Πόρτα σε ιστορίες/χρονογραφήματα/διηγήματα

Ένα πουκάμισο αδειανό…, της Δέσποινας Κοντάκη

Δέσποινα Κοντάκη - Τσιριγώτη
Spread the love

Δέσποινα Κοντάκη - Τσιριγώτη

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 Δέσποινα Κοντάκη  

  

 

 

 

Φωτογραφία:Noell Oszvald

7-noell-s-oszvald-on-charliestine-net.jpg

 

Ένα όμορφο πρωινό του Ιούλη του 1996 που ο ήλιος έλαμπε και τα πουλιά τραγουδούσαν χαρούμενα και με ξύπνησαν κάνοντάς με να χαμογελώ, νιώθοντας μέσα μου γεμάτη, κοιτάχτηκα στον καθρέφτη και είπα:


Έλα, πήγαινε να δώσεις κάτι σήμερα από αυτά που έχεις. Μη τα κρατάς όλα για σένα.

 

Μ αυτή την περίεργη διάθεση ευφορίας έφυγα χαμογελαστή από το σπίτι.

 

Έτσι έφτασα εκείνη την ημέρα στα τέλη του Ιούλη στο νοσοκομείο πηγαίνοντας στο τμήμα αιμοδοσίας.

 

-Καλημέρα. Ήρθα να δώσω αίμα, είπα.

 

-Έχετε κάποιον ασθενή; με ρώτησε η νοσοκόμα στην οποία απευθύνθηκα.

 

-Όχι, απάντησα. Θέλω να δώσω για την τράπεζα αίματος του νοσοκομείου.

 

-Εντάξει, μου απάντησε. Καθίστε να ελέγξουμε την πίεσή σας και προχωράμε.

 

Μετά από τον έλεγχο μου είπε ότι δεν έπρεπε να δώσω αίμα γιατί είχα υπέρταση. Δεν ήταν πρόβλημα για μένα το να δώσω, αλλά για τους άλλους που θα το έπαιρναν. Δεν ήταν η πρώτη φορά που έδινα. Συνήθως αυτό γινόταν όταν κάποιος φίλος ή συγγενής χρειαζόταν αίμα για κάποιο χειρουργείο.

 

-Από εδώ και στο εξής δεν μπορείτε να δίνεται αίμα, είπε η νοσοκόμα, γιατί ο άνθρωπος που θα δεχτεί το αίμα σας θα αποκτήσει κι αυτός υπέρταση.

 

Στεναχωρημένη της απάντησα ότι είχα πάει αποφασισμένη να δώσω κάτι.

 

-Σε πιο γραφείο μπορώ να απευθυνθώ τώρα για να γίνω δωρήτρια οργάνων; την ρώτησα.

 

Μου υπέδειξε χαμογελώντας το αρμόδιο γραφείο.

 

Ήταν ένα μικρό δωμάτιο θυμάμαι με ένα γραφείο και δυο καρέκλες.

 

-Καλημέρα, είπα στην κυρία που καθόταν εκεί και κάθισα απέναντί της. Θέλω να γίνω δωρήτρια σώματος, είπα χαμογελαστή.

 

Η γυναίκα στο μικρό γραφείο απέναντί μου με κοίταξε κατευθείαν στα μάτια με μια δόση αμφιβολίας ρωτώντας με:

 

-Δωρήτρια σώματος; Είστε σίγουρη;

 

-Ναι, απάντησα ήρεμη.

 

-Η δικοί σας συμφωνούν με την απόφασή σας;

 

-Δεν το έχω συζητήσει μαζί τους, απάντησα

 

-Μα δεν θα έπρεπε να το συζητήσετε; Το σώμα σας θα πάει στο πανεπιστήμιο για να κάνουν πρακτική οι νέοι γιατροί. Το γνωρίζετε; Δεν θα πρέπει να το συζητήσετε μαζί τους;

 

-Ειλικρινά δεν ξέρω, απάντησα. Νομίζω ότι είναι δική μου απόφαση.

