Ανοιχτή πόρτα

Οι Χιονάνθρωποι, που έλιωσε ο χρόνος, της Δέσποινας Κοντάκη

Δέσποινα Κοντάκη - Τσιριγώτη

Δέσποινα Κοντάκη - Τσιριγώτη

 

 

 

 

 

 

 

 

  

Δέσποινα Κοντάκη

 

 

 

Φωτογραφία: Δέσποινα Πιλάτη

9d740e07-caaa-4fa8-9a64-5ee6b7655c9c.jpg

 

Το πένθος έκανε τον χρόνο να μοιάζει ακίνητος.

 

Πουλιά με σκουρόχρωμα φτερά πετούσαν στα χωράφια γύρω απ το σπίτι.

Ένα σπίτι χτισμένο με τις σιωπές. Αμέτρητες ώρες. Ήταν όλες οι λέξεις εκεί.

Χόρευαν μέσα μας. Κάποια πρωινά, σαν κάποιο αόρατο χέρι να μας ζωγράφιζε χαμόγελα κι αρχίζαμε να τραγουδάμε.

 

Τότε βγαίναν οι λέξεις μας σαν πολύχρωμα πουλιά κι άρχιζαν μάχη με τα άλλα τα σκούρα.

Τραγουδούσαμε με το αίμα αγκαλιά. Με τόσες απουσίες να φέγγουν στο σκοτάδι της νύχτας.

Πάνω στο χιόνι. Γλυκαίνοντας μόνο. Γαλήνιοι .

Μακρινοί και κοιτάζοντας κάπου. Δεν ξέρω αν ήταν παρελθόν ή μέλλον.

 

Δεν ξέρω ακόμα και τώρα αν θέλαμε να φτιάξουμε κάτι.

Το σκέφτηκα πολλές φορές και αν θες, έχω καταλήξει σε ένα δικό μου συμπέρασμα εδώ και χρόνια.

‘’Αυτό που μπορούμε να φτιάξουμε είναι μόνο το παρελθόν, γιατί μάτια μου, κανένα μέλλον δεν μας ανήκει. Μόνο το παρελθόν είναι δικό μας’’

 

Πίσω από τα τζάμια των μεγάλων παραθύρων έπεφτε χιόνι. Λευκό και μαύρο.

Κι ύστερα τα χνάρια πάνω του.

 

Κι ύστερα οι χιονάνθρωποι με τα τρομαχτικά χαμόγελα.

Οι εποχές που άλλαζαν και δεν το πιστεύαμε. Οι εποχές που πενθούσαν για μας.

Οι μέρες. Όλη η αγάπη που σου ΄χα πενθούσε.

 

Πίσω από τα τζάμια των μεγάλων παραθύρων, άνθιζαν άνθρωποι .

Μεγάλωναν άνθιζαν κι ύστερα η πτώση.

 

Κι όμως, το πένθος που πάντα σεβόμουν, έκανε πολλές φορές τους ανθρώπους να μοιάζουν όμορφοι.

 

Κι έτσι περνούσε ο καιρός, χτίζοντας κι άλλες σιωπές στους τοίχους.

Τραγουδώντας το αίμα και φτιάχνοντας στιγμή στιγμή αυτήν την μόνη κληρονομιά που μας ανήκει ακόμα και μετά το τέλος μας.

 

Το παρελθόν μας.

 

Και μέσα σε όλα αυτά το πένθος να γίνεται φτερούγα στην πλάτη.

 

 

 

 

SHARE
RELATED POSTS
45 καλλιτέχνες ενώνουν τις δυνάμεις τους για το Μάτι -Τα έσοδα διατίθενται στους πληγέντες της περιοχής
Ένα συνηθισμένο διαζύγιο, του Νίκου Βασιλειάδη
Τerra incognita, του Αλέξανδρου Μπέμπη

Leave Your Reply

*
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.