Πόρτα σε ιστορίες/χρονογραφήματα/διηγήματα

Γενέθλια Καταγγελία, της Χριστίνας Μπουγά

 

 

 

Καταγγέλω ότι αυτή και μόνο αυτή έχει την αποκλειστική και πλήρη ευθύνη για την παρουσία μου εδώ. Όπου εδώ, το προάστιο Αθήνας, στην Αττική, στην Ελλάδα, στην Ευρώπη, στη Γη, στον Milkyway, σε αυτό το σύμπαν που ιδέα δεν έχω πως ονομάζεται κι ούτε που με αφορά.

Εδώ, σημαίνει και σε αυτή τη σελίδα αφού ο διαγωνισμός της γιορτής της μητέρας με έφερε στο φιλικό κατώφλι της Πόρτας.

 

 

Αυτή η απολύτως και συνειδητά υπεύθυνη ύπαρξη για αυτό που περνάτε τούτο εδώ το μόριο του χωροχρόνου μας, πάντα αντιπαθούσε το όνομα της. Ένας αγαπημένος οικογενειακός μας φίλος τη φώναζε «Τζάκι» εκ της γνωστής Τζάκι Κέννεντι-Ωνάση, γιατί της μοιάζει, λόγω εμφάνισης και στυλ. Ή έστω της έμοιαζε τότε (όταν το διαβάσει αυτό θα τα ακούσω). Να με συγχωρεί η χάρη σας Calvin. Η συγχωρεμένη η Τζάκι καλή-χρυσή αλλά μία δεν πιάνει μπρος στη μανούλα μου.

 

Η ζωή της δεν ήταν εύκολη – ούτε για εκείνη ούτε για την οικογένεια της. Εάν κάποιος μου έλεγε να φύγω από το σπίτι μου και την άνετη ζωή που γνώριζα στα 20 μου χρόνια με μία βαλίτσα στο χέρι, πως μπορεί να μην ξαναέβλεπα τον αδερφό μου και θα έπρεπε να ξεκινήσω από το μηδέν σε ένα περιβάλλον δύσκολο κι αφιλόξενο μπορεί να μην άντεχα ούτε να το σκεφτώ. Κι εκείνη το έζησε. Με δεκάδες ακόμα προκλήσεις. Και τις κατέκτησε. Όλες. Και ομόρφυνε τον κόσμο με την αγάπη και τα ατέλειωτα ταλέντα της, κι ας μην της δόθηκε ποτέ η ευκαιρία να τα καλλιεργήσει όπως θα της άξιζε. Κι επειδή τέτοιοι άνθρωποι δεν φυτρώνουν, είχε συνοδοιπόρο έναν εξαιρετικά σπάνιο άνθρωπο, τη μανούλα της, που έχασε νωρίς. Την προσωποποίηση του χαμόγελου, της καλοσύνης και του μοναδικά χαρισματικού ανθρωπου.

 

Ήθελε να μεγαλώσουμε όπως λίγα παιδιά έχουν την τύχη να μεγαλώσουν. Φρόντισε να γεμίσει τις ψυχές και το μυαλό μας με ουράνια τόξα, με όνειρα, με αγάπη για τη γνώση, με όπλα που ξεκλειδώνουν την ομορφιά του κόσμου. Πάντα με αξιοπρέπεια, με σκληρή δουλειά και παλαιολιθική εντιμότητα και αγνότητα. Σχεδόν ποτέ χωρίς προβλήματα. Σχεδόν ποτέ χωρίς το επικριτικό μάτι ενός στερητικού και στερημένου περιβάλλοντος που παλεύε ακούραστα – κι ευτυχώς μάταια – να απλώσει γύρω του τη δυστυχία που το αποδομεί και το ανασυνθέτει διαρκώς.

 

Είχαμε και έχουμε διαφωνίες. Με τόσα που έχει περάσει εκείνη και η οικογένεια της έμαθε να μην θεωρεί τίποτα δεδομένο και να ανησυχεί περισσότερο για τα άσχημα παιχνίδια της ζωής. Μα είναι πολύ έξυπνη και θα το σκεφτεί, θα το δουλέψει κι ακόμα κι αν δεν πειστεί εντελώς θα το παλέψει να το ξεπεράσει. Γιατί η αγάπη της ξεπερνά ότι μπορεί να βάλει ο ανθρώπινος νους.

Εξομολογήσεις μαμάκια, θα σκεφτείτε. Δεκτό. Υπάρχει λόγος: σήμερα είναι τα γενέθλια της, που ως συνήθως δεν θα θυμήθηκε.

Η ιδανική αφορμή για τη δική μου καταγγελία αγάπης. Καταγγέλω αυθόρμητα κι εν γνώση των συνεπειών του νόμου, ότι αυτή η γυναίκα με έχει κάνει να σκάω από περηφάνια για αυτήν, να την λατρεύω, να τη θαυμάζω και να ευχαριστώ την τύχη μου, το Θεό, το σύμπαν και όποιον άλλον φρόντισε να γεννηθώ από αυτήν.

 

Χρόνια Πολλά Μανούλα μου!

 

 

Χριστίνα Μπουγά

SHARE
RELATED POSTS
Ο ρατσισμός είναι ανόητος, της Μαρίας Σκαμπαρδώνη
Η ποίηση μετά μουσικής, του Γιώργου Αρκουλή
Το αιδοίο ως μέτρο σύγκρισης, του Αλέξανδρου Μπέμπη

Leave Your Reply

*
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.