Βιβλίο

Νῖκος Μπακόλας: “Ἡ ἀτέλειωτη γραφή τοῦ αἵματος”, τοῦ Τάσου Γέροντα

Spread the love

 

 

Τάσος Γέροντας 

 

 

 

a65f739a-68bc-4181-89fb-b527f3c51aff.jpg

 

 

«Καί ὅλ΄ αὐτά τά διατρέξαντα, ἀκόμη καί τά διατρέχοντα ἀσθματικά καί ἐπικίνδυνα, χαράζουν τήν ἀτέλειωτη γραφή τοῦ αἵματος, τή ζωγραφίζουν ὄχι ἐπισταμένως, ἀλλά σάν ἕνα σχεδόν τυχαῖο γεγονός, μᾶλλον μιά ἀρμαθιά ἀπό γεγονότα, πού…»

 

Κάντε ἕνα δῶρο στόν ἑαυτό σας. Ξεκόψτε ἀπό τόν ρηχό, τόν ἐπιφανειακό καθημερινό λόγο. Διῶξτε ἀπό τά μάτια σας καί τό μυαλό σας τίς ψεύτικες, τίς χλιαρές, τίς ἀνάξιες καθημερινές εἰκόνες. Ἀφεθεῖτε στή μαγεία τῆς γραφῆς τοῦ Νίκου Μπακόλα. Ψάξτε τό βιβλίο του «Ἡ ἀτέλειωτη γραφή τοῦ αἵματος». Κυκλοφόρησε τό 1996 ἀπό τίς ἐκδόσεις Κέδρος. Ἴσως δυσκολευτεῖτε νά τό βρεῖτε. Χαλαρῶστε καί ἀφεθεῖτε νά σᾶς παρασύρει ὁ συγγραφέας (μακαρίτης ἤδη ἐδῶ καί 16-17 χρόνια). Εἶμαι σίγουρος πώς κάποιοι θά βροῦν τόν λόγο του κουραστικό, σχοινοτενή, ὑπερβολικά στολισμένο. Μερικοί θά κρίνουν περιττούς τούς προσδιορισμούς, τίς προσθῆκες, τίς εἰκασίες του. Ὅλα αὐτά εἶναι δείγματα πώς δέν ἔχουν ξεκόψει ἀπό τό πεζό σήμερα, τό ὁποῖο τούς ἐμποδίζει νά ἀπολαύσουν τή μαγεία τῆς περιγραφῆς. Εἶναι συνηθισμένο φαινόμενο μία πρόταση νά ξεκινᾶ ἀπό μία σελίδα καί νά ἁπλώνεται μέχρι τήν ἑπόμενη. Αὐτό κάνει τήν ἀνάγνωση ἀπαιτητική. Ἡ προσοχή, ἡ αὐτοσυγκέντρωση πρέπει νά εἶναι τεταμένες γιά νά μήν χαθεῖ τό νόημα μέσα σέ ὅλο αὐτό τό μῆκος.

 

Ἡ ὑπόθεση διαδραματίζεται κατά κύριο λόγο στή Μακεδονία. Ἀρχίζει τό 1923 στήν ὀρεινή Χαλκιδική καί τελειώνει στή Θεσσαλονίκη μεσούσης τῆς χούντας τῶν συνταγματαρχῶν. Παρελαύνει σωρεία ἡρώων, μέ τίς πλέον ἀπρόσμενες ἰδιότητες-εἰδικότητες, ὅλοι τους δέ ἀναφέρονται μέ τό μικρό τους ὄνομα. Ἐπίθετα ἔχουν μόνον ἀφανεῖς ἥρωες καί πρόσωπα τῆς ἐποχῆς (Δελμοῦζος, Γληνός, Μεταξᾶς). Στρατός, χωροφυλακή, ἀγρότες, βοσκοί, γύφτοι, ὁ καθείς ἔχει τόν λόγο του, τόν ρόλο του. Καί τό φανταστικό, τό ὑπερφυσικό, τό μυστικιστικό μπερδεύεται καί μπερδεύει τήν καθημερινότητα, τούς ἥρωες, τούς περαστικούς.

 

Κάποιες φορές ὁ λόγος τοῦ Μπακόλα μοῦ θύμισε τόν Σολτζενίτσιν (διά στόματος Ἰβάν Ντενίσοβιτς) ἤ τόν Ντοστογιέφσκυ ὅπως μᾶς τόν παρουσιάζει ἐξόριστο στή Σιβηρία ὁ Λάζλο Φολντένυι (βλ. τό βιβλίο «Ὁ Ντοστογιέφσκυ διαβάζει Χέγκελ στή Σιβηρία καί κλαίει»). Καί στά δύο αὐτά βιβλία, ὅπως καί στήν «ἀτέλειωτη γραφή τοῦ αἵματος» δέν ἐκφράζεται κακία, ἐχθρότητα, μῖσος κατά τῶν «κακῶν» τῆς ὑπόθεσης, ἀλλά πίκρα, λύπη, ἤ ἀκόμα καί συμπάθεια, οἶκτος. Κάποιον μάλιστα ὁ Μπακόλας τόν παρουσιάζει ὡς καρικατούρα! Πλήν ὅμως, τό κακό τῆς Κατοχῆς, τοῦ Ἐμφυλίου μετά, ἀλλά περισσότερο τοῦ παρακράτους πρίν καί κατά τή διάρκεια τῆς χούντας παρουσιάζεται σέ ὅλο του τό «μεγαλεῖο».

 

Ἡ ἱστορία δέν ἔχει happy end. Τό τέλος του δέν ἱκανοποιεῖ τό κοινό περί δικαίου αἴσθημα. Δέν ἀναμένεται ἄλλωστε. Ἡ ἐξ ἀρχῆς καί συνεχής ἀναφορά τᾶς ἀτέλειωτης γραμμῆς τοῦ αἵματος μᾶς προϊδεάζει περί αὐτοῦ. Ὅμως ἡ ἀνάγνωση τοῦ βιβλίου αὐτοῦ (πάνω ἀπό 400 σελίδες) ἐμένα προσωπικά μοῦ προσέφερε ἀπόλαυση μέ τόν πλοῦτο τῆς γραφῆς, τῆς γλώσσας, τῶν ἐκφράσεων, τῶν εἰκόνων, τῶν συναισθημάτων.

 

Ὕστερη Γραφή. Ξαναδιαβάζοντας αὐτές τίς γραμμές, διαπιστώνω πόσο ἔχει ἐπηρεαστεῖ τό ὕφος μου ἀπό τήν τεχνική τοῦ συγγραφέα!

 

* Το άρθρο απηχεί τις απόψεις του συντάκτη του. 

  The article expresses the views of the author

   iPorta.gr 

 

SHARE
RELATED POSTS
Διαβάζοντας τον “ΦΑΛΚΟ” του Αρτούρο Πέρεθ Ρεβέρτε, του Άγγελου Κουτσούκη
Για το βιβλίο του φίλου μου Πάνου Μπιτσαξή «Όταν το μέλλον έπαιζε κρυφτό» του Σπύρου Ταλιαδούρου
13606908_1336999119649134_8630134481766502602_n.jpg
«Αμαρτωλή Πόλη» του Μάνου Κοντολέων: Ένα Cross Over μυθιστόρημα ενηλικίωσης, της Βασιλικής Ρεσβάνη

Leave Your Reply

*
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.