Ανοιχτή πόρτα

Κάδος ἀνακύκλωσης, τοῦ Τάσου Γέροντα

Gerotasos

Gerotasos

 

Τάσος Γέροντας    

 

 

 

 

 

 

bin-1714052_960_720.jpg

 

 

Μέ εὐκαιρία τήν καθιερωμένη μεσημεριανή μας βόλτα μέ τήν Ἐκλαίρ, θά πετοῦσα στόν κάδο ἀνακύκλωσης κάποια χαρτιά. Ἔτσι δέν ἀκολουθήσαμε τήν συνηθισμένη μας κατηφόρα ἀλλά στρίψαμε πρός τόν κάδο. Μετά συνεχίσαμε πρός τήν ἴδια κατεύθυνση ἀντί νά ἐπιστρέψουμε στή συνήθη. Φτάνοντας μπροστά ἀπό τήν εἴσοδο χώρου στάθμευσης ἑνός οἰκοδομικοῦ συγκροτήματος, κοντοστάθηκα γιά νά περάσει μέσα τό αὐτοκίνητο πού εἶχε σταματήσει δίπλα μας. Αἴφνης ὁ ὁδηγός κατεβάζει τό παράθυρο καί μέ ρωτᾷ “Μήπως εἶσαι ὁ Τάσος Γέροντας;”.

 

Μετά τήν παρέλευση νανοδευτερολέπτων ἀπάντησα μέ πλατύ χαμόγελο καί ἐμφανή τήν χαρά στό πρόσωπό μου “Ναί, ἐγώ εἶμαι Στέλιε!”. Μέ τόν Στέλιο εἴχαμε γνωριστεῖ πρίν ἀπό ἀρκετές δεκαετίες, στό κέντρο νεοσυλλέκτων στή Σπάρτη. Κρατήσαμε ἐπαφή καί ὅταν πήγαμε σέ διαφορετικές μονάδες. Τό ἀπολυτήριο τοῦ στρατοῦ δέν ἔκοψε τήν ἐπικοινωνία μας, εἰδικά ὅταν πιά μέναμε στήν ἴδια πόλη, τή Θεσσαλονίκη. Παρά τά ἑτερόκλητα ἐπαγγέλματα, τίς οἰκογενειακές καί ἐπαγγελματικές ὑποχρεώσεις μας, ὁ παρεμφερής τρόπος σκέψης καί μερικά κοινά ἐνδιαφέροντα μᾶς βοήθησαν νά συναντιόμαστε, νά “τά λέμε”. Ἦταν πρίν ἀπό περίπου δέκα χρόνια ὅταν, χωρίς νά συμβεῖ κάτι συγκεκριμένο, ἡ ἐπικοινωνία ἀραίωσε, μέχρι πού ἔσβησε. Καί τώρα μέ τόσο ἀπρόσμενο τρόπο διαπιστώσαμε πώς εἴμαστε γείτονες!

 

Ἐγώ νά ἔχω τήν Ἐκλαίρ πού τραβοῦσε γιά τή βόλτα της, ὁ Στέλιος νά ἔχει τή μικρή του κόρη πού τραβοῦσε νά πάει στό σπίτι, στά πεταχτά ἀνταλλάξαμε λίγα νέα. Τό βλέμμα ἔκπληξης στό πρόσωπο τοῦ Στέλιου μέ ξάφνιασε. Τό ἴδιο καί τά λόγια του πού ἀκολούθησαν. “Ἀπίστευτη σύμπτωση! Σέ σκεφτόμουν τήν προηγούμενη ἑβδομάδα” μοῦ εἶπε. “Εἶχε ἔρθει στό γραφεῖο μου πρίν ἀπό δυό ἑβδομάδες ὁ Νίκος Σαραντάκος, τοῦ ἔδειξα ἕνα βιβλίο του πού εἶχα στό γραφεῖο, κι ὅπως τό κρατοῦσα ἔπεσε ἀπό μέσα ἕνα φύλλο χαρτί. Ἦταν ὀνόματα ἀπό το κέντρο στή Σπάρτη. Στήν ἀρχή νόμισα πώς εἶναι δικά του τά γράμματα, ἀλλά ὅταν τό ἀρνήθηκε, θυμήθηκα πώς εἶναι δικά σου. Τόν θυμᾶσαι τόν Σαραντάκο;” μέ ρώτησε.

