Ανοιχτή πόρτα

Ένας χρόνος στην Πόρτα, της Δέσποινας Κοντάκη

222827_1689218872778_3158471_n.jpg
Spread the love

222827_1689218872778_3158471_n.jpg

 

 

 

 

 

 

 

Δέσποινα Κοντάκη 

 

 

 

 

3047028883_eb3f4ebbfe_z.jpg

 

Σήμερα 7 Οκτώβρη, κλείνει ένας χρόνος που πέρασα την Πόρτα αυτή. Στην αρχή με μεγάλο τρακ και πολλά περίεργα συναισθήματα. Μέσα σ αυτά και η χαρά αλλά και ο προβληματισμός για το τι κείμενα θα μπορώ να γράφω και να στέλνω εδώ.


Για πολύ καιρό, τα κείμενα που έστελνα, δεν τολμούσα να τα ανοίξω καν για πολλές ώρες. Φόβος μαζί με άγχος για το τι απήχηση θα έχουν.

Κείμενα με πολλαπλές έννοιες, άλλοτε στοχευμένα με κριτική σκέψη για θέματα της καθημερινότητας και της κοινωνίας , άλλοτε περπατώντας μέσα σε εκείνον τον βαθύτερο εαυτό μας, μέσα από ένα ποίημα, ένα μικρό αφήγημα ή μια αληθινή ιστορία.

 

Πέρασε καιρός ώστε να φτάσω στο σημείο να ανοίγω με ευκολία ένα κείμενο που είχα στείλει εδώ. Σαν να ήμουν πρώτη μέρα στο σχολείο.

 

Ακόμα και τώρα πολλές φορές προβληματίζομαι για το αν έπραξα καλά να γράψω για εκείνο το θέμα ή το άλλο. Είναι αυτή η ανασφάλεια που σε κάνει να σκέφτεσαι ότι ίσως να έχεις στεναχωρήσει κάποιους ή να τους έχεις κάνει να σκέφτονται αρνητικά.
Αυτή εδώ η Πόρτα όμως, είναι ένα περιοδικό με ευρύ ορίζοντα απόψεων και ποικίλα θέματα για όλους. Ένα περιοδικό που αφουγκράζεται τα πάντα και μιλάει για τα πάντα κι αυτό είναι πολύ πολύ όμορφο.

 

Όχι μόνο σαν συνεργάτης μα κυρίως σαν αναγνώστριά της , καθημερινά υπάρχει κάτι που με ενδιαφέρει, που με κάνει να διαμορφώνω ακόμα και άποψη, υπάρχει κάτι που θα με κάνει να συγκινηθώ, να προβληματιστώ αλλά και θα μου φτιάξει και την διάθεση, κάτι ώρες που τα καθημερινά προβλήματα βαραίνουν στους ώμους.

 

Αυτός ο κόσμος που ζούμε, ο Μικρός ο Μέγας, περικλείει τα πάντα και μέσα σε όλα τον άνθρωπο σε όλες του τις διαστάσεις.

 

Υπερανθρώπους κατά τον Νίτσε όπου μπορούμε να καταφέρουμε τα πάντα, ανθρωπάκους κατά τον Βίλχελμ Ράιχ με όλες τις ανασφάλειες και τις μικρότητές μας, και ανθρώπους κατά τον Καζαντζάκη που μέσα από τον πόνο και τον μόχθο σκοπό έχουν να συνεχιστεί το θαύμα της ζωής καθαρό και αρχέγονο σε αυτά τα χώματα που πατάμε, άσχετα από το προσωπικό μας κόστος.

 

Και ένα περίεργο πράγμα, είχα πάντα την πεποίθηση πως αν διάβαζαν ποίηση περισσότεροι άνθρωποι, αυτός ο κόσμος ο μικρός ο μέγας που μας χαρίστηκε, θα ήταν καλύτερος. Ίσως ναι. Ίσως όμως και όχι, και όλα αυτά να είναι ψυχανεμίσματά μου.

 

Γεννηθήκαμε για να είμαστε ελεύθεροι. Ελεύθεροι για να ονειρευόμαστε, να ταξιδεύουμε, να επιλέγουμε, να ζούμε.

 

Κι όμως πόσοι από εμάς είμαστε πραγματικά ελεύθεροι; Ακόμα κι από τον ίδιο μας τον εαυτό, τους φόβους μας, τους εγωισμούς, τις προσδοκίες μας.

 

Οι ζωές όλων μας, είναι τόσο γεμάτες από μικρές-μικρές στιγμές, οι οποίες σχηματίζουν σαν ένα ψηφιδωτό την εικόνα του καθενός μας και το παρελθόν του.

 

Κάνουμε το ταξίδι μας, πολλές φορές χάνοντας τον δρόμο, είτε γιατί παραπλανηθήκαμε, είτε γιατί πιστέψαμε η για τον πιο απλό λόγο, γιατί ελπίσαμε.

