Αναγνώστες

Το δικό μου κορίτσι, της Άννας Κουρουπού


 

 

 

 

 

 

 

 

Άννα Κουρουπού

 

 

 

 

12553093_1232564973424482_3103439784138969464_n.jpg

Σε μια κουβέντα στο inbox που ειχα με τον Παναγιώτη Χατζηστεφάνου,μου στέλνει ενα τρέιλερ, ανάμεσα στα άλλα λίνκς που ανα καιρούς με τροφοδοτεί,γιατί αγαπάει τους τράνς ανθρώπους, αποδεδειγμένα,ετσι ώστε να ενημερώνομαι απο ξένα site’s για παρόμοια θέματα.

Ανοίγω το τρέιλερ και… χάνω ελαφρώς την επαφή με την πραγματικότητα.

Κατεβάζω αμέσως την ταινία και δεν νοιώθω καμμια ενοχή για την παραβατικότητα μου.

Η ιστορία «μου» διαδραματίζεται στη δεκαετία του 1920 με 31. Ο πρωταγωνιστής ειναι ενας ταλαντούχος ζωγράφος στη Δανία, όπου και η καταγωγή του. Παντρεμένος με μια ανοιχτόμυαλη για την εποχή, γυναίκα. Αν δεν ήξερα την ιστορία-μια και ειναι πραγματική- θα έβλεπα ενα ευτυχισμένο, δημιουργικό ζευγάρι, καθ’ οτι και η σύζυγος ζωγράφος και μάλιστα με πολύ καλή σεξουαλική ζωή ως ζευγάρι.

Κάποια μερα το μοντέλο της ζωγράφου-κάποια χορεύτρια –δεν μπόρεσε να ποζάρει, αλλά ο πίνακας έπρεπε να παραδοθεί. Σχεδόν αστειευόμενη πρότεινε το αδύνατο κορμί του άντρα της να αντικαταστήσει, έστω λεπτομερειακά το τελείωμα ενός ποδιού με πουέντ.

Εκεί που ανασηκώνεται λίγο το μακρύ φουρό, φαίνονται οι αστράγαλοι καλυμένοι απο μεταξωτές, σχεδόν λευκές κάλτσες, με τεντωμένο το κουτουπιέ ετσι ωστε να αναδεικνύεται η χάρη και η κομψότητα.

Δεν φόρεσε το φόρεμα. Δεν ήθελε. Βασικά…φοβήθηκε πιστεύω. Το ακούμπησε πάνω του και η καλλιτένης επικεντρώθηκε στο σημείο που ήθελε. Αυτός άρχισε να το χαιδεύει σχεδόν ηδονικά. Οι ίνες του μεταξιού εγιναν ενα με τα ακροδάχτυλα του. Ειχε ήδη φυγει σε λίγα λεπτα για εναν άλλο κόσμο. Άγνωστο.

Το βλέμμα του. Η ανακάλυψη. Η αλήθεια. Ο φόβος. Η επιθυμία. Η λαχτάρα. Η μαρτυρία της αποδοχής και ταυτόχρονα η πάλη της μη αποδοχής, σε κάτι που αποκαλύφθηκε μπροστά του, μέσα του καλύτερα, και τρόμαξε όπως ειναι λογικό. Μα εκεινο το βλέμμα, ούρλιαζε . Μια κραυγή με δεκάδες συναισθήματα. Δεν μπορείς να την φανταστείς παρα μόνο αν τη βιώσεις.

Και αρχίζει ο Γολγοθάς. Η Λίλυ τον ανέβαινε βήμα βήμα,σπαρμένο από λουλούδια. Έτσι ειναι αυτός ο Γολγοθάς. Μόσχος αναδύεται απο παντού. Μυρωδιές και αισθήσεις πρωτόγνωρες σαν έτοιμες απο καιρό. Σαν να γεννήθηκες μ΄αυτές και απλά δεν το ήξερες. Άγνοια για όλα.

Και μια γυναίκα συμπαραστάτης. Συμπορευτής. Αλλά πόσο να βάλει τον εαυτό της στην άκρη για την ευτυχία του ανθρώπου, που αγάπησε οσο τιποτ άλλο στον κόσμο; Για πολύ. Για όσο…

Για όσο η Λίλυ Έλμπα πάλευε με τους δαίμονες της αλλά κυρίως με τους δαιμονες των άλλων σε μια εποχή που δεν υπήρχε το διαφορετικό.Χαζό που ακούγεται ε; Απο την απαρχή της ιστορίας υπάρχει αυτό που διαφέρει.

