Ανοιχτή πόρτα

Όλη μου τη ζωή ήμουν στον πόλεμο, της Δέσποινας Κοντάκη

Δέσποινα Κοντάκη - Τσιριγώτη

Δέσποινα Κοντάκη - Τσιριγώτη

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Δέσποινα Κοντάκη

 

Φωτογραφία: Δέσποινα Πιλάτη

 

05f73e04-f1f3-4454-b2d7-4de5aa2188fd.jpg

 

 

’Όλη μου τη ζωή ήμουν στον πόλεμο’’ (Νικηφόρος Βρεττάκος)

 

Αν συνειδητοποιήσεις το βάθος αυτού του στίχου, τρομάζεις. Σε ακινητοποιεί.

 

Πόλεμος παντού. Μάχες με άλλους, μάχες με τον εαυτό μας. Δεν έχει σημασία αν ο πόλεμος αυτός έχει αληθινά πυρά. Είναι η διαδικασία, του να συνυπάρχεις καθημερινά. Ή ακόμα και να είσαι απ έξω αν αυτό θες. Οι ίδιες οι παραδοχές μας που μας θέλουν γενναίους ώστε να τις δεχόμαστε.Και προσπαθείς να βρεις το κατάλληλο σημείο ισορροπίας, μέσα σε αυτόν τον χαώδη κόσμο.

 

Κάτω από αυτή την πανσέληνο κοιμάται μια άλλη ομορφιά. Τα στάχυα που δεν άνθισαν ακόμα. Οι μουσικές που δεν γράφτηκαν. Τα παιδιά που περιμένουν τον έρωτα για να γεννηθούν.

 

Αυτή είναι η ομορφιά του κόσμου.

 

Κάτω από αυτή την πανσέληνο χάσκουν και τα βαθιά πηγάδια, καλώντας σε να κάνεις τη βουτιά συνταξιδιώτη. Να ψάξεις. Να αναρωτηθείς και να σκεφτείς πολύ. Για όλα.

 

Σε μια στιγμή πάλης με τον εαυτό μου, μιλάω στο τηλέφωνο, με μια καλή μου φίλη Συγγραφέα.

 

Πολλές φορές νοιώθω την ανάγκη να φύγω από εδώ μέσα, της λέω. Να απενεργοποιήσω τον λογαριασμό μου και να μείνω στην άκρη. Κάτι όμως πάντα με κρατά. Το χιούμορ που έχω να ισορροπώ τα δύσκολα ή η τρέλα που με δέρνει αν θες. Κι έτσι συνεχίζω.

 

 

Κι εγώ έτσι νοιώθω, μου λέει, αλλά και μένα πάντα κάτι με κρατά, μήπως διαβάσω κάτι που με αγγίζει εδώ μέσα, κάτι που να μ αρέσει, όπως το τελευταίο άρθρο του Κατσούλα.

 

 

Αυτές τις ημέρες πιάνω τον εαυτό μου να με στήνω συνεχώς στον τοίχο, της λέω.

 

Με ρωτά γιατί…

 

Της απαντώ… Για το ότι δεν μπορώ να κρατώ το στόμα μου κλειστό όταν βλέπω ή διαβάζω ή ακούω κάτι που με ενοχλεί. Που ο εγκέφαλός μου δεν το δέχεται. Σκέφτομαι ότι είναι θέμα εκπαίδευσης αυτό. Μάλλον δεν είμαι αρκετά εξημερωμένη ή αρκετά πολιτισμένη ίσως. Πώς να εξηγήσω αυτό το ασυγκράτητο του χαρακτήρα μου; Πολλές φορές νοιώθω να γίνομαι αγροίκα. Θυμώνω με ανθρώπινες συμπεριφορές. Και δεν μπορώ να το κλείσω το στόμα μου.

 

Τόσα χρόνια πάλεψες, μου απαντά, για να φτιάξεις αυτόν τον χαρακτήρα, αυτό που είσαι. Μη το αλλάξεις για τίποτα και κανέναν. Ξέρω ότι είναι θέμα επιλογών καθαρά. Και επειδή έτσι είμαι κι εγώ, ξέρω καλά ότι άνθρωποι σαν εμάς χάνουν πράγματα. Αυτό είναι το κόστος. Αλλά δεν το αλλάζω με τίποτα αυτό.

 

Την ακούω να μου μιλά και ξαφνικά διαπιστώνω ότι έρχομαι στα ίσα μου. Μου δίνω άφεση σε κάποια πράγματα; Όχι. Λέει κι εκείνη αυτό ακριβώς που πιστεύει. Αν πίστευε κάτι άλλο θα μου το έλεγε. Και αυτό ακριβώς ψάχνω. Την ειλικρίνεια να μιλάς ευθέως ώστε να μπορώ να σε αντιμετωπίσω.

 

Δεν ψάχνω για δικαιολογίες. Η μάχη γίνεται πρώτα μέσα μου και με διαλύει . Μου έρχεται στη σκέψη η Τζίνα η Δαβιλά να αναφέρεται μέσα σε κείμενά της κάποιες φορές στο «Εμείς». Γι αυτό, λέει, είναι τόσο σημαντικό το «Εμείς’’. Για πολλούς τελικά λόγους.

