Πόρτα σε ιστορίες/χρονογραφήματα/διηγήματα

Για το σκοτάδι και το μετάξι σου…, της Δέσποινας Κοντάκη

222827_1689218872778_3158471_n.jpg

222827_1689218872778_3158471_n.jpg

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Δέσποινα Κοντάκη

 

 

 

 

 

Φωτογραφία: Δέσποινα Πιλάτη 

9_4.JPG

 

 

Πέφτει υγρασία του Δεκέμβρη. Καπνίζω το τελευταίο τσιγάρο του πακέτου. Ρουφάω πεινασμένα τον καπνό του. Οι εποχές αλλάζουν

ασταμάτητα. Τα χρόνια. Άνθρωποι εναλλάσσονται στις εικόνες σου. Τους καταχωνιάζεις, όπως φωτογραφίες σε άλμπουμ.

 

Πέφτει υγρασία και παγώνει τα χρόνια μας. Τα καλύτερα τα βολέψαμε στη ναφθαλίνη. Τα καλύτερα χρόνια μας σπασμένα γυαλιά και μας

χαράζουν κάτι νύχτες αξημέρωτες. Καπνίζοντας, βρίζοντας, γελώντας και κλαίγοντας, περπατώντας στα όρια.

 

Αυτό που έχεις μέσα σου, το έφτιαξες εσύ. Και δεν είναι μόνο ανάθεμα. Είναι και εκείνο το κουκούλι που φτιάχνει η ψυχή . Κι ας είσαι σαν

αγρίμι του δάσους. Γιατί, λογαριασμό η ψυχή δεν χρωστάει. Κι ούτε ρωτάει για να πάρει την άδειά σου.

 

Χορεύει ξυπόλητη, σε κοιτά στα μάτια και πέφτει και γκρεμίζεται από τα πιο ψηλά. Ερωτεύεται το σκοτάδι στα μάτια σου, τα μοιρολόγια σου.

 

Αγαπά να σε έχει όπως είσαι. Με τις πληγές σου.

 

Σε βλέπω να χορεύεις πάνω σε κοφτερά βράχια με τα πόδια γυμνά. Μιλάς μια άλλη γλώσσα. Άγνωστη. Με κώδικες. Σε κοιτάζω από μακριά.

 

Σε κοιτάζω και σε αναγνωρίζω. Χορεύεις σαν μεθυσμένος με τα μάτια κλειστά.

 

Καπνίζεις νευρικά και αναθεματίζεις.

 

Άκου με… Σε ψάχνουν οι στιγμές. Τους χρωστάς γαλήνη. Δεν στο είπε κανείς ποτέ;

 

Κοίτα με. Να με κοιτάς όταν σου μιλώ. Γιατί μιλώ σιγά και δεν ακούγομαι. Και οι Έρωτες γυαλιά. Κοίτα με σου μιλάω. Και οι ανθρώπινες

σχέσεις ξυράφια.

 

Μια νύχτα, όταν στο σπίτι οι φωνές σωπαίνουν, ξυπνάς και κοιτάς το σκοτάδι. Το δικό σου σκοτάδι. Ανακατεμένο με των άλλων, γίνεται πιο

παχύ κι αδιαπέραστο. Και οι τοίχοι είναι όρια. Οι τοίχοι κρατούν τις ιστορίες μας φυλακισμένες. Ξυπνάς την ώρα που οι σκιές βγαίνουν

ήσυχα από μέσα τους και σου συστήνονται απ την αρχή. Οι τοίχοι είναι όρια. Κι εσύ μιλάς με σκιές.

 

Και μια νύχτα, σε μια στιγμή που αγγίζεις το μηδέν, πιάνεις το κουκούλι και το σπας. Γεμίζει το δωμάτιο μετάξι και σε τυλίγει. Και δίνεις

άφεση γιατί δεν σε παίρνει να πολεμάς άλλο.

 

Όχι, δεν παραδίδεις τα όπλα σου. Φοράς το μετάξι και συγχωρείς όλα τα «γαμώτο» της ζωής σου. Φίδια κα λύκοι γλιστρούν απ τις ρωγμές

του χρόνου.

 

Σ έναν κόσμο που καίγεται, καιγόμαστε όλοι. Υπάρχουν πολλοί τρόποι για να καείς. Κι εσύ έχεις πάψει να απαντάς σε ερωτήσεις. Φταίνε οι

κώδικες. Ποιός καταλαβαίνει ένα αγρίμι ; Ποιός ξέρει; Ποιός μπορεί να μιλήσει για μοίρα; Ποιός μπορεί να μιλήσει για σένα;

 

Εσύ μιλάς με χρώματα. Με μαύρο και κόκκινο. Το μαύρο, η μοναξιά σου. Το κόκκινο, όλα τα ανεπίδοτα. Κι ας μείνουν ανεπίδοτα. Έτσι, για

την δική σου τρέλα.

 

Ένα τσιγάρο ακόμα. Το τελευταίο του πακέτου και η νύχτα μεγάλη. Διψάω και πίνω δηλητήρια.

 

Μετράω αστέρια στον ουρανό. Όχι εκείνα που φαίνονται. Τα άλλα που λείπουν, τα έκπτωτα. Που σε μια έκρηξη αντίδρασης ή ολοκλήρωσης

αν σου αρέσει καλύτερα, πέσαν στο δρόμο μας. Έτσι αλλάζουμε. Όλα είναι μάθημα. Όλα τα έκπτωτα είναι μάθημα. Ακόμα κι εσύ. Για

άλλους.

 

Καπνίζω γόπες μισοσβησμένες όταν τα πακέτα αδειάζουν. Κι αυτό μάθημα είναι. Υπάρχουν πάντα μικρά μικρά δοσίματα τις ώρες που σου

τελειώνουν όλα.

 

Σε ψάχνουν οι στιγμές σου αγρίμι . Τους χρωστάς αυτή την ψυχή που έφτιαχνε το δικό σου μετάξι. Χαράζω μ’ ένα γυαλί το χέρι μου και

γράφω στον καθρέφτη σου με κόκκινο: Για το σκοτάδι στα μάτια σου. Και το μετάξι της ψυχής σου.

 

Κι ετούτες τις αράδες, να τις διαβάσεις αργά και μεγαλόφωνα. Για να ακούω κι εγώ. Γιατί είμαι σαν εσένα.

 

 

 * Το άρθρο απηχεί τις απόψεις του συντάκτη του. 

 

iPorta.gr 

 

 

 

 

 

 

 

 

SHARE
RELATED POSTS
Δεκέμβρης, ο μήνας της αλήθειας, του Νίκου Βασιλειάδη
Ιστορίες στο Studio:”Ουδέν καλό αμιγές κακού”, του Γιάννη Παπαϊωάννου
Το σάϊσμα, του Δημήτρη Κατσούλα

Leave Your Reply

*
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.