Ανοιχτή πόρτα

Η ομορφιά που χάνουμε, της Δέσποινας Κοντάκη

Δέσποινα Κοντάκη - Τσιριγώτη

 

Δέσποινα Κοντάκη - Τσιριγώτη

 

 

 

 

 

 

 

 

 Δέσποινα Κοντάκη  

 

 

 

 

 

joshua-bell4.jpg

 

 

Ὀταν πρωτοδιάβασα για το περιστατικό με τον Βιολιστή στον σταθμό του μετρό στην Ουάσιγκτον, βυθίστηκα σε σκέψεις. Πόση ομορφιά περνά απαρατήρητη από τα μάτια και τα αυτιά μας;

 

Αγαπώ πολύ τους μουσικούς του δρόμου. Στέκομαι πάντα να τους ακούσω σαν τύχει να συναντήσω κάποιον ή κάποιους στο δρόμο μου.

 

Είναι η αγάπη τους γι αυτό που κάνουν που με συνεπαίρνει. Τα λίγα χρήματα που δίνω δεν πληρώνουν παρά μόνο στο εντελώς ελάχιστο αυτό που χαίρομαι εκείνες τις στιγμές.

 

Ὀταν μου επιτρέπουν, τους απαθανατίζω με την φωτογραφική μου μηχανή. Πολλές φορές μαγνητοσκοπώ τις στιγμές αυτές. Ακορντεόν, κιθάρα, παράξενα όργανα από άλλες χώρες, χάλκινα και κρουστά από ολόκληρες μπάντες.

 

Γιατί ήρθαμε εδώ αν όχι για να ζήσουμε όλες τις ομορφιές;

Να ζήσουμε. Παρατηρώντας τα πάντα γύρω μας. Να τα μυρίσουμε να τα γευτούμε να τα δούμε να τα ακούσουμε.

 

Από μια μέλισσα έως ένα μικρό μπουμπούκι που ανθίζει σιγά σιγά. Ακούγοντας μια μουσική ή κοιτώντας τη θάλασσα. Παρατηρώντας ένα παιδικό πρόσωπο ή τις ρυτίδες μιας κυρίας που αγοράζει ψωμί δίπλα μας στον φούρνο. Μια αράχνη που φτιάχνει τον ιστό της. Τα πουλιά που κατεβαίνουν για νερό στις αυλές τις ημέρες με τις μεγάλες ζέστες.

Ὀλα αυτά είναι ομορφιά. Και οι μουσικοί του δρόμου είναι αναπόσπαστο κομμάτι αυτής της ομορφιάς. Με τις εξαίσιες μουσικές τους κάνουν τις στιγμές αυτές της καθημερινότητάς μας ξεχωριστές.

 

Κι εδώ σταματά το δικό μου σημείωμα. Εστιάζοντας μόνο σε κάτι από όσα διάβασα για την ιστορία αυτή. Κάτι που είναι όντως συγκινητικό και πολύ σημαντικό.
Τα μικρά παιδιά σταματούσαν να ακούσουν τη μουσική!
Οι γονείς τους τα τραβούσαν με βιασύνη να προσωρήσουν…

 

*****

 

Εξαιρετικά αφιερωμένο σε όσους κοιτάζουν, αλλά δεν βλέπουν,
σε όσους ακούν, αλλά δεν αφουγκράζονται
σε όσους καταλαβαίνουν, αλλά δεν εννοούν.

 

Σε όλους τους βιαστικούς της εποχής μας,
σε όλους τους εργασιακά πολυάσχολους,
σε όλους τους κουρασμένους,
σε όλους τους αδιάφορους.

 

Σε όλους εμάς που οι αισθήσεις μας δεν “πιάνουν” την ομορφιά γύρω μας,
που δε βλέπουμε το πρόσωπο του άλλου,
που γίναμε χλιαροί στην αγάπη!

 

(Μετάφραση από Α.Σ.)

 

Ουάσιγκτον. Σταθμός του μετρό. Ένα κρύο πρωινό τον Γενάρη του 2007. Έπαιξε έξι κομμάτια του Μπαχ για περίπου 45 λεπτά. Στο διάστημα αυτό, περίπου 2 χιλιάδες άτομα πέρασαν από το σταθμό, οι περισσότεροι καθ’ οδόν για τη δουλειά τους.

Μετά από 3 λεπτά ένας μεσήλικας πρόσεξε ότι κάποιος έπαιζε μουσική. Βράδυνε το βήμα του, σταμάτησε για λίγα δευτερόλεπτα και μετά προχώρησε βιαστικός για τον προορισμό του.

