Πόρτα στην Πολιτική

Γνωρίζει κανείς πού ανήκω;, της Χριστίνας Μπουγά

Spread the love

Ψηφίζω πάντα. Σκέφτομαι. Ζυγίζω. Προσπαθώ να μείνω πιστή σε αυτά που πιστεύω. Και μετά ψηφίζω. Απογοητεύομαι. Αξιολογώ. Ψηφίζω. Και ο κύκλος συνεχίζεται αδιάλειπτα.

 

Διάβασα δηλώσεις και προγράμματα, άκουσα debates και συνεντεύξεις στην τηλεόραση, συζήτησα, έκανα ότι μπορούσα για να ενημερωθώ περισσότερο, να καταλάβω τις διαφορές, να επιλέξω σωστά.

 

Αξιοκρατία, δημοκρατία, ισότητα, ισονομία, οικολογία, ανάπτυξη, ελπίδα, όραμα. Δύσκολα τα πράγματα. Χρειάζονται αισθητήρια και δεξιότητες. Να διαβάζεις πίσω από αυτά που λέγονται.

 

Να θυμάσαι παλιά προγράμματα, υποσχέσεις, γεγονότα και ημερομηνίες. Τόσες αποχρώσεις και συνιστώσες σε κάθε πληροφορία που είναι πρακτικά αδύνατο να λύσεις την εξίσωση. Οι δημοτικές εκλογές είναι λίγο πιο εύκολη υπόθεση. Στο τέλος-τέλος, ζεις σε ένα δήμο όπου ο δήμαρχος τα πήγε καλά, τον ψηφίζεις, δεν τα πήγε καλά, να περάσει ο επόμενος παρακαλώ. Δεν ζεις στο δήμο που ψηφίζεις; …σκέψου λίγο καλύτερα το γιατί.

 

Με τις υπόλοιπες, τις πιο μεγάλες εκλογές τι κάνεις; Διλήμματα, προγράμματα, ατέλειωτες λίστες υποψηφίων, λιγότερο ή περισσότερο αγνώστων. Διλήμματα, Τριλήμματα και ξερό ψωμί. Άσε το μνημόνιο – αντιμνημόνιο. Ερώτηση παγίδα. Για να μην πιάσω το θέμα της σταθερότητας. Κόλαφος στις παρειές της λογικής, κι είμαι και κατά της βίας ρε γαμώτο. Σχιζοφρενική η τελευταία πρόταση. Ναι. Σχιζοφρενική η κατάσταση του ψηφοφόρου. Της εν λόγω ψηφοφόρου σίγουρα. Δεν μου ταιριάζει αυτός ο τρόπος… Γιατί να μην μπορούμε να επιλέξουμε τα πρόσωπα που μας εκφράζουν ή που θα θέλαμε να τους δώσουμε μία ευκαιρία, από όλα τα ψηφοδέλτια;

 

Θα ήθελα η ψήφος μου να σχηματίσει ένα συνδυασμό πέρα από τα στενά κομματικά πλαίσια που έχει ορίσει κάποιος άλλος για μένα. Να πάρω τη δουλειά αυτού που «φτιάχνει μία καλύτερη ποντικοπαγίδα» γιατί καλέ μου άνθρωπε, δεν θέλω να αγοράσω ποντικοπαγίδα, αεροπλάνο θέλω, πώς να στο πω. Ναι, το αποτέλεσμα μιας τέτοιας εκλογικής διαδικασίας θα ήταν πιθανώς ετερόκλητο, πρωτοφανές, ασύλληπτο. Μία σκέψη μόνο δώστε του. Τι θα συνέβαινε μετά ; μήπως θα κατέρρεε το γνωστό πολιτειακό μας σύστημα, η χώρα, η τάξη, ο κόσμος μας; Κι αν όχι; Αν έτσι αναγκάζονταν οι εκλεγμένοι να αρχίσουν από την αρχή όταν η σύγκρουση δεν θα έβγαζε πουθενά, να βρουν τους κοινούς τους τόπους και να επεξεργαστούν τις διαφορές τους για να δημιουργήσουν ένα βιώσιμο – και ποιος ξέρει – ίσως και αποδοτικό σχήμα; Γιατί οι εκλογές πρέπει να σημαίνουν υποχρεωτικά τη διαίρεση σε – κυμαινόμενης ορατότητας – καλούπια πολιτικών σχηματισμών, ειδικά όταν πρόκειται για την περιφέρεια ή την εκπροσώπηση μας στην Ευρώπη; Κι αυτό τι αντίκτυπο θα είχε σε όλους εμάς τους ψηφοφόρους και πόσο δυσκολότερο θα ήταν να βρει χώρο να χωρέσει ο άτεγκτος κομματικός φανατισμός σε ένα σχήμα ευέλικτο και διαρκώς μεταλλασσόμενο; Αδύνατο σημείο ενός τέτοιου εγχειρήματος, η έλλειψη ωριμότητας που χαρακτηρίζει ένα διόλου ευκαταφρόνητο κομμάτι των υποψηφίων και των ψηφοφόρων. Άλλο ένα, η αδιαφορία. Σημαντικά. Όχι απαγορευτικά. Η ωριμότητα κατακτάται. Για να κατακτηθεί από κάπου πρέπει να αρχίσει κανείς. Η αδιαφορία έχει να κάνει σε μεγάλο βαθμό με τη συμμετοχή και την επιρροή που πιστεύουμε ότι έχουμε στα πράγματα. Ακόμα κι οι λάθος επιλογές οδηγούν στη γνώση.

 

Αν ακόμα διαβάζετε αυτά που γράφω, ελπίζω να μην νιώθετε ότι κάνατε λάθος επιλογή. Ασφαλώς κάπου με έχετε κατατάξει. Σκέφτεστε κάπου στην κλίμακα που ξεκινάει από το ονειροπόλα – γραφική και φτάνει μέχρι κάποιον χαρακτηρισμό πολύ ουσιαστικό και τιμητικό που μου διαφεύγει αυτή τη στιγμή. Σε εσάς κάνω έκκληση «καλέ μου άνθρωπε», σε εσάς, για να με βοηθήσετε στην πορεία μου προς την κάλπη της Κυριακής: μήπως γνωρίζετε να μου πείτε πού ανήκω;

 

 

Χριστίνα Μπουγά

SHARE
RELATED POSTS
“Καθαρή” Δευτέρα!, του Γιώργου Σαράφογλου
Αυτό που λέτε εσείς κυρία Καρακώστα;, της Τζίνας Δαβιλά
Πέντε ακόμη νέοι υποψήφιοι με τον Δήμαρχο Ρόδου κο Φώτη Χατζηδιάκο

Leave Your Reply

*
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.