Πρόσωπα - Αφιερώματα

Τα ποιήματα αποτυχαίνουν, όταν αποτυχαίνουν οι έρωτες, της Δέσποινας Κοντάκη

222827_1689218872778_3158471_n.jpg
Spread the love

222827_1689218872778_3158471_n.jpg

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Δέσποινα Κοντάκη

 

 

 

 

 

523512_3864380930470_1492043027_n.jpg

 

 

 

 

«Τα ποιήματα αποτυχαίνουν


όταν αποτυχαίνουν οι

έρωτες.

Μην ακούτε τι σας λένε·

θέλει ερωτική θαλπωρή

το ποίημα για ν’ αντέξει

στον κρύο χρόνο…»

 

(Κατερίνα Αγγελάκη-Ρούκ)

 

Συναντηθήκαμε τον Νοέμβρη του 2005 στους διαδρόμους των χειρουργείων μιας ιδιωτικής κλινικής.

Καθόμασταν δίπλα δίπλα αναμένοντας…

Γύρισα προς το μέρος της και την κοίταξα στα μάτια. Μίλησα σιγά. Ίσα που ακούστηκα.

 

-Είστε η ποιήτρια, της είπα συγκινημένη…

 

-Με γνωρίζετε;…με ρώτησε ταπεινά.

 

–Ναι , της απάντησα… είστε η κυρία Αγγελάκη-Ρουκ.

Σας γνωρίζω μέσα από την ποίησή σας. Αγαπώ την ποίησή σας.

Αγαπώ την ποίηση. Με έχει βοηθήσει πολλές φορές στη ζωή μου κυρία Ρουκ…

 

Με κοίταξε βαθειά στα μάτια και μου έπιασε το χέρι… μου το έσφιξε δυνατά. Το βλέμμα της ήταν γεμάτο αγωνία, απόγνωση και μια δειλή ελπίδα κάπου στην άκρη κρυμμένη, δειλή ναι. Σαν να γνώριζε καλά ότι κάτι αναπότρεπτο θα άλλαζε για πάντα την ζωή της.

 

-Κορίτσι μου, ψέλλισε, είναι πρώτη φορά στη ζωή μου που η ποίηση δεν μπορεί να με βοηθήσει… Χάνω τον Ρουκ…

 

Αρχίσαμε να μιλάμε σιγά για ώρα πολλή, προσπαθώντας με τον τρόπο αυτόν να ξεγελάσουμε τον χρόνο και ό,τι θα μπορούσε να φέρει τις επόμενες στιγμές.

 

Τις επόμενες ημέρες την έχασα.

 

(Σήμερα, Άνοιξη 2011, κάνοντας ζάπινγκ στην τηλεόραση έπεσα σ΄ ένα αφιέρωμα της ΕΤ 1 στην ποιήτρια Κατερίνα Αγγελάκη-Ρούκ… Ο σύζυγος και σύντροφό της επί 43 χρόνια, έφυγε εκείνον τον Νοέμβρη του 2005… την ημέρα εκείνη που βρεθήκαμε να κρατάμε η μια το χέρι της άλλης σαν να θέλαμε να κρατήσουμε την ελπίδα ζωντανή και παρούσα… σήμερα το έμαθα… Πολλές φορές αναρωτιόμουν από τότε τί να είχε απογίνει ο Ρουκ…)

 

Ένα ζάπινγκ στην τηλεόραση ναι, μου ξανάφερε στη μνήμη τη συνάντησή μου μαζί της, μακριά από φώτα, ποιητικές βραδιές και αφιερώματα. Σε έναν χώρο όπου η ζωή και ο θάνατος είναι διαρκώς σε πόλεμο.

 

Η δική μου ιστορία, η οποία έγινε αιτία να συναντηθώ μαζί της σε εκείνον τον διάδρομο των χειρουργείων, ήταν ακόμα πιο επώδυνη και δεν θα αναφέρω βεβαίως τους λόγους. Με αίσιο τέλος όμως. Αυτή είναι η διαφορά. Και σήμερα εδώ ”μιλώ” για την Κατερίνα σε μια εντελώς ανθρώπινη στιγμή της.

 

Ο πόνος όμως μοιάζει στην καρδιά μας πάντα ίδιος για πρόσωπα που αγαπάμε. Μας κομματιάζει, μας διαλύει. Πάνε στην άκρη τα μανιφέστα περί ρεαλισμού και κάθε φιλοσοφία.

 

Όταν ένα ποίημα αγαπιέται είναι γιατί έχει βαπτιστεί στα νερά του Έρωτα πρώτα. Δεν έχει σημασία το χρώμα των νερών.

Τις περισσότερες φορές είναι μαύρο. Κάποιες άλλες κόκκινο.

 

Όταν γράφεις πετάς στον αέρα. Όταν γράφεις γίνεσαι Αετός. Γίνεσαι Τίγρης. Σκαρφαλώνεις στις κορυφές του κόσμου. Γίνεσαι ό,τι δεν είναι οι άλλοι.

Μα σαν πονάς, γίνεσαι άνθρωπος. Γίνεσαι χώμα και νερό και ξαναπλάθεσαι.

Σαν πονάς μαθαίνεις να περπατάς και στη Γη.

 

Ήθελα να της πω, όταν άρπαξε το χέρι μου και μου είπε αυτά τα σπασμένα σαν γυαλιά λόγια, ότι χάνει τον Ρουκ, πως η ποίηση ούτε εμένα μπορούσε να με βοηθήσει εκείνη τη στιγμή. Δεν είπα λέξη. Έχανε τον έρωτα της ζωής της. Τον άνθρωπο που την λάτρεψε και της έβαζε φτερά στους ώμους.

 

Κι έτσι μια μέρα γνωρίσαμε όλοι την Ποιήτρια Κυρία Κατερίνα Αγγελάκη Ρουκ. Θα μπορούσε να είχε περάσει απαρατήρητη. Μια άγνωστη για πάντα. Δεν έγινε έτσι όμως.

Σήμερα μιλώ για την Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ. Και τον έρωτά της.

 

Δεν θα ξεχάσω ποτέ το χέρι σου που άρπαξε το δικό μου και το βλέμμα σου έτσι όπως με κοίταζες ψάχνοντας παρηγοριά.

 

Ευγνώμων που ήμουν εκεί. Ευγνώμων γι αυτές τις στιγμές που ξεγυμνώσαμε την ψυχή μας έρμαια του πόνου και οι δυο μας αλλά και της ελπίδας.

 

Τα ποιήματα αποτυχαίνουν


όταν αποτυχαίνουν οι

έρωτες.

Μην ακούτε τι σας λένε·

θέλει ερωτική θαλπωρή

το ποίημα για ν’ αντέξει

στον κρύο χρόνο…

 

 

 

aggelaki1.jpg

SHARE
RELATED POSTS
Δεν ξεχνιέται…, του Αλέξανδρου Μπέμπη
8 Απριλίου 2018: η μέρα που “η Πόρτα” μας έχασε τον Παυλίδη μας
Όταν η ψυχή χαμογελάει, το σώμα ακολουθεί!, της Ματίνας Δεληβού

Leave Your Reply

*
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.