Ανοιχτή πόρτα

Ποιος τιμώρησε τον γλάρο Ιωνάθαν;, της Δέσποινας Κοντάκη

Δέσποινα Κοντάκη - Τσιριγώτη
Spread the love

 

Δέσποινα Κοντάκη - Τσιριγώτη

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Δέσποινα Κοντάκη

 

 

 

 

 

 

902bdf89-4b8e-49c0-8906-13ae38a18d78.jpg

 

 

2a76f519-5100-4381-8f76-34c2699aaffb.jpg7a374950-cd44-4c4d-9f88-777f96bd4a22.jpg34276193-74e6-40f6-a31f-09d90ce1ae62.jpga7afd056-9466-4bb9-80d2-875a3a707634.jpg

 

Τους γλάρους, τους φωνάζω όλους Ιωνάθαν. Όχι απαραίτητα με το επίθετο Λίβινγκστον, όπως ο Ρίτσαρντ Μπαχ έχει βαπτίσει τον δικό του γλάρο στο ομώνυμο βιβλίο του.

 

Η μικρή χερσόνησος της της προϊστορικής Μάνικας, του μεγαλύτερου κέντρου οργανωμένης κατοίκησης στην Ευρωπαϊκή ήπειρο κατά την 3η χιλιετία π.Χ. είναι κατοικία και ορμητήριο αυτών των πουλιών. Το όλο σχήμα της συγκεκριμένης χερσονήσου μοιάζει με βραχίονα και παλάμη, γι αυτό και έλαβε το όνομα Μάνικα, το οποίο προέρχεται από τη λατινική λέξη “manus” (=χέρι).

 

Χρόνια τώρα συμβιώνουμε με αυτά τα όμορφα θαλασσοπούλια. Δεν τα ενοχλούμε κι όταν βρισκόμαστε κοντά τους οι κινήσεις μας είναι απαλές σαν τα φτερά τους για να μη τα τρομάζουμε. Τουλάχιστον οι δικές μου κινήσεις.

 

Κάθονται πάνω στα καΐκια ή στις ξύλινες προβλήτες του μικρού κόλπου που σχηματίζει αυτή η χερσόνησος. Κάποιοι δένουν πάνω στα σκάφη τους, κορδελάκια ή κομμάτια από πλαστικές σακούλες για να τα τρομάζουν και να μη λερώνουν την θαλάσσια περιουσία τους. Λογικό θα μου πεις. Μέχρι εκεί καλά.

 

Πάντα όμως υπάρχει χώρος και για τους γλάρους και για τους ανθρώπους.

Μιλώ πολλές φορές μαζί τους. Εγώ με ανθρώπινες λέξεις, εκείνοι με τα δικά τους κρωξίματα και ήχους.

Συνεννοούμαστε μια χαρά. Τους πλησιάζω αργά λέγοντάς τους γλυκόλογα σιγά σιγά, κοιταζόμαστε στα μάτια και τους βγάζω φωτογραφίες.

 

Μια μέρα ένας νεαρός γλάρος περπατώντας αργά πάνω στην άμμο και στις πέτρες έφτασε στα δυο μέτρα από εμένα. Δεν ανάσαινα καν. Έκανα ότι κοιτάζω τη θάλασσα. Στάθηκε κοντά μου και κοίταζε κι εκείνος τη θάλασσα.

 

-Γεια σου Ιωνάθαν, είπα σιγά. Ελπίζω να χαίρεσαι την βόλτα σου φτερωτέ θαλασσινέ φίλε μου…

Γύρισε αργά το κεφάλι του, με κοίταξε με ένα περισπούδαστο ύφος σαν κάτι πολύ σοβαρό να σκεφτόταν και τον διέκοψα κι ύστερα από λίγα λεπτά απομακρύνθηκε ήρεμος πάλι, περπατώντας.

 

Σήμερα ήταν άλλη μια μέρα που η ζέστη του Ιούλη με πήγε κοντά τους στην ίδια θάλασσα την ‘’δική μας’’.

