Ανοιχτή πόρτα

Ό,τι έζησα στη συνάντηση των Πορταϊτών κι ένα Τριαντάφυλλο, της Δέσποινας Κοντάκη

Δέσποινα Κοντάκη - Τσιριγώτη
Spread the love
Δέσποινα Κοντάκη - Τσιριγώτη

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Δέσποινα Κοντάκη

 

 

 

 

 

747594bd-5384-488e-ba56-5a262204bf7e.jpg

 

 

 

header.png

Καθόμουν 10 λεπτά μπροστά στον υπολογιστή, θέλοντας να ανοίξω έγγραφο του Word για να γράψω. Τον κοίταζα αφηρημένη ξεχνώντας τον λόγο που τον άνοιξα.

 

Και τελικά άναψε ο προβολέας και το μυαλό μου θυμήθηκε. Όταν λείπω από την Πόλη των τρελών νερών κάτι παθαίνω. Χρειάζομαι χρόνο για να ξανάρθω στα ίσα μου.

 

Από την πρώτη στιγμή που ανακοινώθηκε από την Τζίνα Δαβιλά η επερχόμενη συνάντηση των Πορταϊτών είπα θα πάω. Να δω κάποιους από τους συνεργάτες από κοντά.

Να δω πρώτα πρώτα την Τζίνα από κοντά και να την αγκαλιάσω. Να ανταλλάξω χειραψίες και αληθινά χαμόγελα. Η δύναμη της ανθρώπινης επικοινωνίας είναι τεράστια.

 

Ο καιρός από τις προηγούμενες ημέρες συννεφιασμένος μουντός και αποτρεπτικός για ταξίδια. Ναι, για άλλους ίσως. Εγώ είχα υποσχεθεί όμως ότι θα είμαι εκεί.

 

Είπα να βάλω τα πολύ καλά μου ρούχα αλλά δεν θα ταίριαζαν με τις γαλότσες που θα φορούσα λόγω των καταιγίδων. Παρά λίγο να πάω με γαλότσες.

 

Τελικώς φόρεσα κάποια από τα συνηθισμένα μαύρα ρούχα μου και ξεκίνησα το απόγευμα του Σαββάτου 21 Μάη 2016.

 

(Κάποτε γλύτωσα κλήση από την τροχαία λόγω του μαυροφορέματος. Χλωμή και ψυχολογικά χάλια εκείνη την ημέρα με σταματά το όργανο, κάνοντάς μου από μακρυά σήμα.

 

Δεν φορούσα ζώνη. Σταμάτησα. Με ρώτησε γιατί δεν φορούσα ζώνη. Του απάντησα: Γιατί δεν είμαι καλά κύριε. Με πετυχαίνετε σε άσχημη στιγμή.

 

Με κοιτάζει για λίγο αμίλητος στο πρόσωπο, στα ρούχα και μου σκάει την ερώτηση: Κυρία μου σύζυγός σας ζει;

 

Ζει κύριε. Εγώ δεν είμαι καλά.

 

Κουνάει το κεφάλι με κατανόηση κοιτάζεται με το άλλο όργανο που τον κοίταζε κι αυτό και μου λέει: Φύγετε κυρία μου. Και να προσέχετε.

 

Έτσι τέλειωσε το σχέδιο ελέγχου της τροχαίας εκείνη την ημέρα)

 

Μέσω Τρικάλων θα σας πάω στην συνάντηση των Πορταϊτών. Και το φοβόμουν πάντα αυτό.

 

Μη γίνω σαν εκείνους τους ανθρώπους που τους ρωτάς τί ώρα είναι και σου λένε την ιστορία της ζωής τους.

 

Στην Εθνική έβρεχε. Βροχή μου αγαπημένη, σκεφτόμουν, σ αγαπώ όλες τις εποχές του χρόνου. Έπρεπε να προλάβω τα πάντα. Ακόμα και να ευχηθώ σε φίλους και φίλες και με πίεζε ο χρόνος εκείνη την ημέρα. Στη διαδρομή τηλεφωνούσα σε φίλους για χρόνια πολλά.

 

Το Μετρό απεργία. Όλα απεργούσαν το Σάββατο. Μόνο η καλή διάθεση εργαζόταν ακούραστα. Στη Βουλή των Ελλήνων ετοίμαζαν προς ψήφιση ο Τσίπρας και η παρέα του, ψηφίσματα για ακόμα πιο μαύρα χάλια κι από τα μαύρα ρούχα που φορούσα.

