Απόψεις

Ο τρομακτικότερος όλων, της Χριστίνας Μπουγά

Spread the love

Ο τρομακτικότερος όλων. Ο αγαπητότερος όλων.

 

Διάβασε το κείμενο ξανά, αυτή τη φορά φωναχτά. «Έχετε σκεφτεί ποτέ ποιος στέκεται απειλητικά στην κορυφή της πυραμίδας του τρόμου ; Ποιο φρικιαστικά απόκοσμο κατασκεύασμα της κόλασης τρέφει τους φόβους, παραλύει τις ψυχές και ενεργοποιεί τους εφιάλτες μας ; Ο τρομακτικότερος όλων : ο εαυτός μας. Τα ευρήματα πρόσφατης έρευνας στο περιοδικό Science συνηγορούν. Στο τελικό στάδιο της εν λόγω έρευνας, ζητήθηκε από τους εκατοντάδες ανθρώπους που συμμετείχαν να εκφράσουν την άποψη τους για το ηλεκτροσόκ. Όλοι το χαρακτήρισαν δυσάρεστο και μάλιστα είπαν ότι θα πλήρωναν για να το αποφύγουν.

 

Κατόπιν, μπήκε ο καθένας σε ένα εργαστηριακό χώρο για 15 λεπτά μόνος του. Στο χώρο υπήρχε ένα κουμπί που ήξεραν ότι αν το πιέσουν θα υποστούν ένα ηλεκτροσόκ. Οι περισσότεροι άνδρες και περίπου το ένα τέταρτο των γυναικών πάτησαν το κουμπί. Προτίμησαν να τους διαπεράσει ρεύμα από το να μείνουν μόνοι με τον εαυτό τους και τις σκέψεις τους για 15 λεπτά. Οι λόγοι που σημειώνουν οι ερευνητές : ανία, φόβος, έλλειψη ελέγχου της σκέψης.»
Σήκωσε το βλέμμα από την οθόνη. Από τότε που θυμόταν τον εαυτό της σε αυτό το σπίτι, με το που έμπαινε από την πόρτα άνοιγε το ραδιόφωνο ή την τηλεόραση. Ακόμα κι όταν διάβαζε. Στο πανεπιστήμιο η ατμόσφαιρα της βιβλιοθήκης την έπνιγε και της έφερνε πονοκέφαλο. Διάβαζε πάντα στην καφετέρια με μουσική. Για να μην βαριέται πίστευε, και για να μαθαίνει τα νέα της ημέρας… όμως… λες ; Τι θα συνέβαινε αν έκλεινε τον υπολογιστή και το ραδιόφωνο που ακουγόταν καθησυχαστικά πίσω της;

 

Έκλεισε τον υπολογιστή κι ένιωσε το σκοτάδι της νύχτας να γίνεται λίγο πιο πηχτό έξω από το παράθυρο της. Ένα κενό ακριβώς κάτω από το στέρνο της. Στάθηκε μπροστά στο παλιό της ραδιόφωνο και άρχισε να χαμηλώνει τη φωνή σταδιακά – σαν να προσπαθούσε να αποφύγει να το κλείσει εντελώς. Πήρε μια βαθιά ανάσα – άγνωστο γιατί – και το έκλεισε. Σχεδόν ταυτόχρονα άρχισε να γυρίζει ένας αόρατος διακόπτης που ανέβαζε την ένταση ενώ προσπαθούσε ξέφρενα, να βρει κάποια συχνότητα παράγοντας ένα θορυβώδες βουητό. Ταράχτηκε. Η αναπνοή της έγινε δυσκολότερη και το σκοτάδι έξω από το σπίτι τόσο πηχτό, που απειλούσε με το βάρος του την ύπαρξη της. Ήταν σίγουρο ότι κάτι φρικτό θα συνέβαινε. Μετά βίας μπορούσε να σκεφτεί. Είχε παραλύσει από φόβο. Αλλά φόβος για τι; από τι; Ήθελε να πατήσει ένα κουμπί για να σταματήσει αυτό. Ένα οποιοδήποτε κουμπί. Τα πόδια της μετά βίας τη στήριζαν σε ένα πάτωμα ακίνητο, πάνω σε μία γη που γυρίζει.