 

4 λεπτά αργότερα ο βιολιστής εισέπραξε το πρώτο του δολάριο: μια γυναίκα έριξε τα χρήματα στο κουτί του και χωρίς να σταματήσει συνέχισε το δρόμο της.

6 λεπτά, ένας νεαρός έγειρε στον τοίχο για να τον ακούσει, μετά κοίταξε το ρολόι του και συνέχισε να περπατά.

 

10 λεπτά, ένα αγοράκι 3 ετών σταμάτησε, αλλά η μητέρα του το έσυρε βιαστικά να συνεχίσει, καθώς το παιδί σταμάτησε για να δει τον βιολιστή. Τελικά η μητέρα έσπρωξε δυνατά το παιδί και το παιδί ξανάρχισε να περπατά γυρνώντας ολοένα το κεφάλι προς τα πίσω. Την ίδια αντίδραση είχαν και πολλά άλλα παιδιά. Όλοι, χωρίς εξαίρεση, οι γονείς τα πίεζαν να προχωρήσουν.

 

45 λεπτά: ο μουσικός συνέχισε να παίζει. Μόνον 6 άνθρωποι είχαν για λίγο σταματήσει. Περίπου 20 άτομα του άφησαν χρήματα χωρίς να διακόψουν το ρυθμό τους. Συγκέντρωσε συνολικά 32 δολάρια.

 

1 ώρα: τελείωσε το παίξιμο και μια σιγή απλώθηκε παντού. Κανείς δεν το πρόσεξε. Κανείς δε χειροκρότησε ούτε υπήρξε έστω κάποιο ίχνος αναγνώρισης.

 

Κανείς δεν το ‘ξερε, αλλά ο βιολιστής ήταν ο Τζόσουα Μπελλ, ένας από τους καλύτερους μουσικούς του κόσμου. Ἐπαιξε ένα από τα πιο δύσκολα κομμάτια που έχουν ποτέ γραφτεί, με ένα βιολί αξίας 3.5 εκατομμυρίων δολαρίων.

 

Δύο μέρες νωρίτερα, ο Τζόσουα Μπελλ γέμισε ασφυκτικά ένα θέατρο στη Βοστόνη, σε συναυλία που η μέση τιμή του εισιτηρίου άγγιξε τα 100 δολάρια.

 

Πρόκειται για πραγματικό γεγονός. Ο Τζόσουα Μπελλ έπαιξε ινκόγκνιτο στο σταθμό του μετρό στα πλαίσια ενός κοινωνιολογικού πειράματος που οργάνωσε η Ουάσιγκτον Ποστ για την αντίληψη, το γούστο και τις προτεραιότητες των ανθρώπων.

 

Το ερώτημα που προέκυψε: σε ένα ουδέτερο περιβάλλον και σε ακατάλληλη ώρα, μπορούμε να αντιληφθούμε την ομορφιά; Σταματούμε για να την απολαύσουμε; Αναγνωρίζουμε το ταλέντο όταν εκδηλώνεται σε ασυνήθιστα χωροχρονικά πλαίσια;

 

Ενα συμπέρασμα που πιθανώς μπορεί να εξαχθεί από το συγκεκριμένο πείραμα είναι:
Αν δεν έχουμε ένα λεπτό για να σταματήσουμε και ν’ ακούσουμε έναν από τους καλύτερους μουσικούς του κόσμου να παίζει ένα από τα ωραιότερα κομμάτια που γράφτηκαν ποτέ, με ένα από τα ομορφότερα μουσικά όργανα …. πόσα άλλα πράγματα χάνουμε άραγε;

 

* Το άρθρο απηχεί τις απόψεις του συντάκτη του.

The article expresses the views of the author

iPorta.gr

 

 


Το άρθρο απηχεί τις απόψεις του συντάκτη του.
The article expresses the views of the author iPorta.gr

Βιβλίο: ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ ΣΕ ΔΕΚΑ ΠΡΑΞΕΙΣ”, ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΦΙΛΝΤΙΣΙ

SHARE
RELATED POSTS
Η Φιλαναγνωσία και οι Δράσεις της σε σχολεία της Κιμμερίδας Πόλης, του Δρ Γιάννη Παπαδάτου
Καμπάνια του iPorta.gr για την Οδική Ασφάλεια. Αποδέκτης: Υπουργείο Παιδείας
222827_1689218872778_3158471_n.jpg
Αυτό είναι ο πολιτισμός σας απολίτιστοι;, της Δέσποινας Κοντάκη

Leave Your Reply

*
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.