Ανοιχτή πόρτα

Μιλάς; Σε ακούω…, της Δέσποινας Κοντάκη

Δέσποινα Κοντάκη - Τσιριγώτη

Δέσποινα Κοντάκη - Τσιριγώτη

 

 

 

 

 

 

 

 

 Δέσποινα Κοντάκη  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

sparrows-2759978_960_720.jpg

 

 

 

 


Κάθομαι στον καναπέ. Ο καναπές είναι δίπλα στο παράθυρο. Έξω βρέχει. Ακούω στη στέγη τον ήχο της. Μου είχε λείψει αυτό. Είμαι με τα μάτια κλειστά.

 

Μέσα στον καθέναν μας γίνονται μάχες. Δεν θέλω να μιλήσω για τις άλλες έξω. Μόνο αν μ΄ ακούς κι εσύ… ήθελα να σου πω… όλη τη νύχτα έλιωνα χιονάνθρωπους. Θα γελάσεις ίσως.

 

Μιλάς; Σε ακούω. Εσύ δεν ξέρω αν μ’ ακούς. Δεν είναι ότι ζητάω να καταλάβεις. Ο καθένας μας έχει τον δικό του τρόπο να καταλαβαίνει, να αντιστέκεται, να προσπερνά, να συνεχίζει. Δεν θέλω να σου δείξω τίποτα πέρα από αυτό που αυθόρμητα κάνεις εικόνα.

 

Μιλάς; Σε ακούω. Κάθε σου λέξη. Κάθε ανάσα αγωνίας.

Δεν βλέπω το πρόσωπό σου. Κάποιες φορές με κουράζουν οι εικόνες. Ειδικά εκείνες με τα αστραφτερά φώτα να τις φωτίζουν.

 

Μπορεί να είναι καταστάσεις αλλά και άνθρωποι. Σε όλους έχει συμβεί και θα συνεχίσει να συμβαίνει. Οι στιγμές που νιώθεις ότι κουράστηκες. Από πολλά. Δεν είναι αντιπαράθεση αυτό για το οποίο μιλώ.

 

Είναι πίκρα. Είναι απογοήτευση απ’ αυτές που σε ισοπεδώνουν ξαφνικά. Αρνούμαι να δεχτώ κάτι που δεν μου πάει. Και η άρνηση αυτή τείνει να γίνεται συνήθεια και τρόπος ζωής.

Συνειδητά; Δεν ξέρω. Μάλλον αυτόματα. Πολλές πράξεις μας γίνονται αυτόματα λόγω χαρακτήρα.

 

Μιλάς; Σ΄ ακούω. Κάθε ψίθυρο.

 

Πριν λίγες ημέρες έφυγε ξαφνικά ένας παιδικός φίλος. Ακούγοντάς το γύρισα πίσω. Στα χρόνια της αθωότητας και των παράξενων ονείρων. Πιστεύαμε ότι ο κόσμος θα ήταν εύκολος να περπατηθεί.

 

Παρόλες τις αγωνίες μας. Ναι. Παρόλες τις αγωνίες μας πιστεύαμε ότι μπορεί και να δαμάσουμε την αγριότητα. Και φτάσαμε στο σημείο να βλέπουμε τον εαυτό μας με δόντια λύκου κάποιες φορές. Θέλω πολύ να το πω Άμυνα χαμογελώντας πικρά.

 

Κάτι θα άφησε πίσω του ο παιδικός φίλος. Κάποιο όνειρο απραγματοποίητο αλλά κι άλλα όμορφα που θα είχε καταφέρει. Όλοι μας κάτι αφήνουμε πίσω.

 

Πολλές φορές σκεφτόμαστε τους άλλους. Ζυγίζοντας λέξεις και συναισθήματα. Πολλές φορές αφεθήκαμε να πνιγούμε σε ξένους βυθούς κι ύστερα μια μέρα σαν να ξυπνήσαμε από όνειρο βρεθήκαμε αλλού.

 

Μιλάς και σ΄ ακούω. Το λέω με βεβαιότητα. Ακούω τους τριγμούς που κάνει ο χρόνος έτσι καθώς τον σπας και τον διασχίζεις.

 

Πολλοί άνθρωποι γεννήθηκαν με αλυσίδες στα χέρια και στα πόδια. Κληρονομιά της ιστορίας την δεδομένη στιγμή. Κάποιοι κατάφεραν και τις έσπασαν. Άλλοι τις σέρνουν ακόμα. Αθόρυβα τις πιο πολλές φορές.

 

Κοιτώντας τους κατάματα όμως τις βλέπεις. Κάποιες φορές τρομάζω με τη μοίρα που τους χρέωσε. Και λυπάμαι. Και πιάνω τον εαυτό μου κουλουριασμένο να κλαίει.

 

Δεν θα έπρεπε να είναι έτσι τα πράγματα. Αλλιώς θα έπρεπε να είναι. Χωρίς λύκους. Χωρίς τρομακτικούς χιονάνθρωπους.

 

Και όμως ναι… Αλλιώς θα έπρεπε να είναι…

 

 

26231484_1752651811426397_2666596933427585021_n.jpg

 

 

* Το άρθρο απηχεί τις απόψεις του συντάκτη του.  

The article expresses the views of the author

iPorta.gr

SHARE
RELATED POSTS
Xristos Magoutas
Ο Παρθενώνας ως σύμβολο, του Χρήστου Μαγγούτα
Νόμπελ βιοηθικής και χημείας!, του Μάνου Στεφανίδη
Ο Νους κινεί τη μάζα, του Αλέξανδρου Μπέμπη

Leave Your Reply

*
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.