Πόρτα σε ιστορίες/χρονογραφήματα/διηγήματα

Με δυο κονιάκ τριών αστέρων, της Δέσποινας Κοντάκη

222827_1689218872778_3158471_n.jpg
Spread the love

 

222827_1689218872778_3158471_n.jpg

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

* Η Δέσποινα Κοντάκη είναι ποιήτρια. 

 

 

 

 

 

 Φωτογραφία: Δέσποινα Πιλάτη

 

D.PILATI_86.JPG

 

 

Σκεφτόμουν ότι έπρεπε να πάω. Για τον Τάσο.

40ήμερο μνημόσυνο δικό του. “Βάλε ξυπνητήρι απ΄ το βράδυ” έλεγα από μέσα μου την προηγούμενη ημέρα… ”Δούλεψέ το ρε Δέσποινα ακόμα λίγο. Εντάξει, θα τα καταφέρεις”

Να σηκωθώ νωρίς να πιω καφέ, ν’ ακούσω ένα τραγούδι και να φύγω. Αυτό σκεφτόμουν.

 

Έξω από την πόρτα, το Φθινοπωρινό τοπίο ήταν σαν παραγγελιά. Το CD του Μητροπάνου με συνοδεύει. Στη διαπασών το ‘’Πλανόδιο Τσίρκο’’ του Αλκαίου και του Μικρούτσικου. Βυθίζεται σαν μαχαίρι αργά στο μέρος της καρδιάς με την φωνή του Δημήτρη. Κομπιάζω όταν το ακούω.

 

Ήταν 45. Καρκίνος φίλε μου. Σε 2-3 μήνες ξεμπέρδεψε.

Έφτασα στην Εκκλησία. Το αδιαχώρητο. 6 μνημόσυνα μαζί. Βγάζω ένα κέρμα παίρνω 4 κεριά 1 λευκό για τον Τάσο και 3 σκούρα. Ένα για την μάνα μου, ένα για τον Μητροπάνο και ένα για μια άλλη ψυχή. Στα 7 λεπτά είχα βγει έξω.

 

Δεν πάω στην εκκλησία. Το λέω. Να, μόνο σε τέτοια. Κηδείες, μνημόσυνα, γάμους, βαπτίσια και να με τραβάει η υποχρέωση από το λαιμό. Πνιγμένη πάω κάθε φορά.

 

Είμαι σε διάσταση με τους παπάδες. Και μ αυτούς τους τυφλούς πιστούς. Δεν πρόσεξα αν τα καντήλια ήταν ηλεκτρικά αυτή τη φορά.
Άκουσα κάποια στιγμή αυτόν τον κύριο με τα ράσα, να λέει κάτι για δίσκο…

“Ρίξτε κάτι στον δίσκο που θα περάσει τώρα, για τους φτωχούς”

 

Η αλήθεια είναι ότι φουντώνω εύκολα. Κληρονομικό χάρισμα. Αγγίζει τα όρια του επαναστατικού και πολλές φορές τα ξεπερνά. Κι ύστερα αρχίζει το ψηστήρι. “Στις τόσες του Οκτώβρη θα έρθει από το Άγιο όρος η ζώνη της Παρθένου”

Μας έχει 35 λεπτά με το ρολόι να μας ψέλνει για τη ζώνη. Είναι θαυματουργή, είναι φτιαγμένη από την ίδια την Παναγία από τρίχες καμήλας. Την έφτιαξε με τα χέρια της.

 

Κοίταζα πρόσωπα γύρω μου. “Πέστε το και σε άλλους και ελάτε όλοι να προσκυνήσετε. Ελάτε γυναίκες. Είναι ευκαιρία τώρα, αφού υπάρχει το Άβατο στο Άγιο όρος” συνέχιζε ο κύριος με τα ράσα και τις μεγάλες τσέπες.

 

Τέλος πάντων… κάποια στιγμή κοίταζα τον ουρανό.

Στάρι δεν πρόλαβα να πάρω.

Το τέλος του κόσμου διαδραματιζόταν εκεί μπροστά στα μάτια μου. Πόσες ημέρες αντέχουν τα κόλλυβα γαμώτο;

 

Ξανακοίταζα τον ουρανό. Θα βρέξει; Θα βρέξει επιτέλους;

Βρέξε γαμώτο να διαλυθούν όλοι.

Να ξεπλυθούν όλα! Να μείνει μόνο η θύμηση και ένα πένθος αξιοπρεπές.

 

“Καφέ μέτριο” είπα στην κοπέλα. Τον έφερε με 3 κουταλιές ζάχαρη. Κάπνισα 4 τσιγάρα.

 

Κι ύστερα πίσω. Επιστροφή με τον Δημήτρη να μου ξαναλέει το “Πλανόδιο Τσίρκο” και να πεθαίνω εκεί στη μέση των δρόμων.

 

Το μόνο γλυκό της μέρας ήταν ο λάθος καφές. Και εκείνο το χαμόγελο στο πρόσωπο όταν θυμάμαι τον Τάσο να κάνει με το χέρι του το σήμα της Νίκης. Και να πετάγεται πάνω να χορεύει σαν άκουγε χορευτικό τραγούδι.

 

Με δυο σφηνάκια κονιάκ 3 αστέρων σε αποχαιρέτησα.

Νικητή; Μπορεί. Εσύ ξέρεις. Εσύ μονάχα ξέρεις. Εμείς εδώ έχουμε την τύφλα μας. Καλή μετάβαση.

Καλή αντάμωση γαμώτο.

 

 

 

 

[iframe width=”420″ height=”315″ src=”https://www.youtube.com/embed/5GS7oI6U3a8″ frameborder=”0″ allowfullscreen ]
SHARE
RELATED POSTS
Με τι καρδιά, με βάση ποια γραμματική;, του Δημήτρη Κατσούλα
Κραυγές για… λύπηση, του Γιώργου Αρκουλή
Χαρακώματα, του Δημήτρη Κατσούλα

Leave Your Reply

*
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.