 

Εγώ όμως (και μάρτυς μου το σύμπαν) είχα ένα χαμόγελο αληθινό να χαρίσω και μια αγκαλιά μεγάλη, να αγκαλιάσω ανθρώπους εκεί που πήγαινα.

 

Να μιλήσουμε και να κοιταχτούμε στα μάτια ”στα αλήθεια” έτσι όπως λέγαμε όταν ήμασταν παιδιά. Αντίθετα από τα ψέματα του Τσίπρα.

 

Προσγειώθηκα με ταξί στην πλατεία Μοναστηρακίου. Είχα ομπρέλα μαζί μου.

 

Δίπλα περνούσαν γόνδολες κάποια στιγμή. Απαγορεύονταν τα φουσκωτά λόγω ότι δεν πάνε με την παλαιότητα της πλατείας.

 

Πεινούσα. Το σάντουιτς μου είπαν σε γνωστή αλυσίδα φαγώσιμων ότι ήταν με το κιλό.

 

Προβληματίστηκα. Δεν ήξερα πόσα κιλά να πάρω και πώς θα τα κουβαλούσα;

 

Τρώγοντας συναντήθηκα με έναν άλλο συνεργάτη και κατευθυνθήκαμε προς το σημείο συνάντησης που ήταν το FAUST – bar- Theatre, λίγα μέτρα πιο πέρα από την πλατεία.

 

Φτάσαμε στο σημείο. Αγκαλιές και φιλιά με το Τζινάκι μας και χαρούμενα χαμόγελα.

 

 

Μας είχε φέρει κέρασμα ροδίτικο. Μελεκούνι. Ήταν παντού πάνω στα τραπέζια. Σε λίγο άρχισαν να καταφθάνουν και άλλοι συνεργάτες και φίλοι. Πολλοί δεν μπόρεσαν να είναι εκεί μαζί μας λόγω ότι στα προάστια τριγύρω χαλούσε ο κόσμος.

 

Χαίρομαι για όσους κατάφεραν μέσα σε τόσο αντίξοα γεγονότα και καιρικά φαινόμενα, να είναι εκεί. Ήταν και διπλή γιορτή εκτός των άλλων.

 

Χαίρομαι που γνώρισα την Τζίνα και κάναμε αγκαλιές. Χαίρομαι που ξανάδα τον Δημήτρη Κατσούλα, που γνώρισα τον Κωστή Μακρή και την Εβίτα, τον Πάνο Μπιτσαξή και την Μαρίνα, την Ματίνα Ράπτη-Μιλήλη και τον Άκη, τον Μανώλη Δημελλά και την Καλλιόπη παρέα με τον Ντάφυ. Τον Τάσο Γρύλλη και την Πέτρα του. Τον Κύριο Μάνο Κοντολέων και την Κώστια. Τον Γιάννη Καραχισαρίδη, τον Γιάννη Σιδέρη, τον Δημήτρη Μεσσήνη, τον Νίκο Σταθόπουλο. Και κάποιους που δεν γνώρισα, άγνωστους, αλλά γνωστούς.

 

Με κάποιους δεν είπαμε πολλά, αλλά έφτανε το χαμόγελο η χειραψία και η αίσθηση ότι είμαστε όλοι εκεί μια παρέα. Ήθελα να αγκαλιάσω όλους ακόμα και περαστικούς, ή απλά πελάτες του Faust αλλά μπορεί να έβαζαν τις φωνές: Βοήθεια μια ξένη μας αγκαλιάζει!

 

Η Σμαράγδα, η κόρη μου, έδωσε το παρών μαζί με τον κολλητό φίλο της Νίκο Κ. Σας ευχαριστώ παιδιά που μας αγαπάτε!

 

Μιλούσαμε σε μικρές παρέες. Η Τζίνα είπε με λίγα λόγια τί είναι η Πόρτα και οι Πορταΐτες.

 

Ο Πάνος Μπιτσαξἠς αγόρασε τριαντάφυλλα για τις κυρίες της παρέας. Η Μαρίνα μας τα μοίρασε λέγοντας μια όμορφη κουβέντα για την κάθε μια. Έρχονται συχνά Χαλκίδα μου είπε για Δικαστήρια με τον Πάνο. Έδωσα ονόματα τσιπουράδικων για να ξέρουν πού να πάνε την άλλη φορά.

 

Με τον Νίκο Κ πιάσαμε κουβέντα για τον Ρίλκε. Μου μιλούσε για ένα βιβλίο του που διάβασε πρόσφατα σχετικά σπάνιο.

