι συνέχεια.

-Δέσποινα! Κι άμα δεν του αρέσεις;

-Κι άμα του αρέσω;

Αχ αυτοί οι παιδικοί έρωτες.

Που λέγαμε: Εγώ θα παντρευτώ αυτόν, ο κόσμος να χαλάσει!

 

….Τέσσερα… πέντε…

 

Η μητέρα ετοιμάζει παστίτσιο. Εγώ 17 η Εύα στα 16

–Κορίτσια για πού το βάλατε;

-Θα πάμε βόλτα στην παραλία μαμά.

–Να προσέχετε τα αυτοκίνητα.

 

Ποτέ δεν μας είχες πει μαμά “να προσέχουμε τους άνδρες”.

Τόσο σίγουρη ήσουν για αυτούς; Ή για μας;

 

Μυρίζει μπακλαβάς και φρέσκο βούτυρο. Είμαστε στα 8 ή στα 9 Χρονών.

Μυρίζει Χριστόψωμο με εκείνο το μυρωδικό που βάζουν στους άρτους της εκκλησίας και δεν το θυμάμαι ποτέ πώς το λένε. Δεν μ αρέσει το χριστόψωμο

λέω. Κόψτε μου άλλο ψωμί εμένα!

 

Μυρίζει μελομακάρονα. Ή μήπως τα λένε μαλαμακάρουνα; Δεν ξέρω πώς τα λένε αλήθεια. Εγώ τα λέω και μελομακάρβουνα γιατί μερικές φορές τα γύρω

γύρω καίγονται λίγο.

-Δεν πειράζει λέμε παιδιά. Θα τα φάτε αμέλωτα με το γάλα το πρωί πριν το σχολείο.

-Ποιό πρωί θα τα φάμε; Αφού τρώμε τραχανά το πρωί με τηγανητές μπουκίτσες ψωμί μέσα που φτιάχνει ο μπαμπάς…

 

Αχ τί καημός τί παράπονα… Στον μπαμπά δεν άρεσαν ποτέ τα σκυλάκια κι έτσι όταν είμασταν μικρά δεν είχαμε ποτέ. Το πρώτο που αποκτήσαμε, το χάρισε

αλλού γιατί το αγκαλιάζαμε κι είχε ”μικρόβια”. Η αλήθεια είναι ότι τότε τα ”παλιά χρόνια” τα ζωάκια δεν τα φρόντιζαν όπως σήμερα.

Κι όμως παραμένει ένας από τους καλύτερους μπαμπάδες. Γελαστός. Γήινος. Και με τα δυο πόδια στη Γη.

 

…Έξη… επτά… οκτώ…

 

Αλλάζω παλάμη. Ψάχνω την μαύρη σατέν μάσκα του ύπνου με τους μαγνήτες μέσα.

Πολλές φορές βοηθάει στην απομόνωση. Κι ας είναι όλοι δίπλα σου.

Δεν την βρίσκω και συνεχίζω να αλλάζω παλάμες. Μια η αριστερή, μια η δεξιά.

Να με προσέχεις σου λέω. Δεν θέλω πολλά. Δεν θέλω τίποτα πέρα από αυτό που φέρνει η πρώτη θύμηση. Όπως τότε πριν αλλάξεις. Όπως τότε που μας

γονάτιζε η ευαισθησία.

 

Δεν ξέρω αν καώ και πόσο θα παραμείνω με τα μάτια κλειστά. Δεν ξέρω γαμώτο.

Είπα η ταινία είναι κατάλληλη και κάνει και για σένα αλλά και για εκείνον που ήσουν κάποτε.

 

…Εννέα…δέκα….

 

Μυρίζω στον αέρα πορτοκάλι με κέρματα μέσα.

 

Ανοίγω τα μάτια.

Οι παιδικές μου φίλες μεγάλωσαν. Όλα μοιάζουν γνωστά κι οικεία κι όμως δεν είναι.

 

…11…. 12….

 

Σηκώνομαι να βάλω την κρέμα νυκτός για τις όμορφες ρυτίδες μου. Για τη γιορτή.

Χρόνια πολλά, που αφήσαμε πίσω. Χρόνια πολλά, που ζήσαμε. Χρόνια πολλά για να θυμόμαστε όσα ξεχάσαμε όσα ακόμα αγαπάμε και θυμόμαστε.

Χρόνια πολλά για ό,τι γίναμε.

 

…13…. 2014…. 2015…. ΤΕΛΟΣ!

 

 

 * Το άρθρο απηχεί τις απόψεις του συντάκτη του. 

 

iPorta.gr 

 

SHARE
RELATED POSTS
1557482_10151909930297844_2092844726_n.jpg
Το δάσος των χαμένων ψυχών, του Μανώλη Δημελλά
Το κρίμα στο λαιμό σου, Κλινικάρχα, του Δημήτρη Κατσούλα
Χάος. Χτες, σήμερα, αύριο…, του Νότη Μαυρουδή

Leave Your Reply

*
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.