Πρόσωπα - Αφιερώματα

Οι τραγωδίες με τα διαφορετικά πρόσωπα, της Δέσποινας Κοντάκη

222827_1689218872778_3158471_n.jpg
Spread the love

222827_1689218872778_3158471_n.jpg

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Δέσποινα Κοντάκη

 

 

 

697008e9-26ef-4a82-9522-ff59d3074e4b.jpg

 

 

Ο Νίκος και οι δυο διαφορετικές φωτογραφικές όψεις της τραγωδίας.

 

Μια λεπτομέρεια σε σπρώχνει στο να σκέφτεσαι.

 

Αυτά σκεφτόμουν τότε. Τότε όταν ο Νίκος έκανε απεργία πείνας για να πετύχει αυτό που ήθελε. Αυτά σκεφτόμουν τότε και τα ίδια

σκέφτομαι και τώρα. Οι φωτογραφίες που κατέκλυζαν τότε τα ΜΜΕ ήταν εξωφρενικές κατά την γνώμη μου.

 

Στη μια η μητέρα χαμογελαστή! (Οι αστυνομικοί είναι καλοί, γράφει στο βιβλίο της)

 

Στην άλλη ο Νίκος χτυπημένος! (Οι αστυνομικοί δεν είναι καλοί, σκέφτεται ο ίδιος)

 

Ο Νίκος δεν καίγεται για λαϊκή δικαιοσύνη, ίσα δικαιώματα, ηθικές αξίες και άλλα αξιοπρεπή τεχνάσματα που χρησιμοποιούν οι

σπεκουλαριστές του. Δεν καίγεται για ένα καλύτερο μέλλον για εκείνον. Είναι αλλού. Κανείς όμως δεν άγγιξε το θέμα στην ουσία του.

 

Ο Νίκος θέλει να τιμωρήσει τους γονείς του και είμαι σίγουρη ότι κάποιοι ψυχολόγοι που είναι κοντά στην οικογένεια και στην τραγωδία

αυτή το ξέρουν, αλλά, απαγορεύεται να μιλήσουν για το θέμα. Καθώς και οι ψυχολόγοι του νοσοκομείου τότε που νοσηλευόταν. Πάντα

βολεύει να φαίνεται κάτι άλλο μπροστά. Ως ασπίδα και ως βιτρίνα.

 

Αυτό που ζητούσε τότε από την κυβέρνηση, στην πραγματικότητα το ζητάει από τους γονείς του. Αυτό που ζητούσε τότε, κάνοντας απεργία

πείνας. Όχι αυτό ακριβώς, αλλά χρησιμοποιεί ή χρησιμοποίησε τον πρώτο που βρέθηκε μπροστά του τότε, ως ”o κακός” για να απαιτήσει

όλα όσα προφανώς δεν είχε ‘’ουσιαστικά’’ μιλώντας για σπουδές τις οποίες μπορεί να είχε ελεύθερα και δίκαια αν δεν είχε πιαστεί ως

κλέφτης. ψάχνοντας ταυτότητα ανάμεσα σε ένα σπίτι καλής οικογενείας και εκεί στον δρόμο ως αμφισβητίας της καλής εξουσίας. Γράφει

στα παλιά του τα παπούτσια την ηθική όλων των άλλων και πρώτα πρώτα της μητέρας η οποία γράφει για καλούς αστυνομικούς, χωρίς να

της περνά καν από το μυαλό τι αντίκτυπο μπορεί να έχουν όλα αυτά στο μέλλον. (?)

 

Αγαπητή μητέρα του Νίκου, κρατάμε πάντα ισορροπίες και δεν εξιδανικεύουμε κανέναν με απόλυτο τρόπο. Κυρίως όταν είμαστε γονείς.

Και μετά ως επαγγελματίες εκπαιδευτικοί.

 

Ο Νίκος, γίνεται μάρτυρας δολοφονίας του φίλου του και καταλήγει να ληστεύει τράπεζες, αντί να παλεύει έχοντας για σημαία του τα δικά

του ξεκάθαρα ιδανικά. Δεν τα έχει όμως. Και κάποιος φταίει γι αυτό. Δε τα έχει. Και η μητέρα για να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα στον

ίδιο της τον εαυτό, τον βαφτίζει ‘’πολιτικό κρατούμενο’’. Αυτό μπορεί να κάνει, αυτό κάνει.

 

”Οι αστυνομικοί είναι καλοί, έτσι σκέφτομαι και μετανιώνω για τα συνθήματα που διάβαζα στους τοίχους των Εξαρχείων και επικροτούσα

“Μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι”. Υπάρχουν γουρούνια και δολοφόνοι, αλλά αυτοί δεν είναι οι αστυνομικοί. Τα γουρούνια και οι

δολοφόνοι είναι πάντα ισχυροί και ευυπόληπτοι πολίτες» γράφει η Παυλίνα Νάσιουτζικ στη σελίδα 171 του αυτοβιογραφικού

μυθιστορήματός της «Τόση λίγη αλήθεια» )

 

Το γουρούνι ξαφνικά παίρνει την μορφή του πιο κοντινού μας ανθρώπου και κατόπιν την μορφή κάθε ευυπόληπτου ή ισχυρού πολίτη. Οι

μπάτσοι δικαιώνονται. Το πανηγύρι ξεκινά από πολύ μακριά.

