Απόψεις

Λιθοβολήστε τον!, της Άννας Κουρουπού

Spread the love

 

«Όσο για μένα, έμεινα πάντα ενας πλανόδιος πωλητής αλλοτινών πραγμάτων, αλλά… αλλά ποιός σήμερα θ αγοράσει ομπρέλες απο αρχαίους κατακλυσμούς.

Χρωματίζω πουλιά και περιμένω να κελαηδίσουν.

Αλλά μια μέρα δεν άντεξα.

Εμένα με γνωρίζετε, τους λέω.

Οχι, μου λένε!

Ετσι πήρα την εκδίκηση μου και δεν στερήθηκα ποτέ τους μακρινούς ήχους.

Τραγουδάω , όπως τραγουδάει το ποτάμι…»

 

Αυτοί οι στιχοι του Λειβαδείτη μου ήρθαν στο νού όταν τον έβλεπα όρθιο, να περπατά τριγύρω και ανάμεσα μας, να μας αποχαιρετά σχεδόν, χαρούμενος μέσα στη λύπη, ενθουσιασμένος μέσα στο φόβο –ίσως- του ξεβολέματος .

 

Πού πάει, σκέφτηκα; Τι αφήνει; Ποιός άνθρωπος στο πίκ της καριέρας του παρατάει αυτό που ξέρει να κάνει τόσο καλά, για πού; Για πολιτική; Ξέρει; Και πού πατάει; Δεν μπορεί κάπου θα πατάει! Οι πρώτες απρόσκλητες σκέψεις. Του έδωσα ενα φιλί στο μάγουλο, καλή επιτυχία και έφυγα.

 

Στο αυτοκίνητο μετά, ειχα αποφορτιστεί. Στην ουσία, άλλαξα αφεντικό. Αυτό, με πόνεσε λίγο.

Δεν τον ξέρω καλά το Σταύρο. Μια συνέντευξη, δυο φορές στο «Αλάτσι» κι αυτό αφού προέκυψε το protagon και κάποια τηλέφωνα, πάντα για δουλειά.

 

Αυτό που μου έκανε πάντα εντύπωση -και λατρευω στους ανθρώπους -ειναι οτι με κοιτούσε κατάματα. Κάθε φορά. Και ρωτούσε πράγματα, που σπάνια μ ‘ έχουν ρωτήσει. Και οχι δημοσιογραφικά. Αυτό ήταν την πρωτη φορά.

 

Γιατί όχι ένα άλλο πρόσωπο; Γιατί όχι, μη πολιτικός; Γιατί 40 χρόνια οι ίδιες οικογένειες με τα γνωστά αποτελέσματα; Γιατί τόσο μένος απο σχετικούς και άσχετους, πριν καν δούνε ρε αδερφέ. Περίμενε …5 μέρες .. δέκα μέρες… ! Να δείς αν μπορεί να κάνει κάτι. Μπορεί να πει μαλακίες. Μπορεί να κάνει πράγματα που σε βρίσκουν σύμφωνο. Κάτσε χρυσέ μου. Σου γαμάνε τη ζωή τόσα χρόνια κι αυτό που έκανες ήταν να πας να μουτζώνεις στο Σύνταγμα με σουβλάκια και μπύρες. Κι εδω σήκωσες την πέτρα ως αναμάρτητος …πρώτος!

 

Δεν εχω πολιτικές θέσεις, το εχω ξαναπεί. Αλλά εχω βιώσει τις μαλακίες που έκανα κάποιες φορές πίσω απο το παραβάν και το πλήρωσα πολύ ακριβά. Δεν είμαι άμοιρη ευθυνών.

Αλλά… ας δούμε τι έχει να μας πει!

 

Επειδή δούλευε στο Mega; Πού ήθελες να δουλεύει; Στο Σκάι; Θα σε βόλευε καλύτερα; Να έγραφε στην Αυγή και όχι στα Νέα; Εν ολίγοις όπου και να δημοσιογραφούσε, τα ίδια θα άκουγε, από άλλους. Το έχουμε δει το έργο.

 

Δεν ξέρω καν αν θα τον ξαναδώ. Θέλω να τον ευχαριστήσω, σαν ιδιοκτήτη ενός site που μου παρείχε την ελευθερία να γράφω ό,τι θέλω χωρίς να αλλαχθεί λέξη. Να του ευχηθώ καλή τύχη και να απαντήσει χαμηλόφωνα, όπως πάντα , «σ’ ευχαριστώ, ρε φίλε».

 

 

Άννα Κουρουπού

SHARE
RELATED POSTS
Οι Ναιμεναλλάδες και η Εχθρική Εταιρεία, του Κωστή Α. Μακρή
Άσυλο στην χώρα των μεταναστών, του Endy (Αναστάσιος Κανάρης)
Λίγο πριν, της Αναστασίας Φωκά
1 Comment
  • Χρήστος Μαγγούτας
    18 Μαΐου 2014 at 05:03

    Αννα εσύ τον ξέρεις και τον εκτιμάς.
    Εμείς οι πολλοί όμως δεν τον ξέρουμε κι όταν τον ρωτάμε κάτι σημαντικό δεν απαντά. Μπορεί να είναι το μη χείρον βέλτιστον, αλλά δεν είναι επιλογη αυτή για ένα λαό που τα έκανε σαλάτα για 30 χρόνια. Που ουσιαστικά τώρα μπορεί να μην έχει καν επιλογή.
    (Όσο για την καριέρα του δεν είναι λίγοι αυτοί που την άφησαν στο πικ και μπήκαν στην πολιτική — και πέρασαν καλύτερα εκεί).
    Εγω δεν τον λιθοβολώ. Γιατί δε μπορείς να λιθοβολήσεις κάποιον που είναι αόραστος.

Leave Your Reply

*
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.