Κοινωνία - Ελλάδα - Οικονομία

Ένα Αλλιώτικο Μουντιάλ – Πάμε ημιτελικό (;), της Χριστίνας Μπουγά

Spread the love

 

Παρακολούθησα με ενδιαφέρον το παγκόσμιο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου. Οι αγώνες σε πρώτη προτεραιότητα. Πήρα άδεια για μία σύντομη εκδρομή. Το τερπνόν μετά του ωφελίμου. Απόλαυσα τη θάλασσα από το πρωί, γύρισα, έβαλα μπύρες στο ψυγείο και αργά το μεσημέρι άνοιξα τον υπολογιστή για να ρίξω μία ματιά στο διαδίκτυο και να γράψω λίγο.

 

Ακούγονται ξαφνικά σειρήνες και πέφτει το ρεύμα, ευτυχώς μόνο για λίγο.

 

Καθώς σηκώνομαι για να δω τι συμβαίνει έξω, χτυπάει το τηλέφωνο. Μία αγχωμένη γειτόνισσα είδε σύννεφα καπνού και ήθελε να μας ενημερώσει ότι είναι μόνη της στο σπίτι, για να μην την ξεχάσουμε σε περίπτωση που χρειαστεί να φύγουμε.

 

Σύννεφα καπνού. Το εναρκτήριο λάκτισμα θλιβερού εσωτερικού πρωταθλήματος που εκτυλίσσεται κάθε χρόνο, ανελλιπώς, εδώ, όπως και σε πολλές άλλες περιοχές της Ελλάδας. Τις περισσότερες φορές από αμέλεια. Κάποιες φορές σκόπιμα. Ή κάτω από «αδιευκρίνιστες συνθήκες». Βγαίνω στο μπαλκόνι. Στο βάθος, (στο ανησυχητικά κοντινότερο από ότι περίμενα βάθος), τεράστιες φλόγες δοκιμάζουν με το ανάστημα τους έναν γκρίζο ουρανό. Η μυρωδιά αποπνικτική, ο αέρας ανελέητος. Ρυάκια μαύρου πηχτού καπνού δείχνουν ότι η φωτιά έφτασε σε σπίτια. Κλείνουμε γρήγορα τα παράθυρα και βγαίνουμε έξω. Η πυροσβεστική μας ενημερώνει ότι πρέπει να είμαστε σε ετοιμότητα για να εκκενώσουμε την περιοχή αν χρειαστεί.

 

Σε λίγο ακούγονται πυροσβεστικά αεροπλάνα και ελικόπτερα. Εθελοντές, πυροσβέστες, κόσμος που φωνάζει. Μουτζούρα, κάπνα, ζέστη. Κανείς δεν τα παρατάει. Καθώς η νύχτα πέφτει, ο άνεμος κοπάζει λίγο. Τα σύννεφα γίνονται πιο αραιά. Η μυρωδιά του καπνού είναι ακόμα έντονη. Ο μέχρι στιγμής απολογισμός : τρία σπίτια – κατά πάσα πιθανότητα άδειες εξοχικές κατοικίες και η φωτιά μαίνεται.

 

Νιώθω οργή. Οργή για όσους εμπλέκονται σε επικίνδυνα παιχνίδια για να πουλήσουν κομμάτια γης που αλλιώς δεν θα μπορούσαν να αγγίξουν. Οργή για όσους μετατρέπουν το δάσος σε χωματερή για κάθε είδους σκουπίδια. Οργή για την έλλειψη στοιχειώδους σεβασμού και νοημοσύνης που δείχνουν όσοι δεν διστάζουν να ανάψουν φωτιά κατακαλόκαιρο με αέρα για να κάψουν ξερά χόρτα ή για να ψήσουν.

 

Κι απέραντη ευγνωμοσύνη για αυτούς που σπεύδουν να αντιμετωπίσουν αυτά για τα οποία δεν ευθύνονται : τους μόνιμους κι εθελοντές πυροσβέστες.

 

 

Ασυνήθιστοι άνθρωποι. Μερικές ώρες γεμάτες άγχος που ευχόμαστε να περάσουν γρήγορα κι όσο γίνεται ανώδυνα, ο χρόνος της πυρκαγιάς για εμάς.

 

 

Μερικές ώρες από πολλές παρόμοιες της καθημερινότητας τους για εκείνους. Πεισματάρες ψυχές που δεν κάνουν την παραμικρή έκπτωση στην προσπάθειά τους να μας γλυτώσουν. Όχι για την αμοιβή και τα προνόμια που τους εξασφαλίζει η δουλειά τους, αλλά παρά την αμοιβή και τα «προνόμια» που τους «εξασφαλίζει» η δουλειά τους. Από φιλότιμο. Από έμφυτη τάση να βοηθήσουν, να σώσουν, να υπερασπιστούν. Ή για άλλους, δικούς τους, λόγους που τους έκαναν μέλη αυτής της ηρωικής ομάδας (όπως κι αν χαρακτηρίσετε τις λέξεις μου, οι άνθρωποι αυτοί είναι άξιοι θαυμασμού), η οποία μας πέρασε κι απόψε επιτυχώς στην επόμενη φάση. Αισιοδοξούμε και για την επόμενη. Το δελτίο καιρού δεν μας βάζει ακριβώς στα φαβορί για αύριο αλλά με τέτοια ομάδα δικαιούμαστε να κάνουμε θετικές σκέψεις. Άγνωστοι φίλοι πρωταθλητές, από βάθους καρδιάς, σας ευχαριστώ.

 

Χριστίνα Μπουγά

 

SHARE
RELATED POSTS
Αυτή είναι η Ακροδεξιά στην Ευρώπη, του Κώστα Αρβανίτη
Α/ΓΕΣ Στεφανής: Διαμνημόνευση «Αξίας και Τιμής» στον Καθηγητή Ιατρό κ. Λεωνίδα Παπασταματίου για την προσφορά του στο 401 ΓΣΝΑ
Περί Βίας, του Νίκου Βασιλειάδη

Leave Your Reply

*
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.