Ανοιχτή πόρτα

Σε είδα να χορεύεις εκεί ψηλά, της Δέσποινας Κοντάκη

Δέσποινα Κοντάκη - Τσιριγώτη
Spread the love

Δέσποινα Κοντάκη - Τσιριγώτη

 

 

 

 

 

 

 

 

  

Δέσποινα Κοντάκη

 

 

 

 

 

frgaab.jpg

 

Είχε έρθει από την Γερμανία για διακοπές στην Ελλάδα πριν 30 χρόνια περίπου. Ίσως κάτι λιγότερο. Δεν ξαναγύρισε ποτέ στην Πατρίδα του.


Έμεινε εδώ παρά τις προσπάθειες που έκανε η οικογένειά του να τον πείσει για να γυρίσει πίσω.

 

Έμεινε εδώ. Τα τελευταία 15 περίπου χρόνια ζούσε στη Χαλκίδα.

Ο γερμανός που άκουγε στο όνομα Μιχάλης.

Κατάντησε αλκοολικός. Μόνο έπινε. Φαγητό ελάχιστο.

 

Κάποτε ερχόταν σε ένα γραφείο που εργαζόμουν και καθόταν για λίγο μαζί μου. Κάποιες φορές ήμουν και μόνη μου εκεί. Τον αγαπούσαμε όλοι εκεί στο γραφείο. Ήταν ευγενικός όσο κι αν σας φαίνεται περίεργο.

 

Ζητούσε μόνο κανένα τσιγάρο. Χρήματα ποτέ. Άντε μερικές φορές και καμιά μπύρα. Δεν με είχε ενοχλήσει ποτέ ακόμα κι όταν με έβρισκε μόνη. Μόνο τσιγάρα. Κάποια φορά έβγαλα να του δώσω χρήματα και δεν τα πήρε. Από μένα δεν τα πήρε.

 

Μπορεί κάπου μέσα σε όλη αυτή τη θολούρα του μυαλού του να ένιωθε και ντροπή. Δεν πείραζε κανέναν. Αγρίευε μόνο σε όσους τον πείραζαν ή τον έβριζαν.

 

Θα μπορούσε να ήταν ένας Δον Ζουάν του κινηματογράφου. Ψηλός ξανθός με γαλαζοπράσινα μάτια. Ή ένας πετυχημένος επιχειρηματίας. Ή χορευτής ή ζωγράφος ή μουσικός.

 

Δεν έγινε όμως τίποτα από αυτά. Έγινε μόνο ένας ξεχασμένος τουρίστας σαν να έχανε όλα τα αεροπλάνα και τα τρένα της επιστροφής σε μια κανονική ζωή.

Ήρθε 20 χρονών στη χώρα μας. Ένας όμορφος νέος άνδρας.

 

Τον βοηθούσε ο κόσμος, του έδινε ρούχα παπούτσια φαγητό και στέγη. Τις περισσότερες φορές έφευγε όμως. Κοιμόταν όπου τον έβρισκε η νύχτα και το μεθύσι του.

 

Μια ζωή στράφι. Τελευταία κοιμόταν μέσα σε έναν τάφο στο παλιό νεκροταφείο της πόλης.

Κάποιος τον βρήκε ετοιμοθάνατο.

Τον πήγαν στο νοσοκομείο. Δεν άντεξε. Όλα τα κύτταρα του εγκεφάλου καμένα και τα ζωτικά όργανα κατεστραμμένα.

 

Έμεινε 10 ημέρες στο ψυγείο μέχρι να ταυτοποιηθούν τα στοιχεία του μέσω γερμανικής πρεσβείας και να ενημερωθούν οι δικοί του.

Ενημερώθηκαν αλλά δεν ήρθε κανείς. Ούτε να τον πάρουν πίσω πια αλλά ούτε και στην ταφή του.

 

Τάφηκε εδώ στη Χαλκίδα μόνος όπως έζησε.

Μια ζωή χαμένη στον διάβολο.

 

Σήμερα έμαθα ότι πέθανε. Πέθανε ο Μιχάλης ο γερμανός, μου είπαν.

Έψαξα να βρω κάποια σχετική ανάρτηση μέσω ευβοϊκών διαδικτυακών Μ.Ε αλλά δεν βρήκα. Ίσως να μην ψάχνω σωστά. Μπορεί εγώ να μην ξέρω τον τρόπο να βρω μια σχετική με αυτό ανάρτηση και να αδικώ τα διαδικτυακά Μ.Μ.Ε.

 

Ίσως να πρέπει να χρησιμοποιήσω άγνωστες λέξεις για έναν άγνωστο νεκρό.

 

Αυτή ήταν η ζωή του Μιχάλη. Ένας καθημερινός θάνατος.

Φαντάζομαι ότι τώρα είναι καθαρός χορτάτος και κοιμάται σε καθαρά σεντόνια.

 

Κρίμα. Μεγάλο κρίμα για πολλά. Απερισκεψία; Επιπολαιότητα; Σε παίρνει ο διάβολος από το χέρι και σε πάει όπου θέλει;

Γιατί δεν ήθελε να ξαναγυρίσει στην οικογένειά του; Ένα νέο παιδί τότε. Ποιός μπορεί να ξέρει άραγε;

Κανείς μας. Το μόνο που ξέρουμε για εκείνον είναι ότι ήταν ”Ο Μιχάλης ο γερμανός”.

 

Αχ ρε Μιχάλη…

 

Σκεφτόμουν καιρό να γράψω για σένα αλλά περίμενα να σε τρακάρω στο δρόμο να σε βγάλω μια φωτογραφία. Όχι ότι θα καταλάβαινες τι κάνω αλλά ένιωθα ότι κάποιος σου χρωστάει και σένα κάτι.

 

Δυο λέξεις αγάπης. Για το δικό σου μάθημα ζωής. Έστω κι έτσι. Έστω κι από την ανάποδη πλευρά του όμορφου κόσμου μας. Για τη μοναξιά σου και για το γαμώτο της ωραίας ζωής που δεν έζησες.

 

Άνθρωπος ήσουν κι εσύ.

 

 

 

 

SHARE
RELATED POSTS
Μάνος Στεφανίδης
Να μεταφερθεί η έδρα της Μητρόπολης Αθηνών στην εκκλησία του Αγ.Κωνσταντίνου, του Μάνου Στεφανίδη
Γιώργος Αρκουλής
Βραδιά Πολιτισμού, του Γιώργου Αρκουλή
Independence Day 2020 – Ημέρα της Ανεξαρτησίας 2020, του Γιώργου Σαράφογλου – by George Sarafoglou

Leave Your Reply

*
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.