 

Αγαπώ τα νέα παιδιά που διαβάζουν ψαγμένα κείμενα και αξιόλογους συγγραφείς και ποιητές.

 

Ο Νίκος ασχολείται και με την φωτογραφία πολλά χρόνια. Δεν πάει πουθενά χωρίς την μηχανή του. Κάποια στιγμή κοιτούσε το τριαντάφυλλο αφημένο πάνω στο τραπεζάκι…

 

Βγάζει την φωτογραφική και απαθανατίζει την στιγμή.

 

Έτσι προκύπτει η φωτογραφία του κειμένου αυτού. Νίκο Κ. σ’ ευχαριστώ!

 

Φωτογραφία με όλους δεν βγάλαμε. Ξεχαστήκαμε με τις κουβέντες. Έχει όμως την ίδια αξία αυτό το κόκκινο τριαντάφυλλο που μας προσέφερε με το χέρι της η Μαρίνα.

 

Κάποια στιγμή η όμορφη βραδιά έφτασε στο τέλος της. Συνοδέψαμε την Τζίνα σχεδόν μέχρι το αυτοκίνητο, όσοι μείναμε ως το τέλος.

 

Κατέληξα να τρώω στη 1.30 τη νύχτα πίτα κεμπάπ στην πλατεία πίνοντας βαρελίσια μπύρα…

 

Η δύναμη της πραγματικής επικοινωνίας, έξω από διαδικτυακά μέσα, δεν συγκρίνεται με την αληθινή αγκαλιά ή το χαμόγελο, (σκεφτόμουν τρώγοντας το κεμπάπ).

 

Δεν συγκρίνεται με το να κοιτάς κατευθείαν στα μάτια τον άλλον και να σε κοιτά κι εκείνος.

 

Δεν συγκρίνεται με το ζεστό χέρι που σφίγγει το δικό σου.

 

Δεν συγκρίνεται με τον ήχο της φωνής και την έκφραση του προσώπου. Χαίρομαι που ήμουν εκεί.

 

Για λόγους που μόλις ανέφερα. Αλλά και για το ότι κάποιοι παρόλες τις δυσκολίες της ημέρας τα καταφέραμε να φτάσουμε στο σημείο συνάντησης.

 

***

 

Η ζωή συνεχιζόταν ακόμα όταν πήρα ταξί για να πάω σπίτι. Σε ποιό σπίτι; Μα… στης κόρης μου στο Πεδίον του Άρεως.

 

Να είμαστε καλά όλοι. Μέσα στα όποια προβλήματα πολιτικά και κοινωνικά έχει σημασία να επικοινωνούμε αληθινά.

 

Βρείτε μας στην Πόρτα όσοι μας αγαπάτε. Κι όσοι δεν μας γνωρίζετε ακόμα, θα μας αγαπήσετε. Σίγουρα μια ανοιχτή πόρτα δεν φοβίζει κανέναν.

 

Κάνουμε αυτό που μας αρέσει εκεί. Γράφουμε για να επικοινωνούμε όταν η δια ζώσης επικοινωνία δεν είναι πάντα εφικτή.

 

Κάνουμε φίλους, ανοίγουμε το μυαλό μας και αφουγκραζόμαστε, άλλοτε τις ανάσες άλλοτε τις κραυγές ή τους ψίθυρους, άλλοτε τις μουσικές που βγαίνουν μέσα από ένα κείμενο.

 

 

Σας ευχαριστούμε όλους.

 

Σας ευχαριστώ όλους.

 

Σας φιλώ όλους.

 

Καλή ξανασυνάντηση!

 

Υγ. Το τριαντάφυλλο έφτασε στη Χαλκίδα.

 

 

ΥΓ: Τις φωτογραφίες τράβηξε από το κινητό της η Καλλιόπη Μαλλόφτη. Ευτυχώς…

 

 

 

13250301_10154939047099358_1844616404_n.jpg

 

 

13288946_10154939047409358_1312575105_n.jpg

 

SHARE
RELATED POSTS
Μάνος Στεφανίδης
Ούτε ταλέντο, ούτε παιδεία, του Μάνου Στεφανίδη
llll.png
Κέντρα Διά Βίου Μάθησης δράσεις για το Προσφυγικό, του Νίκου Βασιλειάδη
“Lemon”: η ιστορία του πιανίστα του Ωκεανού, που γεννήθηκε πάνω σ’ ένα καράβι και δεν κατέβηκε ποτέ! Θέατρο Radar

Leave Your Reply

*
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.