Πόρτα σε ιστορίες/χρονογραφήματα/διηγήματα

Η Γυναίκα των βυθών, της Δέσποινας Κοντάκη

Δέσποινα Κοντάκη - Τσιριγώτη

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Δέσποινα Κοντάκη

 

Φωτογραφία: Δέσποινα Πιλάτη

6d3f308d-9522-4795-a00a-27eff59e271f.jpg

 

 

Υπάρχουν κάποιες ημέρες που αποφεύγει τους ανθρώπους.

Είναι εκείνες που ξυπνά έχοντας στο σώμα της όστρακα κολλημένα. Μαύρο μελάνι σουπιάς στα χέρια. Τα μάτια της σιωπής. Θυμάται ανθρώπους. Σκιές που γλίστρησαν μέσα σε χρόνου ρωγμές, δημιουργημένες βίαια.

 

Χρυσόψαρα κοιτούν μέσα απ τα μάτια της. Μιλούν για τη στιγμή (τ΄ ακούει) που βρέθηκαν να βλέπουν με το βλέμμα της έναν κόσμο χωρίς νερό.

 

Ακούει ανθρώπους να μιλούν για μοίρα. Δεν καταλαβαίνει αυτή τη γλώσσα. Έρχεται από τα βάθη της θάλασσας. Μιλάει με ψάρια και όταν αναδύεται μιλάει με πουλιά.

 

Κοιτάζει κάπου που δεν μπορείς να δεις. Ακούει κάτι που δεν μπορείς ν’ ακούσεις.

Και δίχως να ζητά τίποτα, μαθαίνει ν’ αγαπά. Γνωρίζοντας το βάθος των πραγμάτων.

 

Υπάρχουν μέρες που ξυπνά μυρίζοντας στον αέρα λεμόνι. Ακούει μαχαίρια να χτυπούν στο μάρμαρο. Είναι εκείνοι οι παράξενοι άνθρωποι με τις μάσκες. Δεν τους γνωρίζει. Ποθούν τα όστρακα στο σώμα της. Είναι μια γυναίκα των βυθών.

 

Γλιστράει σαν αερικό και χάνεται. Πολλές φορές την είδα να περπατά ξυπόλυτη στον κόσμο. Και να μαζεύει ήσυχη λευκά μικρά φτερά. Και γίνεται η άκρη τους πένα και γράφει. Κι ύστερα τα τοποθετεί στους ώμους.

 

Ετοιμάζεται. Την κρατούν δεμένη εδώ, κάτι λεπτά νήματα μιας ισορροπίας δικής της. Πες το «δύναμη» αν θες. Εκείνη θα το πει αλλιώς και δεν θες να ξέρεις πώς, γιατί δεν θα σου αρέσει. Αν αντέχεις ονόμασέ το εσύ. Αν σε κοιτάξει στα μάτια δεν θ’ αντέξεις πολύ.

 

Όταν βγαίνει απ’ τους βυθούς τακτοποιεί το χάος του κόσμου. Μιλάει στους άλλους με τη σοφία του πόνου. Σ ολόκληρη τη ζωή της μαθαίνει. Συλλέγει γνώσεις και παίρνει μαθήματα. Κι έρχεται εκείνη η στιγμή που πρέπει να κάνει πράξη τη σοφία της. Υπάρχει ένας κύκλος με γραμμή τεθλασμένη. Κάποτε κλείνει. Τότε μιλά εκείνη:

 

THE CURE-

Έχω κλάψει πολύ
Για ανθρώπους που πέθαναν.
Περισσότερο όμως , έχω κλάψει για ζωντανούς.
Οι λόγοι θα μου πείτε συνηθισμένοι.
Σας λέω ότι δεν γνωρίζετε τίποτα.
Τίποτα συνηθισμένο δεν υπάρχει στην απόγνωση.
Κι έτσι όταν μένω μόνη,
σκαλίζω σ’ ένα ξύλο της θάλασσας
ένα αληθινό ρόδο με αληθινά αγκάθια
και το ζωηρό κίτρινο χρώμα της θεραπείας.
Κάποτε μέσα απ’ το ξύλο,
φυτρώνουν κάτι κόκκινα φτερά αγγέλων
που αρχικά πίστευα πως είναι γλάρων
μιας αρχαίας θάλασσας.
-Είναι τα κόκκινα βάσανα των ανθρώπων,
μου μαρτύρησε ένα αηδόνι στο πρεβάζι μου
μιαν Άνοιξη.
-Φυλάξου από τους αδαείς!
Και συνεχίζω να σκαλίζω το ρόδο μου
κουβαλώντας κρυφά στους ώμους μου
τα κόκκινα φτερά.
Είναι μικρός ο κόσμος, σκέφτομαι.
Δεν τα χωρά.
Κι όλο βαδίζω σ’ ερημικούς κόσμους
για να μη με αποκληρώσουν μαζί με αυτά,
κι εμένα οι άνθρωποι.
Οι άνθρωποι που έφυγαν
ήταν σαν από καιρό αγιασμένοι.
Οι ζωντανοί είναι, που δεν γνωρίζω
που θα τους πάει η άγνοια στο ταξίδι τους.

 

***

Όταν φύγω
φωνάξτε μου.
Μη ξεχάσω
να πάρω το έργο μου.
Να κρατώ,
το ξύλινο ρόδο μου.

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

Υπήρχαν κάποιες ημέρες που απόφευγε τους ανθρώπους.
Ήταν εκείνες που ξυπνούσε έχοντας στο σώμα της όστρακα κολλημένα. Μαύρο μελάνι σουπιάς στα χέρια. Τα μάτια της σιωπής. Κι έπρεπε να συνηθίσει το άγαλμα που γινόταν.

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

 

Να σε δω να γελάς. Ένα βράδυ. Σ ένα όνειρο.

(Για την Αθανασία)

 

Φωτογραφία: Δέσποινα Πιλάτη


Το άρθρο απηχεί τις απόψεις του συντάκτη του.
The article expresses the views of the author iPorta.gr

Βιβλίο: ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ ΣΕ ΔΕΚΑ ΠΡΑΞΕΙΣ”, ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΦΙΛΝΤΙΣΙ

SHARE
RELATED POSTS
Όταν ο κύκλος κλείνει στα 51, Της Τζίνας Δαβιλά
Νέα ζωή…, του Νότη Μαυρουδή
Το ζήσαμε κι αυτό… σαν το 2020 τίποτα…, του Άγγελου Κουτσούκη

Leave Your Reply

*
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.