Ψυχικά ασθενής οι «γνωματεύσεις» των γιατρών.Και τότε –ω ναι- η ομοφυλοφιλία, γιατί αυτό νόμιζαν οτι συμβαίνει και εδώ-είχε ψυχιατρείο. Πνευματικό θάνατο. Λοβοτομή. Για να γίνεις άντρας, επειδή εισαι άρρωστος.

Μικρό το ταξίδι της. Μα τόσο μεγάλο. Δέκα ζωές ενός «απλού», «φυσιολογικού» ανθρώπου.

 

Η χορεύτρια στην ιστορία, σταθμός στη ζωή της Λίλυ. Άλλωστε αυτή τη βάφτισε έτσι εναποθέτοντας στα γόνατά του-της, εκείνο το μοιραίο απόγευμα με τον πίνακα, ένα υπέροχο μπουκέτο απο λευκά Λίλιουμ.

Η ιδια κοπέλα, μετά απο τα μαρτυρικά μονοπάτια της Λίλυ, τα ανυπόφορα βράδια που έπρεπε να φορέσει ενα κουστούμι ανδρικό για να παίξει το ρόλο που «όφειλε» στην κοινωνία, μετά απο ενοχικά μυστικά φιλιά σε χαμένα δρομάκια και απόμερα σπίτια, έπειτα απο ξυλοδαρμούς …γιατί απλά ειναι κακός ο άνθρωπος μπροστά σε αυτό που δεν μπορεί να κατανοήσει, μετά απο μικρές ζωτικές αποδράσεις παρακολουθώντας απλά μια πόρνη να της παραδίνει με μυστικούς κώδικες, κινήσεις θυληκές που ήθελε να εστερνιστεί για να ειναι τέλεια σε αυτό που ονειρευόταν. Η ιδια κοπέλα της βρήκε τον κατάλληλο γιατρό. Η σκηνή που αυτός ο άνθρωπος περιγράφει με λίγες λέξεις, απλές, ότι αυτό το ονειρο, εχει μια μικρή πιθανότητα να γίνει πραγματικότητα, ειναι η ωραιότερη στιγμή της ταινίας, άρα και της ζωής της Λίλυ.

 

Οι προβολείς που βγήκαν απο εκέινο το πρόσωπο θα μου θυμίζουν μια ζωή τη λάμψη που εξέπεμπε το πρόσωπο μου, πρίν μπώ στο χειρουργείο και πάω στον άλλο κόσμο για να γυρίσω μεταμορφωμένη σε πεταλούδα.

 

Η Λίλυ Έλμπα ήταν η πρώτη τράνς γυναίκα που τόλμησε αυτό που θα τολμούσε η καθεμία αν βρισκόταν στη θέση της. Έμεινε στον παράδεισο μόνο 15 μήνες. Στο δεύτερο χειρουργείο-έτσι γινόταν μέχρι περιπου τη δεκαετία του 60 – δεν άντεξε ο οργανισμός της κι ας ήξερε πως υπήρχε μεγάλη πιθανότητα να μην «επιστέψει».

Την στιγμή του θανάτου, ζητάει να βγει στον ήλιο, στον αέρα, στη ζωή, κρατώντας το χέρι αυτής της υπέροχης γυναίκας που δείλιασε μονο για δυο στιγμές, όταν τα θέλω της μπήκαν σε τελευταία μοίρα.

Η Λίλυ ήταν απ’ τους πιο τυχερούς ανθρώπους στον κόσμο,γιατι ανακάλυψε πόση ομορφιά μπορεί να κρύβει το άγνωστο.

Ήταν απο τους πιο άτυχους ανθρώπους, γιατί το έζησε τόσο λίγο.

Είμαστε ευγνώμονες στη Λίλυ. ΟΛΟΙ. Μας έδειξε, πως αν θέλεις να ζήσεις , υπάρχει μεγάλη περίπτωση να πεθάνεις γι αυτό. Αυτή ήταν και παραμένει η δύναμή της. Την ευχαριστώ

 

* Το άρθρο απηχεί τις απόψεις του συντάκτη του.


The article expresses the views of the author

iPorta.gr

 

 

SHARE
RELATED POSTS
.jpg
Μια βόλτα σε εμπορικό θέατρο, της Ελένης Κίτσου
«Πλαστική απειλή στις ωραίες ακτές μας», του Γαμβρούδη Χ. Χρήστου
Να ρωτήσω κάτι μια στιγμή;, της Ματίνας Ράπτη-Μιληλή

Leave Your Reply

*
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.