 

-Να αλλά…τι θα έχουν από εσάς αν……. ; Θα πρέπει να το ξέρουν.

 

-Ένα πουκάμισο αδειανό, απάντησα. Τι σημασία έχει το μετά;

 

Μετά από ολιγόλεπτη κουβέντα και σκέψη εγκατέλειψα την αρχική μου διάθεση για δωρεά σώματος, γιατί σκεφτόμουν ότι θα έπρεπε να το συζητήσω με τους δικούς μου και μάλλον θα τους στεναχωρούσα.

 

-Εντάξει, είπα στην κυρία. Θα γίνω δωρήτρια οργάνων.

 

Και έγινα.

 

Είμαι οδηγός από την αρχή της δεκαετίας του 90. Συζητούσα με μια φίλη και λέγαμε ότι όλοι όσοι οδηγούμε θα έπρεπε να γίνουμε δωρητές οργάνων γιατί δεν ξέρουμε τί μας επιφυλλάσσει η ζωή στην επόμενη στροφή. Πόσα δυστυχήματα γίνονται στην άσφαλτο καθημερινά και πόσοι εκτός από τους νεκρούς επιτόπου αυτών την δυστυχημάτων, καταλήγουν στα νοσοκομεία άλλοτε σωζόμενοι κι άλλοτε καταλήγοντας μετά από ένα μικρό ή μεγάλο διάστημα.

 

Από την άλλη σκεφτόμουν, πόσοι άνθρωποι ήταν στις λίστες περιμένοντας ένα όργανο από κάποιον δότη.

 

Μερικά χρόνια αργότερα από εκείνη την ημέρα του 1996, μια γιατρός στο Ιπποκράτειο μου έλεγε:

 

-Μπορείτε να μπείτε σε λίστα αναμονής. Θέλετε να κάνετε τις διαδικασίες ώστε να μπείτε;

 

-Όχι, απάντησα. Δεν θέλω. Ό,τι είναι να γίνει θα γίνει.

 

Είχα διαγνωστεί δυο μήνες πριν το καλοκαίρι του 2001 με κάποια περίεργα μορφώματα στο ήπαρ. Είχα ξεκινήσει έναν αγώνα δρόμου με εξετάσεις σε διάφορα νοσοκομεία και είχα δει πολλούς γιατρούς ώστε να έχω μια καθαρή εικόνα αυτών των μορφωμάτων.

 

Τα μορφώματα αυτά πολλαπλασιάζονται σε αριθμό και μεγαλώνουν σε όγκο με την πάροδο του χρόνου. Η απόφαση όλων, ήταν κατηγορηματική. Δεν υπήρχε καμιά περίπτωση χειρουργείου. Μόνο μεταμόσχευση. Με πιθανότητες επιτυχίας γύρω στο 70%. Και με επιπλοκές σε ένα ποσοστό 50%.

 

Κάθε χρόνο έλεγχος για να βλέπουμε την πορεία τους και σε περίπτωση που οι περίεργοι αυτοί όγκοι το γύριζαν ξαφνικά το βιολί σε καρκίνο, μόνο χημειοθεραπείες. Έχουν ήδη πολλαπλασιαστεί και αυξηθεί σε όγκο. Υπάρχουν ημέρες που νιώθω ότι κουβαλάω πέτρες μέσα μου, όπως ο κακός λύκος στην κοκκινοσκουφίτσα, που στο τέλος του ωραιότατου αυτού παραμυθιού τον γεμίζουν με πέτρες.

 

Οι περισσότεροι άνθρωποι τρέμουν στην ιδέα του θανάτου. Ανθρώπινα είναι όλα όμως. Και ο φόβος και ο πανικός. Όταν όμως σου συμβαίνει κάτι, αντλείς μια παράξενη δύναμη που είναι πιο δυνατή από κάθε τι αρνητικό.

