Απόψεις

Η ζωή δεν είναι πρόβα, της Έφης Γεωργάκη

Spread the love

Τρέχα από εδώ, τρέχα από εκεί. Να προλάβεις το λεωφορείο που τρέχει, να προλάβεις τις δουλειές που τρέχουν, να προλάβεις το χρόνο που τρέχει…. Τρέχα, πιο γρήγορα… πιο γρήγορα. Και τελικά κερδίζεις χρόνο ή χάνεις; Η ζωή δεν είναι πρόβα που να πάρει. Δεν ζεις τώρα κι αν κάνει δεν πάει καλά το διορθώνεις.

Δηλαδή τα έχω κάνει σαλάτα. Παλεύω για όλα, για όλα όμως. Για την οικογένεια, για τη σχέση μου, για τα οικονομικά μου, για το σπίτι μου, για τους φίλους μου. Και ποιο το αποτέλεσμα; Έχω ξεχάσει να χορεύω.

Δεν ήμουν ποτέ μπαλαρίνα. Αλλά κάθομαι και λέω στους γονείς από τους μαθητές μου: «Αφήστε τα παιδιά να παίξουν, και θα μάθουν μέσα από το παιχνίδι. Ενώ διδάσκω θεατρικό παιχνίδι, παροτρύνω τους γονείς, να πηγαίνουν τα παιδιά τους στις πλατείες να παίζουν ελεύθερο παιχνίδι, να τα πηγαίνουν στις αγορές να έχουν τα παιδιά προσλαμβάνουσες, να τα βοηθούν να χαλαρώσουν μέσα από καλή μουσική, να τα βοηθούν να δημιουργούν με τα χέρια τους για να εκφραστούν και με άλλους τρόπους, να κάνουν με τα παιδιά τους χωρίς καμιά ντροπή «καραγκιοζιλίκια» για να σπάσουν όλα τα δήθεν και τα πρέπει και να βιώσουν την ελευθερία του «μπορώ να κάνω γκριμάτσα και να ασχημύνω και μετά να ομορφύνω, γιατί έτσι το θέλω και έτσι τα έχω επιλέξει».

Και εγώ, που τα λέω αυτά ζω «τη ζωή της άλλης». Πάω στις πλατείες μόνο για τα παιδιά μου, πηγαίνω στις αγορές μόνο για να καλύψω τις ανάγκες του σπιτιού χωρίς να βλέπω μπροστά μου, δεν ακούω μουσική, δεν προλαβαίνω να κάνω χειροτεχνίες και είμαι πολύ μα πολύ σοβαρή.

Παλεύω για τη ζωή μου, δεν την χορεύω. Δηλαδή δεν την απολαμβάνω. Σαν να είναι πρόβα και προσπαθώ να βρω γιατί τα λέει όλα αυτά ο ποιητής. Αλλά ο ποιητής στην προκειμένη σωπαίνει. Και η ζωή μου είναι όλο θορύβους, γιατί αυτούς θέλω να ακούσω. Γιατί έχω κλείσει τα αφτιά μου στις μελωδίες.

Θα ήταν σαν να έλεγα στους γονείς των παιδιών μου: «Κρατήστε τα παιδιά σας μέσα, χωρίς μουσική, χωρίς παιχνίδια, χωρίς να τους μιλάτε, χωρίς να τα αφήνετε να πειραματιστούν. Απαγορεύστε το γέλιο. Οι φίλοι δεν προσφέρουν τίποτα. Και για να έχουν κάτι να κάνουν βάλτε τα να διαβάζουν, μόνο τα σχολικά εγχειρίδια, γιατί αυτά τους είναι απαραίτητα, σε αυτά θα στηρίξουν και θα χτίσουν τη ζωή τους.»

Δεν ξέρω πως σας φαίνονται όλα αυτά. Δεν ξέρω τι ζωή έχετε επιλέξει να κάνετε. Δεν ξέρω αν είναι η ζωή αυτή που ονειρευτήκατε. Πάντως, εγώ, το ξέρω, πήρα το λάθος δρόμο. Και λεφτά δεν έκανα. Τέχνη δεν κάνω και δεν το ευχαριστιέμαι κι όλας. Καμία φορά τα παιδιά μου (τα βιολογικά και οι μαθητές μου) με ξυπνούν: με μια καλή ατάκα, με μια κίνηση, με μια αγκαλιά. Μετά πάλι τρέχω και ξεχνώ. Τρέχω και παλεύω.

Βαρέθηκα φίλοι μου να παλεύω. Θα το ρίξω στο χορό και στο τραγούδι. Θα τραγουδάω στη λαϊκή, θα τραγουδάω το πρωί, θα τραγουδάω στα παιδιά μου. Και θα χορεύω για να προλάβω το λεωφορείο, θα χορεύω με το ξεσκονόπανο, θα χορεύω για κάθε λόγο και αιτία και θα κάνω καραγκιοζιλίκια. Θα επιτρέπω στον εαυτό μου να σπαταλά λίγο χρόνο χωρίς κανένα λόγο. Το χρόνο μου θα τον κερδίσω αντίστροφα. Απολαμβάνοντας, χορεύοντας και όχι παλεύοντας. Το ‘πα δεν το ‘πα; Η ζωή δεν είναι πρόβα και δεν θέλω να ζω την ζωή της άλλης, αλλά τη δική μου.

Για αυτό θα κλείσω αυτή την εξομολόγηση, απλώνοντας το χέρι μου, και ρωτώντας όλους εσάς: Χορεύουμε;

 

Έφη Γεωργάκη

SHARE
RELATED POSTS
Είδα τον Χάρο με τα μάτια μου (δε τι-βι σίριες), του Χάρου Χάρου
Αύρα, της Χριστίνας Μπουγά
Σύγχρονη Αυτογνωσία, της Αλεξάνδρας Καρακοπούλου-Τσίσσερ
2 Σχόλια
  • Έφη Γεωργάκη
    27 Νοεμβρίου 2014 at 15:46

    αυτά είναι… και δεν είμαστε μόνο εγώ και εσύ, είναι τόσος μα τόσος κόσμος! αν είχαμε ο καθένας μας λίγες περισσότερες χαρές κάθε μέρα, το συνολικό ποσό χαράς της γης θα εκτοξεύονταν!

  • Γκεζερλη Κωνσταντινα
    26 Νοεμβρίου 2014 at 15:42

    Σαν να βλεπω τον εαυτο μου, μια απο τα ιδια. χθες δουλευα απο τις 3.00μμ. μεχρι τη 1.10μμ., εκλεισα 10ωρο χωρις αναπνοη για να προλαβω οσα επρεπε να περατωθουν χωρις αναπνοη διαλυμενη να τρεχω τον χρονο που για καποιο ανεξηγητο λογο ειχε ανοιξει γκαζια. Ποσα θελω κλειδωμενα , ταριχευμενες αισθησεις και για επανασταση; Ουτε λογος. Σκυψε το κεφαλι και προχωρα, αγια δουλη. Ετσι εχουν γινει πια ολοι οι ανθρωποι! Ψχνουν να βρουν το παλιο τους εαυτο αυτον που συστηματικα ποδοπατησαν και εξαθλιωσαν οι σημερινες συνθηκες ζωης. Καπου καπου κρυβομαι σε ενα ανηλιαγο υπογειο που προσπαθω να το διαμορφωσω για να γινει το ησυχαστηριο μου και η καλτεχνικη μου διεξοδος και τοτε εκει χορευ νοερα κι ισως καποια στιγμη να μπορεσω να χορεψω πραγματικα….

Leave Your Reply

*
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.