Πόρτα σε ιστορίες/χρονογραφήματα/διηγήματα

Flashback, της Δέσποινας Κοντάκη

Δέσποινα Κοντάκη - Τσιριγώτη
Spread the love

Δέσποινα Κοντάκη - Τσιριγώτη

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 Δέσποινα Κοντάκη  

 

 

 

 

 

 

Φωτογραφία:Δέσποινα Πιλάτη

stigmi-iporta.jpg

 

 

«Καθώς θα με διανύει η στιγμή
ακίνητη θα ’μαι .
Κι όλα θα γίνονται γύρω μου…»

 

Πολλές βραδιές, σε πάρτυ φίλων, υπήρχαν και άγνωστοι.
Κάποιοι τολμούσαν να σε ζητήσουν σε χορό. Κυρίως αν ήσουν ασυνόδευτη.
Και πάνω στις μπαλάντες και πάνω στο χορό έσκυβαν στο ημίφως και σου άφηναν ένα φιλί σαν ανάσα στο λαιμό. Σε έσφιγγαν πάνω τους τόσο όσο να νιώσεις ότι τους αρέσεις και σε θέλουν.

 

Φορούσες ένα μυστήριο χαμόγελο και ξεγλιστρούσες σαν αερικό από αυτές τις αγκαλιές.
Το χθες έχει περάσει. Όλοι εκείνοι οι άγνωστοι χάθηκαν άγνωστο για που. Έμειναν μόνο τα τραγούδια εκείνης της εποχής.

 

Κι όμως δεν βρίσκω τίποτα γοητευτικό σ αυτές τις μνήμες. Παρότι υπήρχε μια διάχυτη μαγεία. Ναι υπήρχε μαγεία. Ένιωθες έντονα κάποιες στιγμές. Το σκούρο βερμούτ στα ποτήρια, η χαμηλή μουσική, το βλέμμα κάποιου ντροπαλού νέου άνδρα.

 

Δεν ήθελες τα εύκολα. Ήθελες να ανακαλύψεις εσύ το διαφορετικό βλέμμα μέσα στα τόσα βλέμματα. Ήθελες εσύ να γράψεις το σενάριο κι όχι να το πάρεις έτοιμο από κάποιον που ήταν έτοιμος ακόμα και να σκηνοθετήσει για σένα.

 

Πέρα από όλα αυτά όμως, υπήρχε η λαχτάρα να μάθουμε κάτι ακόμα, ένα βήμα ακόμα, ένας καινούριος δρόμος γνώσης ανοιγόταν μπροστά μας για το άδυτο της ψυχής, η δίψα μας, η πείνα μας, να χορτάσει το νεογέννητο θηρίο μέσα μας, η αμφισβήτηση των πάντων εκτός του Έρωτα που συνέβαινε στις ταινίες. Ένας κόσμος ανοιγόταν για μας πέρα από όσα γνωρίζαμε μέχρι τότε. Γινόμασταν αιρετικοί και ανατρεπτικοί.

 

Η αμφισβήτηση του Έρωτα ήρθε αργότερα. Χρόνια μετά. Ζήσαμε τόσες αλλαγές. Εσωτερικές και εξωτερικές. Και πολλά στα οποία υψώναμε τοίχους και λέγαμε: Εγώ ποτέ δεν θα το κάνω αυτό, ερχόταν μια στιγμή που το κάναμε. Με άλλα γίναμε πιο σκληροί, με κάποια άλλα πιο μαλακοί.

 

Μάθαμε να είμαστε (θέλω να πιστεύω) πιο αντικειμενικοί. Μαλάκωσαν οι αιχμηρές γωνίες. Κι αν γύριζα πίσω δεν θα ήθελα να είμαι τόσο σκληρή και απόλυτη όπως ήμουν τότε. Αλλά πώς θα μπορούσε αυτό να γίνει αν δεν ζούσα τη ζωή που έζησα για να μάθω;

 

«Όλα υπάρχουν, ένας αναστεναγμός, ένα χαμόγελο, ένα δάκρυ, μια τρίχα, ένα μόριο σκόνης, τότε απ’ αυτά δεν μπορεί να πεθάνει» έγραψε ο ποιητής Ουίλιαμ Μπλέηκ.

 

Κι όμως… «Πού βρίσκεται ο εαυτός σου; Ο εαυτός σου που είναι κολλημένος πάνω σου, σημαίνει μια διαρκή αλλαγή. Πριν από χρόνια ήσουν μωρό, μετά ήσουν παιδί, κατόπιν έφηβος και τώρα άνδρας. Υπάρχει καμιά ομοιότητα μεταξύ του μωρού και του άνδρα; Ποιος είναι ο εαυτός σου; Εκείνος που ήταν χθες, εκείνος που είναι σήμερα ή εκείνος που θα είναι αύριο και που λαχταράς τόσο να διατηρήσεις;» Αυτά ρωτούσε ο Γκαοντάμα Βούδας έναν Βραχμάνο πριν δυόμιση χιλιάδες χρόνια.

 

Άνδρας, Γυναίκα δεν έχει σημασία. Η ερώτηση σκέφτομαι ότι αφορά όλους μας.
Ποιος είναι ο εαυτός μας; Είμαστε οι μνήμες μας; Είμαστε οι σκέψεις μας; Ή οι πόθοι μας;
Ποιοι είμαστε; Θα μπορούσαμε να απαντήσουμε με σαφήνεια ή είμαστε όσο ζούμε, σε μια αδιάκοπη μεταμόρφωση διανύοντας τον μεγάλο εσωτερικό δρόμο μας;

 

 * Το άρθρο απηχεί τις απόψεις του συντάκτη του.

The article expresses the views of the author

iPorta.gr

 


Το άρθρο απηχεί τις απόψεις του συντάκτη του.
The article expresses the views of the author iPorta.gr

Βιβλίο: ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ ΣΕ ΔΕΚΑ ΠΡΑΞΕΙΣ”, ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΦΙΛΝΤΙΣΙ

SHARE
RELATED POSTS
covid-19: “Πεθαίνεις μόνος” – Προσωπική μαρτυρία για τον παππού που νόσησε, του Τάσου Παππά
Όσα παίρνει ο άνεμος, της Ματίνας Ράπτη-Μιληλή
Μάγδα Φύσσα: ο ορισμός της σύγχρονης Μητρότητας και ο δολοφόνος του George Floyd, της Ωραιοζήλης-Τζίνας Δαβιλά

Leave Your Reply

*
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.