 

Σχεδόν πάντα όμως, όλοι έχουμε διαπιστώσει, ζώντας παράλληλα με τις ζωές των άλλων, ό,τι κάποια στιγμή, κάτι κατασταλάζει γύρω μας, αλλά κυρίως μέσα μας.

 

Σαν να μας αποκαλύπτεται τελικά το νόημα της ζωής μας, και η πραγματική διάσταση αυτού του κόσμου του μικρού του μεγάλου. Μέσα από καθημερινές εμπειρίες, σωστά ή λάθη. Σαν να λέμε γίνεται ένα ξεκαθάρισμα και οδηγούμαστε εκεί όπου πραγματικά θέλαμε να πάμε η ακόμα πιο απλά εκεί όπου μπορούσαμε τελικά να πάμε.

 

Μέσα από αλήθειες και παραδοχές. Μέσα από μια παράξενη γαλήνη, έναν λυτρωτικό πόνο και μοναχικότητα ψυχής.

 

 

‘’Τελικά τα πάθη σου, γίνηκαν αρετές, κι όλοι οι σατανάδες σου άγγελοι’’ γράφει ο Φ. Νίτσε στο -τάδε έφη Ζαρατούστρας-για τον άνθρωπο που έχει συνειδητοποιήσει την ύπαρξή του και την ύπαρξη όλων των καλών πραγμάτων αυτού του κόσμου.

 

‘’Ναι ανθρωπάκο, έχεις βάθος μέσα σου μόνο που δεν το ξέρεις, γιατί φοβάσαι θανάσιμα να αντιμετωπίσεις αυτό το βάθος’’ γράφει ο Βίλχελμ Ράιχ στο -Άκου ανθρωπάκο- για τον ανθρωπάκο εκείνον που άλλοτε πασχίζει να ξεχωρίσει ανταγωνιστικά από τον περίγυρό του, λειτουργώντας μη συνειδητά για την ζωή του και τις ζωές των άλλων, και άλλοτε γίνεται οπαδός διεφθαρμένων αξιών μη έχοντας το θάρρος να κοιτάξει ούτε τον ίδιο τον εαυτό του απέναντι σε έναν καθρέπτη.

 

‘’Κοίταξε τούς ανθρώπους, λυπήσου τους. Κοίταξε τον εαυτό σου ανάμεσα στους ανθρώπους, λυπήσου τον. Μέσα στο θαμπό σούρουπο της ζωής αγγίζουμε ο ένας τον άλλον, ψαχνόμαστε, ρωτούμε, αφουγκραζόμαστε. Φωνάζουμε βοήθεια!’’ γράφει ο Ν. Καζαντζάκης στην –Ασκητική.

 

Συνεχίζουμε λοιπόν να ταξιδεύουμε με όλες τις αποσκευές μας. Με όλα τα λάφυρα και τις απώλειες.

 

Μέσα από την Πόρτα αυτή αλλά και στους έξω δρόμους της ζωής. Ο καθένας στον δικό του μοναδικό κόσμο αλλά και στον κόσμο των άλλων. Ταξιδεύουμε με την ελπίδα ότι δεν είμαστε μόνοι μας. Με την ελπίδα ότι εκεί έξω σ αυτόν τον σκληρό κόσμο υπάρχουν ακόμα άνθρωποι.

 

Που επιμένουν αναζητώντας την αγάπη σε κάθε της μορφή. Την τρυφερότητα στο βάθος της ψυχής μας. Την συγγνώμη και την συγχώρεση. Την συντροφικότητα και την φροντίδα. Την κατανόηση για εκείνο το διαφορετικό, που δεν μας μοιάζει.

 

Ήθελα να γράψω λίγα λόγια για τον χρόνο που έκλεισα εδώ. Γνώρισα ανθρώπους από κοντά αλλά και μέσα από τα κείμενά τους. Έκανα φίλους. Ίσως το σημαντικότερο να είναι αυτό και μόνο. Οι φίλοι. Διαφορετικοί μεταξύ μας αλλά πολλές φορές με τις ίδιες ανάγκες. Και μια από αυτές είναι η επικοινωνία.

 

Σας ευχαριστώ για όλα. Και νοητά σβήνω ένα κεράκι για τον ένα χρόνο εδώ.

 

* Το άρθρο απηχεί τις απόψεις του συντάκτη του.  

The article expresses the views of the author

iPorta.gr

SHARE
RELATED POSTS
Ερωτήματα ενός αφελούς πιστού ή, ενός πονηρού απίστου, του Μάνου Στεφανίδη
Αγκαζέ στο Caravel, της Τζίνας Δαβιλά
Μνήμη Μπερνάντο Μπερτολούτσι, του Χρήστου Χωμενίδη

Leave Your Reply

*
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.