 

Κι ύστερα ήρθε ένα ”μπάτσος γουρούνι δολοφόνος κατά την μητέρα καλός” και δολοφονεί εν ψυχρώ τον καλύτερο φίλο του γιού της. Και

ο Νίκος στέκεται ανάμεσα σε δυο διαφορετικές απόψεις.

 

Η μητέρα όντως κι αυτή με κατάθλιψη από νεαρή ηλικία (λόγω της εγκληματικότητας του Πατέρα της ο οποίος κατηγορήθηκε για φόνο)

αδυνατεί να σταθεί όπως πρέπει παρ ότι έχει θεραπευτεί. Η τραγωδία έχει πάντα πολύ βαθιές ρίζες. Δεν μπορώ να διανοηθώ ένα παιδί να

αυτοκαταστρέφεται και μια μητέρα με μια χαμογελαστή φωτογραφία σχεδόν σε όλα τα Μ.Μ.Ε. Αν ήταν ψυχικά υγιής θα είχε ζητήσει να μην

βάζουν καν φωτογραφίες της και ειδικά χαμογελαστές. Ή διαφορετικά, τα Μ.Μ.Ε θα είχαν μια φωτογραφία της πρόσφατη, με τα νύχια

μπηγμένα στο πρόσωπό της. Δεν την συμβούλεψε κανείς σχετικά με τις χαμογελαστές φωτογραφίες;

 

Θα σκεφτούν κάποιοι: Μα στέκεσαι στις λεπτομέρειες. Αυτό είναι το φλέγον; Απαντώ όχι. Σίγουρα δεν είναι αυτό το φλέγον. Όμως από τις

λεπτομέρειες κρίνονται τα πάντα τις περισσότερες φορές. Η ζωή μας όλη είναι φτιαγμένη και δομημένη έτσι που κάποιες λεπτομέρειες ήταν

πολύ σημαντικές για να φτάσουμε εδώ που φτάσαμε ο καθένας.

 

Ο Νίκος αν πέθαινε τότε ή αν πεθάνει αύριο δεν θα λείψει ουσιαστικά σε κανέναν από εμάς. Θα λείψει από εκεί που θέλει αυτός να λείψει.

 

Και οι ψυχολόγοι το γνωρίζουν. Αλλά δεν μιλούν.

 

Και ”ανακατεύομαι” με όλους όσους χρησιμοποιούν αυτή την ιστορία για να το παίξουν επαναστάτες. Και ειδικά τους πολιτικοποιημένους

που βγαίνουν με μανιφέστα και σημαίες των κομμάτων τους. Κι ας μη φαίνονται πάντα αυτές οι βρώμικες σημαίες.

 

Η τραγωδίες έχουν πάντα πολύ βαθιές ρίζες.

 

Μόνο ντροπή θα έπρεπε να νιώθουν όλοι αυτοί.

 

Και ας κρατήσω μέσα μου τη λύπη, αφού τίποτα δεν θα αλλάξει στα σκατά που έχουν για μυαλό όλοι αυτοί.

 

Δεν πλένω κανέναν τυχόν υπεύθυνο, για να τον ξεβρωμίσω και να τον καθαρίσω, και οι νοήμονες καταλαβαίνουν. Ο καθένας ας έχει όμως

τον πραγματικό βαθμό ευθύνης που του αναλογεί.

 

Ο Νίκος μεγάλωσε βίαια. Πατώντας σε δυο βάρκες προσπαθώντας να βρει ποια όχθη τον αποδέχεται και τον δικαιώνει. Αλλά δεν ξέρω αν

κοιτά στη σωστή όχθη.

 

Μια ευχή είχα κάνει τότε: Εύχομαι να μη σε δω ποτέ, έτσι όπως θέλουν να σε δουν οι ”σύντροφοί σου” Νικόλα.

 

 

* Το εκάστοτε άρθρο απηχεί στις απόψεις του συντάκτη του. 

 

iPorta.gr 

 

 

 


Το άρθρο απηχεί τις απόψεις του συντάκτη του.
The article expresses the views of the author iPorta.gr

Βιβλίο: ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ ΣΕ ΔΕΚΑ ΠΡΑΞΕΙΣ”, ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΦΙΛΝΤΙΣΙ

SHARE
RELATED POSTS
Η…παραίτηση του κ.Διαματάρη, η…«ευθιξία» του κ.Πρωθυπουργού και ο χαρισματικός Ηγέτης, της Τζίνας Δαβιλά
Αύριο ζωντανεύουν μνήμες στο «Υπόγειο», του Γιώργου Αρκουλή
Η Ευρώπη των κοινωνικών ανισοτήτων κι ένα παράδειγμα, της Κικής Τσακίρη
2 Σχόλια
  • Δημητρης
    14 Νοεμβρίου 2015 at 14:59

    Μεσα σ’ αυτη τη σαπιλα,μαλλον υποχρεωτικα,χρειαζομαστε καποιους να φωτιζουν το δρομο σ’ εμας τους δειλους και να μας πηγαινουν ενα βημα παραπερα ”θυσιαζοντας” την βολικη ζωη στο ονομα του οραματος,οπου πολλοι επικαλουμαστε,αλλα λιγοι εχουμε τ’ αρχιδια να προχωρησουμε στην αυτοθυσια.

    Δημητρης Κατσουλας

  • Χαρα α.
    14 Νοεμβρίου 2015 at 07:55

    Αλήθειες που πονάνε…

Leave Your Reply

*
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.