 

 

Το τελευταίο άρθρο του Δ. Κατσούλα (Εσύ το λες ζωή αυτό;) ήρθε σαν βάλσαμο κι αυτό. Ναι. Θέλει μεγάλη ψυχική δύναμη για να πεις: «Εγώ φίλε, δεν θέλω να σ΄αρέσω. Πρώτα απ όλα θέλω να μου αρέσω. Κι αυτό είναι το ρίσκο μου. Το δικό σου;»

 

Θέλει μαγκιά για να το πεις αυτό κατάμουτρα στον άλλον. Ρισκάροντας να χάσεις την εύνοια κάποιων. Ρισκάροντας να χάσεις πολλά, αλλά μόνο έτσι κερδίζεις τον εαυτό σου.

 

Το βέβαιο είναι ότι δεν είναι δυνατόν να αρέσουμε σε όλους. Έχουμε πολύ σημαντικές διαφορές για αυτό που λέγεται ζωή. Οι πράξεις μας, η αντιμετώπιση σημαντικών κοινωνικών θεμάτων, τα θέλω μας, οι αγωνίες μας, τα όνειρα, όλα διαφορετικά. Καθημερινά ερχόμαστε αντιμέτωποι με δεκάδες χαρακτήρες ανθρώπων. Δεν αρέσουμε σε όλους. Δεν μας αρέσουν όλοι. Μόνο που μερικές φορές δεν βρίσκω το γάντι να χειριστώ το άδικο ή το παράλογο.

 

Μήπως δεν είμαι καλός άνθρωπος; ρώτησα έναν φίλο μια μέρα. Γιατί πιάνω τον εαυτό μου να γίνομαι σκληρή σαν πέτρα κάποιες φορές;

 

Όχι. Μη σκεφτείς ότι θέλω να μου χαϊδέψει κάποιος τα αυτιά με λόγια που θέλω να ακούσω και μπορεί να με βολεύουν. Έχω στήσει τον εαυτό μου απέναντι και τον ξετινάζω. Τα μέσα έξω, τα πάνω κάτω. Κι εσύ δεν παίρνεις χαμπάρι. Ή μέχρι να το πάρεις, εγώ βρίσκομαι ήδη αλλού. Πετάω αλλού. Ή γκρεμίζομαι αλλού. Ένας καθημερινός αγώνας να κατανοήσω, να δεχτώ ή να αρνηθώ. Να υπάρχω μαζί σου αλλά και μακριά από εσένα.

 

Μιλάς ή συνυπάρχεις με ανθρώπους μέσα σε διάφορους κύκλους και ξαφνικά μια ύπουλη βολή σε γονατίζει. Αμύνεσαι όσο μπορείς. Κάποτε απαντάς, με το να φεύγεις. Να απομακρύνεσαι από ανθρώπους που για να πουν καλή κουβέντα για κάποιον πρέπει να πάθουν αμνησία ώστε να ξεχάσουν τον κακό χαρακτήρα τους. Που πολύ θα ήθελαν να σε εξαφανίσουν να μην ακούγεσαι, άνθρωποι που νοιώθουν ανταγωνιστικά ή σε απαξιώνουν, ακόμα και στον τρόπο που θα σου απευθύνουν τον λόγο.

 

Κι εκεί έρχεσαι αντιμέτωπος με το θηρίο μέσα σου. Αυτό που δεν εξημερώνεται.

 

 

«Αυτή την Τίγρη / αυτό το τέρας / την ψυχή μου / (έλεγε συχνά ο Χεμινγουέι) / θα την σκοτώσω.» (Μίλτος Σαχτούρης)

 

 

Να τα τινάξω όλα στον αέρα ή να σιωπήσω; Ε…το θέμα μου είναι, ότι δεν μπορώ να σιωπήσω. Και πάλι λοιπόν, σου ομολογώ ότι λυπάμαι όταν το κάνω αυτό. Λυπάμαι γιατί δεν έχω τίποτα να μοιράσω μαζί σου, με την έννοια που εσύ το έχεις στο μυαλό σου. Θέλω απλά να συνυπάρχουμε σ έναν κόσμο που είναι ήδη γεμάτος πληγές.

 

Έχω μάθει να λέω συγγνώμη όχι απλά για τη λέξη, αλλά να το εννοώ αν άθελά μου σε αδικήσω. Εσύ; Έχεις ζητήσει ποτέ συγγνώμη για πράγματα που έκανες εις βάρος άλλων; Και θα ήταν πολύ πολύ εύκολο να πω: Δεν με αγγίζεις, δεν ασχολούμαι, δεν, δεν, δεν. Δεν το λέω όμως. Κι αυτό κάτι σημαίνει. Ψάξε να το βρεις αν έχεις λίγο ευαισθησία. Αν έχεις.

 

Παρουσιάζεσαι ακόμα, με μια ηθικοπλαστική θεωρία ζωής φορτωμένη με όλα τα απωθημένα γι αυτό που δεν κατάφερες να γίνεις ή ακόμα και γι αυτό που έγινες ή γι αυτό που προσπαθείς να γίνεις ή να φαίνεσαι. Χωρίς να είσαι.

 

Έστησες ποτέ τον εαυτό σου στον τοίχο να τον ξετινάξεις ζητώντας του απαντήσεις;

 

Αν ναι, τότε μπορεί να έχουμε κοινούς τόπους. Αν ναι, τότε μπορεί να συναντηθούμε και να ξαναγνωριστούμε αν θες.

 

 

 

 

SHARE
RELATED POSTS
Ψηφιακή πλατφόρμα Πολιτισμού δημιουργεί ο Δήμος Ρόδου
Σσστ… η Σοφία κοιμάται!, της Τζίνας Δαβιλά
Άγιος Γεώργιος: Η δύναμις του Ανώτερου Εαυτού, της Σμάρως Σωτηράκη

Leave Your Reply

*
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.