Η θάλασσα ήταν γεμάτη γλάρους. Άλλοι ταξίδευαν απαλά σαν μικρά βαρκάκια πάνω στα κύματα, άλλοι ήταν πάνω στις ξύλινες προβλήτες κι άλλοι πάνω στα καΐκια.

 

Τους χάζευα από το σημείο που βρισκόμουν ή περπατώντας κατά μήκος της ακτής. Άλλοτε κολυμπώντας μέσα στο νερό δίπλα τους. Ήταν σε μικρές ή μεγάλες παρέες.

 

Κάποια στιγμή είδα έναν από αυτούς να πετάει λαχανιασμένος και να προσγειώνεται ανώμαλα πάνω από την τέντα ενός καϊκιού. Ανοιγόκλεινε συνεχώς το ράμφος του. Σκέφτηκα ότι πεινάει ίσως. Κι ύστερα τον είδα να τρεκλίζει, προσπαθώντας να σταθεί όρθιος. Ανέβηκα στην ξύλινη προβλήτα και πλησίασα κοντά.

 

Αυτό που είδα, μου έκοψε την ανάσα. Τα πόδια του ήταν δεμένα μεταξύ τους με ένα γαλάζιο κορδελάκι σχεδόν διάφανο. Η μια άκρη του, δεμένη στο ένα πόδι και η άλλη στο άλλο. Η απόσταση τους ενός ποδιού του από το άλλο ήταν δεν ήταν 6-7 πόντους.

 

Το σοκ που έπαθα το ακολούθησε κάτι σαν λιποθυμία. Άρχισα να σκέφτομαι πώς θα μπορούσα να τον πλησιάσω και να κόψω αυτό το αναθεματισμένο κορδελάκι.

Σκέφτηκα να ανέβω στο καΐκι, μόλις άρχισα να πλησιάζω περισσότερο ο γλάρος τρομαγμένος πήδησε, σχεδόν γκρεμίστηκε μέσα, στην άκρη του καϊκιού. Μπορούσε να πετάει ίσα για να απομακρύνεται τόσο όσο να μη νιώθει την ανθρώπινη απειλή.

 

Παρέλυσα από αυτό που έβλεπα. Σκεφτόμουν ότι, ούτε θα μπορούσε να βουτήξει καν στη θάλασσα με ένα μακροβούτι για να φάει κάποιο ψάρι.

 

Γαμώτο! Ποιος το έκανε αυτό σ ένα πουλί; σκεφτόμουν. Γαμώτο, ξανά και ξανά!

 

Με πήραν τα κλάματα. Δεν μπορούσα να κάνω τίποτα. Δεν υπήρχε κανείς άνθρωπος κοντά για να ζητήσω βοήθεια. Ήξερα ότι αυτός ο όμορφος γλάρος θα παιδευόταν μόνος του με τα δυο λεπτά ποδαράκια του δεμένα.

 

Οι φίλοι του δεν μπορούσαν να τον βοηθήσουν. Ποιο ανθρώπινο εγκληματικό “manus” (=χέρι) είχε καταδικάσει αυτό το πουλί; Ποια θα είναι η τύχη του γαμώτο;

 

Η καταγραφή αυτή δεν αφορά σε κανένα μελόδραμα από την πλευρά μου. Είναι η καταγραφή μιας πράξης απάνθρωπης. Έφυγα με τύψεις που θα με ακολουθούν, για το ότι δεν μπορούσα να βοηθήσω αυτό το δυστυχισμένο πλάσμα. Ντροπιασμένη για το ανθρώπινο γένος.

 

Μουρμούριζα κλαίγοντας ντροπιασμένη: Καλή τύχη αγαπημένο θαλασσοπούλι. Καλή τύχη αγαπημένε Ιωνάθαν.

 

Έφυγα με την καρδιά σπασμένη σε πολλά κομμάτια.

 

 

SHARE
RELATED POSTS
Τελετή Βράβευσης 6ου  Διεθνούς Μαθητικού Διαγωνισμού «Στιγμές από την ιστορία των σχολείων»
Kostis A. Makris
Το Νανούρισμα του αγαθού Πολίτη, του Κωστή Α. Μακρή
Ο εμπαιγμός του Mega, της Μαρίας Κοζάκου

Leave Your Reply

*
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.