Αναγνώστες

Φαγητό, το ανομολόγητο, της Τζούλυς Γιαννοπούλου

july.jpg
Spread the love

july.jpg

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Τζούλυ Γιαννοπούλου

 

 

 

 

profiterol-thumb-large.jpg

 

Φαγητό, το ανομολόγητο.

 

Φαγητό. Σε ποιον δεν αρέσει άραγε…

Εντάξει, η τροφή αποτελεί για τον άνθρωπο απαραίτητο στοιχείο επιβίωσης.

Το ξέρουμε, ναι; Ωστόσο, η έννοια του φαγητού κρύβει τελικά πολύ περισσότερη ουσία από αυτό. Η διαδικασία όλη που αφορά στο φαγητό είναι τόσο απροκάλυπτα αποκαλυπτική της προσωπικότητας ενός ανθρώπου, ώστε μπορείς κάλλιστα να βγάλεις ασφαλή συμπεράσματα γι’αυτόν, απλά και μόνο βλέποντας πώς τεμαχίζει τη μπριζόλα.

Ω, ναι μπορείς. Δουλεύοντας καθημερινά σε εστιατόριο φέτος, μπόρεσα να έρθω σε επαφή με αυτή τη μυσταγωγία κατανάλωσης τροφής από πλήθος ετερόκλητων ανθρώπων και να μου δοθεί η ευκαιρία να παρατηρήσω από κοντά, πώς συμπεριφέρεται κανείς την ώρα που τρώει.

 

Ανάλογα με τη καταγωγή κάποιου, μπορείς να καταλάβεις αν θεωρεί την όλη διαδικασία τελετουργία ή απλώς μια απλή κι αναγκαστική υπόθεση επιβίωσης.

Παρατηρώντας το κόσμο (παλιό, καλό συνήθειο) διαπίστωσα πως μάλλον χωρίζεται σε δύο κατηγορίες. Εντάξει, σε περισσότερες αν θες να είσαι λεπτολόγος. Αλλά ας πάρουμε τις εξής δύο, αυτούς που το απολαμβάνουν κι αυτούς που έχει γίνει μια απλή καθημερινή συνήθεια, που ούτε ένα καλό κρασί δε μπορεί να της προσδώσει μια κάποια αίγλη που θα διαφοροποιούσε αυτή τη συνήθεια, από οποιαδήποτε άλλη.

Οι πρώτοι, είναι οι δανδήδες του πράγματος. Θα τους δεις να παραγγέλνουν ορεκτικά, με τη βοήθεια μαιτρ. Θα δοκιμάσουν το κρασί, θα το μυρίσουν και θ’ανοίξουν ένα δυο μπουκάλια μέχρι τη τελική επιλογή. Θα χρησιμοποιήσουν τα κατάλληλα μαχαιροπίρουνα και θα επιστρέψουν πίσω ένα πιάτο που δεν είναι απολύτως άψογο κατά τη κρίση τους.

Αυτό όμως που μου έκανε τη μεγαλύτερη εντύπωση, είναι ο τρόπος με τον οποίο συμπεριφέρονται στους συνδαιτημόνες τους. Οι άνθρωποι που απολαμβάνουν το φαγητό τους τείνουν να είναι πιο κοινωνικοί, πιο ομιλητικοί και πιο πρόσχαροι σε σχέση με αυτούς που απλά το καταναλώνουν. Χαμογελούν περισσότερο, χειρονομούν, διασκεδάζουν ενίοτε με το περιβάλλον, συμμετέχουν ενεργά στις συζητήσεις. Αντίθετα, αυτοί που δεν ενδιαφέρονται και τόσο για το θέμα, έχουν τη τάση να μένουν σιωπηλοί ή να επικεντρώνονται στο πόσο γρήγορα θα τελειώσουν να τρώνε κι όχι στο πώς και τί τρώνε.

Χαζεύω τα ερωτευμένα ζευγαράκια. Πάντα πίστευα πως ο έρωτας έχει άμεση σχέση με το φαγητό, μια αλληλεπίδραση σχεδόν θεϊκή θα έλεγα και χαίρομαι που επιβεβαιώνομαι καθημερινά βλέποντας έναν άντρα και μια γυναίκα (ή και άτομα του ιδίου φύλου) να μοιράζονται ένα γλυκό κοιτώντας τρυφερά ο ένας τον άλλο στα μάτια. ‘Η όταν ταϊζει ο ένας τον άλλο στο στόμα. Και στο τέλος, κρατούν ένα χάδι για το επιδόρπιο της σχέσης τους.

Καταλαβαίνεις και πολλά για τις σχέσεις των ανθρώπων την ώρα του φαγητού. ‘Εχω δει κλάματα και διαπληκτισμούς πάνω από ένα κοτόπουλο φιλέτο ή περιφρόνηση και για τη ταραμοσαλάτα και για τη γυναίκα που έχει κάποιος απέναντι του.

Και τα χρήματα είναι ένας καθοριστικός παράγοντας. Οι άνθρωποι που μπορούν να ξοδέψουν πολλά λεφτά στο φαγητό, θα εξαντλήσουν αυτή τους τη δυνατότητα. Οι υπόλοιποι, θα αρκεστούν σε κάτι που βρίσκεται μέσα στα πλαίσια των επιτρεπόμενων ενεργειών τους όσον αφορά στα έξοδα.

Τελικά, σημασία έχει να μασάς καλά τη τροφή. Και να μη μιλάς με ανοιχτό το στόμα.

Και να λες κι ένα ευχαριστώ, ήσυχο και διακριτικό, στο σύμπαν. Και να προσπαθείς να βγάλεις χαρά από αυτή τη σχέση σου με τα μακαρόνια, όχι μιζέρια.

Γιατί κάπου εκεί έξω, υπάρχουν άνθρωποι που αν διαβάσουν αυτές τις γραμμές, θα γελούν μέχρι την επόμενη αλλαγή της εποχής. Γιατί απλά το φαγητό γι’αυτούς, δεν είναι απλά μυσταγωγία, δεν είναι ανάγκη επιβίωσης.’Εχει περάσει προ πολλού αυτό το στάδιο.

Είναι το πενιχρό τους όπλο με το οποίο πολεμούν καθημερινά το θάνατο.

Γι’αυτό σου λέω εσένα που σου φάνηκε στεγνό το ψάρι.

Φάε, γέλα, εκτίμησε και σώπα.

Μέχρι να’ρθει το προφιτερολ φυσικά. Γιατί εκεί, κάθε θαυμασμός εκδηλωμένος, δεκτός.

 

 

 

SHARE
RELATED POSTS
Μια κριτική για τις Φόνισσες της Παπαδιαμάντη, της Ίριδος Αλεπουδέλη
Ζωγραφίζοντας στο Δημόσιο, του Φίλιππου Γαλιάσου
Paper man, της Λίνας Βέλκου

Leave Your Reply

*
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.