 

Όσο ευάλωτοι γινόμαστε στον πόνο, άλλο τόσο γινόμαστε πεισματικά μαχητές. Κι όταν συζητάς για το πρόβλημα είναι πάντα καλύτερα. Το μοιράζεσαι και το αντιμετωπίζεις με περισσότερη δύναμη.

 

Μετά από ένα χρόνο της διάγνωσης αυτών των όγκων, έκλεισα βιβλία στην εφορεία και τέλειωσα με την δουλειά μου. Δεν είμαστε καλά, σκεφτόμουν που θα τρέχω (αν χρειαστεί να τρέχω) για χημειοθεραπείες και θα έχω και την δουλειά να τρέχει. Τέρμα το τρέξιμο. Και καλύτερα γιατί τώρα θα είχα να πληρώνω και του φόρους των μνημονίων.

 

Από τότε χαίρομαι την ελευθερία μου. Η ζωή σε κάνει δυνατό. Γιατί είναι ωραία παρόλα τα προβλήματα και τις στεναχώριες και τις απώλειες. Κάνω αυτό που μ αρέσει. Χαίρομαι ακόμα και με μια όμορφη πέτρα που βρίσκω στη θάλασσα, ή παρατηρώντας τα δέντρα ή τις πεταλούδες ή τους γλάρους ή γράφω για να θεραπεύω τα βαθύτερα.

 

Και διαβάζω καθημερινά ποιήματα. Είναι η τροφή της ψυχής. Της ψυχής που δεν το βάζει κάτω εύκολα ακόμα και γεμάτη τραύματα. Η βροχή! Πόσο όμορφη είναι! Και ο βοριάς! Ἀ, έχω πολλά να αραδιάσω για τις ομορφιές γύρω μας αλλά φτάνει μέχρι εδώ.

 

Άσχετα αν εγώ μπήκα ή δεν μπήκα σε λίστα αναμονής, υπάρχουν συνάνθρωποί μας που χρειάζονται όργανα και περιμένουν ακόμα και χρόνια για μια μεταμόσχευση αν αντέξουν. Τα τελευταία χρόνια όλο και περισσότεροι άνθρωποι γίνονται δωρητές οργάνων ξεπερνώντας τον φόβο του θανάτου. Πολλοί φοβούνται ότι αν γίνουν δωρητές και χρειαστεί να νοσηλευτούν για κάποιο θέμα σε νοσοκομείο, θα τους ”πεθάνουν” με το ζόρι για να τους πάρουν τα όργανα. Μύθος. Έχω νοσηλευτεί πολλές φορές από τότε που υπόγραψα για την δωρεά και δεν μου πήρε κανείς τίποτα. Έχω και τα δυο νεφρά μου, τα μάτια μου την καρδιά και ό,τι άλλο είχα.

 

Και δεν είναι απαραίτητο να είναι η παγκόσμια ημέρα Δωρεάς Οργάνων για να μιλάμε για αυτό. Κάθε μέρα υπάρχουν άνθρωποι που ελπίζουν και περιμένουν.

 

Στην τελική, ένα πουκάμισο αδειανό θα μείνει από όλους μας. Ένα πουκάμισο αδειανό. Αξίζει ο φόβος; Όχι. Ο φόβος δεν έχει ψυχή. Εμείς όμως έχουμε.

 

* Το άρθρο απηχεί τις απόψεις του συντάκτη του.

The article expresses the views of the author

iPorta.gr


Το άρθρο απηχεί τις απόψεις του συντάκτη του.
The article expresses the views of the author iPorta.gr

Βιβλίο: ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ ΣΕ ΔΕΚΑ ΠΡΑΞΕΙΣ”, ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΦΙΛΝΤΙΣΙ

SHARE
RELATED POSTS
Τα γενναία βατραχάκια, του Κωστή Α.Μακρή
Επιστήμονες και τηλεόραση, μία διασκεδαστική σχέση, του Μάνου Στεφανίδη
Πριν ανατείλει ξανά το Φώς (μέρος β’), του Κωνσταντίνου Μεϊντάνη

Leave Your Reply

*
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.