Πόρτα σε ιστορίες/χρονογραφήματα/διηγήματα

Μια ιστορία ψυχιατρείου, της Δέσποινας Κοντάκη

222827_1689218872778_3158471_n.jpg
Spread the love

222827_1689218872778_3158471_n.jpg

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

* Η Δέσποινα Κοντάκη είναι ποιήτρια. 

 

 

 

 

 

2013_06_19_10_13_14__0589b1c484ad4b7e969989c199c580bb.jpg

 

 

Με αφορμή τον θάνατο ασθενούς στο ψυχιατρείο (στο Δαφνί).

 

Κάποτε πριν πολλά χρόνια, (ήμουν 19) πηγαίναμε με πούλμαν από Χαλκίδα, στο Λουτράκι, να παρακολουθήσουμε αγώνα μεταξύ της ποδοσφαιρικής ομάδας Χαλκίδας και της ομάδας Λουτρακίου.

Κάναμε στάση στο Δαφνί έξω ακριβώς από το θεραπευτήριο.

Πάρα πολλοί τρόφιμοι ήταν στα κάγκελα και άρχισαν να ”μας” μιλούν ή μιλούσαν μόνοι τους. Ηθοποιοί σε ελεύθεροι έκφραση στο θέατρο της ζωής μας.

Τους παρακολουθούσα για κάμποση ώρα αμίλητη.

Ένας από αυτούς έβριζε το θεό γιατί του είχε δώσει γένια κι έπρεπε να ξυρίζεται κάθε μέρα.

Ένας άλλος ζητούσε λίγα χρήματα να πάρει ένα γραμματόσημο να ”στείλει” ένα γράμμα.

Πολλά σενάρια, όχι γραμμένα από μεγάλους θεατρικούς συγγραφείς… μα από ”καθημερινούς” ανθρώπους.

Σκεφτόμουν ότι η τρέλα από την λογική είναι ένα τσακ. Μια κλωστή που σπάει και όλα στον αέρα.

Άρχισα να κλαίω. Το κλάμα έγινε δυνατός λυγμός και ύστερα αναφιλητά.

Σωριάστηκα εκεί μπροστά στα κάγκελα και έκλαιγα σαν μικρό παιδί.

Με πήραν στα χέρια και με πήγαν στο πούλμαν. Άργησα να συνέλθω.

Δεν ξεχνώ ποτέ αυτή την εικόνα…. Εκεί στα κάγκελα….

 

Όντας με μια μητέρα με κατάθλιψη (επιλόχεια, από την τέταρτη γέννα. Πέντε είμαστε ζωή να ‘χουμε) πάντα είχα μια ιδιαίτερη ματιά για το φαινόμενο αυτό που λέγεται : Έχασε τα λογικά του.

Η μητέρα ήταν εκεί μαζί μας αλλά και δεν ήταν. Μας φρόντιζε, ήταν μάνα και νοικοκυρά αλλά πολλές φορές ταξίδευε ήσυχα ή με κάποιες εξάρσεις τύπου ”ευερέθιστη”. Είχε νοσηλευτεί σε ψυχιατρικά ιδρύματα 2 φορές. Την δεύτερη για ένα μήνα μόνο. Την πρώτη φορά δεν γνωρίζω πόσο. Δεν θέλησα να μάθω.

Ήμασταν πολύ μικρά τότε εγώ και τ αδέλφια μου.

Από πολύ μικρή αναγκάστηκα να μεγαλώσω απότομα.

Κι έδινα τότε έναν όρκο στον εαυτό μου.

” Να μην αφήσω τη ζωή και κανέναν να με @@@@@@@. Εγώ θα την @@@@@@!” Για αυτό τον λόγο δεν ανέχομαι κανέναν μ@…… και καμιά μ@ …..

Κανέναν κομπλεξικό ό,τι όνομα κι αν έχει. Δεν πιστεύω σε θεούς. Δεν πιστεύω σε κανένα αύριο. Πιστεύω στο τώρα.

Ποιός είσαι ΤΩΡΑ; Τί μπορείς να κάνεις ΤΩΡΑ; ΤΩΡΑ λέμε! όχι αύριο.

 

Η μητέρα ήταν φύση ευγενική και αλλιώτικη. Ένα ξωτικό που συνεχώς διάβαζε. ”Ρήγα” το επώνυμο της μητέρας της. Είχε βασιλικές ρίζες.

Από αυτήν πήραμε την αγάπη (τα κορίτσια) για το διάβασμα.

Παντρευτήκαμε μόνα μας, όλα τα παιδιά. Δεν είχαμε τη μάνα να τρέξει για όλα, να συμπαρασταθεί στα παιδιά της. Δεν είχαμε καμιά μάνα να καμαρώνει που πάντρευε τα παιδιά της. Ούτε κι εμείς είμαστε χαρούμενοι. Σαν θηρία σε κλουβιά είμαστε. Πίκρα. Για το γαμώτο της ζωής. Αλλά την αγαπήσαμε τη ζωή. Και την εκτιμήσαμε για όλα τα καλά της. Γελάμε χωρίς ανάσα όταν γελάμε και αντέχουμε. Πολλά.

 

Ντύθηκα μόνη μου νύφη. Χωρίς μια φίλη στο σπίτι να με στολίζει.

Κανείς δεν ήρθε. (Πίκρα) Μόνο μια θεία μου.

 

Κι αφού εδώ μέσα, είμαστε ο εαυτός μας καλό είναι να μιλάμε με την ψυχή μας και να μιλάμε για όλα.

Κάτι σεμνότυφες κυρίες που με ξέχασαν, (λόγω πολιτικών επιλογών τους) από την Χαλκίδα κυρίως, απλά θα τις ξεχάσει η ιστορία.

Η ιστορία γράφεται με έντονο κόκκινο και μαύρο χρώμα κι όχι με γλυκανάλατα ροζάκια.

Η ζωή σε κάνει ποιητή. Δεν σε κάνει κανένα σχολείο. Δεν σε κάνει κανένα εργαστήρι δημιουργικής γραφής.

 

Με αγάπη στους ανθρώπους τρόφιμους των ψυχιατρείων.

Με αγάπη προς όποιον μπορεί και βλέπει πέρα από το ορατό.

 

SHARE
RELATED POSTS
Στο σπίτι…, του Κωστή Α.Μακρή
Τα πρώτα Χριστούγεννα του Στέφανου, του Κωνσταντίνου Καραγιαννόπουλου
Ήταν η βραδιά Άρθουρ Μίλερ και Αλμπέρ Καμύ, του Γιώργου Αρκουλή
1 Comment
  • E.G.M.
    9 Οκτωβρίου 2015 at 08:59

    89 φήφοι μαζί με τη δική μου, ανακουφιστικό, ελπιδοφόρο. “καθημερινοί” άνθρωποι με καθημερινές όμως παρατηρήσεις…..προσπαθώντας να επικοινωνήσουν, αλλά που………… σε ποιόν……?

Leave Your Reply

*
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.