 

Σαν όλα τα ραδιόφωνα κι οι τηλεοράσεις του κόσμου να έπαιζαν ταυτόχρονα μέσα στο κεφάλι της… κάτι άλλαξε… άνοιξε ξανά το ραδιόφωνο μουδιασμένη από την ένταση αυτής της αναπάντεχης εμπειρίας. Τη φόβισε. Μα πιο πολύ φοβόταν μην την ξεχάσει. Κάτι συνέβαινε. Ίσως έπασχε από κάτι. Παρά την ταραχή της προσπάθησε να σκεφτεί τι συνέβη. Τουλάχιστον τι είχε νιώσει. Θα βοηθούσε στη διάγνωση. Όπως πάντα άνοιξε τον υπολογιστή για να κοιτάξει. Άρχισε να ψάχνει, να διαβάζει, να προσπαθεί να καταλάβει. Φοβόταν τόσο να μείνει άπραγη. Αν έμενε άπραγη, αυτό το άγνωστο, θα την εξαφάνιζε. Στην οθόνη της θα υπήρχε η απάντηση. Αυτό την καθησύχαζε. Εγκυμοσύνες, εγκεφαλικά, καρδιοπάθειες, αλλεργίες, ίλιγγοι, καρκίνοι, ενδοκρινολογικές παθήσεις, παρέλασαν στην οθόνη της εκείνο το βράδυ, ώσπου ακολουθώντας ένα σύνδεσμο βγήκε σε μία σελίδα ψυχολογίας νωρίς το πρωί. Διάβασε παρόμοιες αναφορές από άγνωστους ανθρώπους από την άλλη άκρη του κόσμου. Η απάντηση.

 

Χρόνια καταπιεσμένων σκέψεων, επιθυμιών, συναισθημάτων που απέφευγε. Μόλις πήγαιναν να βγουν στην επιφάνεια διεκδικώντας την ύπαρξη τους μέσα στην ύπαρξη της, σπρώχνονταν μηχανικά πίσω, στο βάθος του εαυτού της. Έτσι είχε μάθει να κάνει. Χωρίς ποτέ να της το πει κανείς. Κομμάτια της που θάφτηκαν κάτω από τόνους σκουπίδια, σερβιρισμένα αφειδώς από την πρώτη ημέρα της ύπαρξης της, από την πρώτη ανάσα στο μαιευτήριο, όπως σε όλους. Σκουπίδια γεμάτα παρασιτικές αντιλήψεις που φωλιάζουν ψάχνοντας ξενιστές στα μαιευτήρια για να τους υπαγορεύσουν τι να σκέφτονται, τι να βλέπουν, τι να ποθούν, πώς να ζουν. Με τις κατάλληλες συνθήκες, παρασιτικές αντιλήψεις και ξενιστής δημιουργούν ένα τοξικό «οικοσύστημα» αλληλοεξάρτησης στο οποίο ο χώρος που καταλαμβάνει ο ξενιστής συρρικνώνεται διαρκώς. Η συνεχής παροχή σκουπιδιών διασφαλίζει την «ορθή συμπεριφορά» του ξενιστή προς όφελος της μονομερούς ευημερίας του παθογενούς «οικοσυστήματος» κι ενός αόριστα γενικού καλού. Στο τέλος μένει ένα αποπροσανατολισμένο, περιφερόμενο κέλυφος γεμάτο σκουπίδια και παράσιτα, σθεναρός υπερασπιστής μίας ανυποψίαστα στρεβλής και ανυπόστατης εικόνας του κόσμου. Σαν σενάριο των αδερφών Wachowski. Πώς να ακούσει τη δική της φωνή εκεί μέσα ; πώς να μπορέσει να κοιτάξει πέρα από τις παρωπίδες του παρασιτικού φόβου που τη συντηρεί και την απαξιώνει για να βρει το χώρο της μέσα σε ένα κόσμο που ζει αλλά δεν είδε ποτέ;

 

Έχει περάσει ένας χρόνος από τότε. Το συμβάν αυτό στάθηκε η αφορμή για ένα μεγάλο εσωτερικό ταξίδι αναζήτησης, που όπως φαίνεται, θα είναι πολύ μακρύ. Με κάθε μέρα που περνά, ο κόσμος που ήξερε αλλάζει λίγο. Με κάθε μέρα που περνά, η μάτια της βαθαίνει. Στα γενέθλια της, δεν ευχήθηκε να τη βρει επιτέλους ο ιππότης των ονείρων της όπως παλιά. Ευχήθηκε να βρει επιτέλους τη νέα της, αληθινή αγάπη : τον εαυτό της.

 

 

Χριστίνα Μπουγά

SHARE
RELATED POSTS
Ο «Φιλοκτήτης» του Σοφοκλή και το νέο μνημόνιο, του Κώστα Ε. Σκανδαλίδη
Στεναγμοί ψυχής μετά…μουσικής, της Ελπίδας Νούσα
«Το αφορολόγητο των πλουσίων», Τζίνα μας;, του Χρήστου Μαγγούτα

Leave Your Reply

*
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.