Αναγνώστες

Το ταξίδι, της Τζούλυς Γιαννοπούλου

july.jpg
Spread the love

july.jpg

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Τζούλυ Γιαννοπούλου

 

 

 

16346200740_f88fb60529_z.jpg

 

 

 


Περιμένουμε στην ουρά δίπλα δίπλα. Κάτι μου λες για μια είδηση που διάβασες. Δε σε προσέχω πολύ. Κοιτάω την ώρα. Η ουρά προχωράει αργά. Δεν ήξερα πως υπάρχουν τόσοι άνθρωποι που ταξιδεύουν πλέον με το τρένο. Κι όμως, κι όμως.

 

Με αγκαλιάζεις από τη μέση. «Πού τρέχει το μυαλό σου;» μου λες.

 

«Στο χρόνο.» σου λέω. Με κοιτάς με απορία. Χαμογελάω. Γέρνω το κεφάλι μου στον ώμο σου. Με σφίγγεις περισσότερο πάνω σου. Φτάνει η σειρά μας.

 

Δύο εισιτήρια. Για ένα ταξίδι με τρένο. Για το μεγάλο ταξίδι. Ακόμα θυμάμαι τη κουβέντα μας.
«Μα με τρένο;» «Ποιος πάει με τρένο πια όταν υπάρχουν τα αεροπλάνα;»

 

«Θα’ναι ωραία, θα δεις. Θα βλέπουμε από το παράθυρο ένα σωρό μέρη. Θα’χεις χρόνο να διαβάσεις τα βιβλία που αγόρασες κι εγώ να γράψω. Θα δεις. Θα’ναι ωραία.»

 

Και κάπως έτσι σε έπεισα. Και να’μας τώρα μπροστά στο γκισέ δίπλα δίπλα να βγάζουμε τα εισιτήρια με τρένο. Με το μεγάλο τρένο.

 

Σφυρίζει. Το ακούω. Σου λέω να βιαστούμε. «Μα δε το χάνουμε αγάπη μου» μου απαντάς.
Κι όμως, κι όμως. Αν δε βιαστείς, το χάνεις. Κι αν φύγει; Τσάμπα το πακετάρισμα, η προσμονή, η αναμονή στην ουρά;

 

Πάμε, πάμε! Σχεδόν σε τραβάω από το μπράτσο. Γελάς με την ανυπομονησία μου. Γελάω κι εγώ με τον εαυτό μου. Τρέχουμε με τις τροχήλατες βαλίτσες ανά χείρας και πατάμε τη σκάλα επιβίβασης. Καπνοί βγαίνουν από τα φουγάρα, μια σφυρίχτρα μας ξεκουφαίνει κι ένας σταθμάρχης κατευθύνει το κόσμο με παροιμιώδη ψυχραιμία κι υπομονή.

 

Μπήκαμε. Βρήκαμε και τη κουκέτα μας. Είναι πολύ όμορφη. Βγάζουμε τα απαραίτητα. Εσύ τα βιβλία σου, εγώ τα μπλοκάκια μου. Α, και τα γυαλιά μας. Γιατί όσο να το κάνεις, ένα πρόβλημα το έχουμε. Ευτυχώς που εσύ γεύεσαι κι εγώ μυρίζω καλά. ‘Όσο να το κάνεις.

 

Κοιτάω έξω από το παράθυρο. Βλέπω κόσμο κάπου μακριά. Αλλά κυρίως βλέπω δέντρα. Και λουλούδια. Κι ένα καθαρό ανοιξιάτικο ουρανό. Κι έναν ήλιο, να!

 

«Τελικά πού θα πάμε; Δεν μου είπες. Είπες πως θα είναι έκπληξη!»

 

«’Αμα σου πω, τί έκπληξη θα είναι;» μου απαντάς.

 

«Μα να μη ξέρω; Κι αν δε μου αρέσει εκεί που θα πάμε;»

 

Με κοιτάς αλλά δεν απαντάς. Χαμογελάς και παίρνεις το βιβλίο στα χέρια σου.

 

Το τρένο ξεκινά.

 

Καθόμαστε απέναντι. Μπα, δίπλα θα κάτσουμε. ‘Έρχομαι δίπλα σου.

 

«Θέλω να διαβάσω, ε;» «Ε, και; Δε θα σου πάρω το βιβλίο!»

 

Σκας στο γέλιο. Αυτό το γέλιο… Μόνο γι’αυτό το γέλιο σου.

 

Ξεκινάω να γράφω.

 

«Τί γράφεις;»

 

 

«Για ένα ταξίδι με τρένο»

 

«Αυτό να ξέρεις. Σημασία δεν έχει πού θα πάμε, ούτε καν αν θα φτάσουμε.

 

Σημασία έχει το ταξίδι.»

 

 

 

 

 


Το άρθρο απηχεί τις απόψεις του συντάκτη του.
The article expresses the views of the author iPorta.gr

Βιβλίο: ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ ΣΕ ΔΕΚΑ ΠΡΑΞΕΙΣ”, ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΦΙΛΝΤΙΣΙ

SHARE
RELATED POSTS
Κομμάτια, της Μαριάννας Φωτοπούλου
Ρουά Ματ, του Κωνσταντίνου Καραγιαννόπουλου
580276_545552488804174_84157795_n.jpg
S.O.S για τον ΦΠΑ στα φροντιστήρια, του Θανάση Βυρίνη

Leave Your Reply

*
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.