 

“Σάν ὄνομα, κάτι μοῦ θυμίζει”, τοῦ ἀπάντησα σκεπτικός, “ἀλλά δέν εἶμαι σίγουρος πώς θυμᾶμαι τή μορφή του”.


“Ἔχει μπλόγκ καί γράφει”, μοῦ λέει ὁ Στέλιος.

Καί τότε ἄστραψε μέσα μου! Ὁ ἴδιος Νίκος Σαραντάκος μέ τίς λέξεις πού ἔχουν τή δική τους ἱστορία; Ἄμεση ἦταν ἡ ἐπιβεβαίωση τοῦ Στέλιου. Μά αὐτόν τόν διαβάζω σχεδόν καθημερινά!

 

Οὔτε κἄν μοῦ πέρασε ποτέ ἀπό τό μυαλό! Ἄσε πού θυμόμουν ἀμυδρά πώς ὁ Σαραντάκος τοῦ στρατοῦ ἦταν χημικός μηχανικός. Ἡ ἔκπληξή μου δέν περιγράφεται!

 

Τά τραβήγματα ἀπό τά ἀνυπόμονα θηλυκά ἔγιναν ἀνυπόφορα ἔντονα. Χωριστήκαμε μέ τήν θερμή ὑπόσχεση νά ξαναπιάσουμε τό νῆμα ἀπό κεῖ πού τό εἶχαμε ἀφήσει τόσα χρόνια πρίν, σέ πεῖσμα τῶν χρονικά πιεστικῶν ὑποχρεώσεών μας.

 

Στή συνέχεια μέ πῆγε βόλτα ἡ Ἐκλαίρ. Περπατοῦσε καί ἀκολουθοῦσα μέ τήν ψυχή μου γεμάτη ἀπό ἐνθουσιασμό γιά τήν ἀπρόσμενη συνάντηση καί ἀγαλλίαση μέ τή διαπίστωση πώς τά θερμά συναισθήματα ὑπάρχουν ἀκόμα μεταξύ μας. Ἀναρωτήθηκα ἄν ὑπάρχουν συμπτώσεις, ἄν ὁ χρόνος μᾶς παίζει παιχνίδια κάνοντας κύκλους γύρω ἀπό τή ζωή μας. Σκέφτηκα πόσο περίεργα λειτουργοῦν μερικές φορές οἱ συγκυρίες, πόσα πέπλα ρίχνει ἡ μνήμη στό πέρασμα τοῦ χρόνου, τί κρατᾶμε καί τί πετᾶμε ἀπό τό μυαλό μας κάθε φορά καί πόσο χῶρο ἀφήνουμε γι’ αὐτά πού κάποτε μᾶς προσέφεραν χαρά, ἐμπειρίες, συναισθήματα. Γοητευτικό,ε;

 

Φτάσαμε κάποτε στό σπίτι, ἡ Ἐκλαίρ κουρασμένη κι ἐγώ χαρούμενος μέ τή διαπίστωση πώς οἱ ἐκπλήξεις τῆς ζωῆς δέν σταματοῦν ποτέ. Κι ὀφείλω νά ὁμολογήσω πώς πλέον βλέπω μέ ἄλλο μάτι ἐκεῖνον τόν κάδο ἀνακύκλωσης.

 

* Το άρθρο απηχεί τις απόψεις του συντάκτη του.   

The article expresses the views of the author      

iPorta.gr 

 
SHARE
RELATED POSTS
Το ΠΟΤΑΜΙ είναι ιδέα, υγιής πολιτική ιδέα. Και οι ιδέες δεν πεθαίνουν ποτέ, της Τζίνας Δαβιλά
5c7977b5-5f3d-4e31-9789-f4a224342344.jpg
Έχεις καλύτερο; Χρόνια Πολλά!
Kostis A. Makris
+ γνώμη, του Κωστή Α. Μακρή

Leave Your Reply

*
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.