Ανοιχτή πόρτα

Εν αρχή είναι τι;, της Δέσποινας Κοντάκη

Δέσποινα Κοντάκη - Τσιριγώτη
Spread the love

Δέσποινα Κοντάκη - Τσιριγώτη

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Δέσποινα Κοντάκη

 

 

 

 

Πίνακας: Roland Topor

0b599df9-b9c5-44fc-9872-d237cadef34f.jpg

 

 

 

Ένα ταξίδι μέσα στην νύχτα, (δεν μπορεί λέω, μα για καλό θα είναι)να αναρωτιέμαι, για το πώς φτιάξαμε τη ζωή μας ή αν το θέλετε πώς μας την έφτιαξαν ή τη φτιάχνουν καθημερινά άνθρωποι που φέρονται ως ειδήμονες σε όλα. Άνθρωποι που κρατούν υψηλές θέσεις εξουσίας και ορίζουν ακόμα και το τί είναι πολιτισμός και τροφή για το μυαλό και την ψυχή μας.

 

Λένε για τους Λαούς της κεντρικής Ευρώπης που έχουν κοινή κουλτούρα, ότι ταξιδεύοντας στο κουπέ του τραίνου δυο πολίτες, ο ένας ξεκινά την κουβέντα με ένα στίχο του Γκαίτε κι ο άλλος απαντά με αναφορές στον Χέγκελ.

 

Ο συγγραφέας και ποιητής Γκαίτε στον Φάουστ προσπαθώντας να ερμηνεύσει το κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο ξεκινά με την φράση: Πρώτα ήταν ο λόγος!

 

Όμως, τόση αξία έχει τον λόγο να ανεβάσω;

 

Όχι! Πρώτα ήταν ο νους!

 

Όμως ο νους να είναι τάχα που έχει τα πάντα πλάσει;

 

Α! Πρέπει να γράψω: Πρώτα ήταν η δράση!

 

Μα καθώς ξεκινά να το γράψει, το πνεύμα του φωτίζεται και γράφει: Πρώτα ήταν η Πράξη!

 

Κατά τον φιλόσοφο Χέγκελ…… η βάση του κόσμου, είναι η -απόλυτη ιδέα- που στην ανοδική της πορεία…. δημιουργεί την πραγματικότητα και αποκτά ουσία.

Σκεφτείτε πόσοι λαοί, και πόσοι άνθρωποι έχουν βαδίσει επάνω σε αυτές τις συντεταγμένες. Οι πράξεις, μας καθορίζουν σαν προσωπικότητες και κατ’ επέκταση σαν Λαούς και όλη η ιστορία του κόσμου, κρίνεται από τις πράξεις μας.

 

Η απόλυτη ιδέα είναι εκείνη που μας ωθεί σε αγώνες ώστε να πραγματοποιήσουμε τα οράματά μας. Αυτά θεωρώ ότι είναι οι κοινές πατρίδες που υπάρχουν μέσα μας και μας ενώνουν με άλλους ανθρώπους σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης.

 

Έχοντας τα ίδια όνειρα τις ίδιες ανάγκες, οι οποίες θα έπρεπε να μας σπρώχνουν να αναπτύσσουμε και κοινή λογική δράσης.

Πόσο εφικτό είναι αυτό; Πόσο μακριά βρισκόμαστε από την απόλυτη ιδέα ενός κόσμου με επίκεντρο τον άνθρωπο και την δικαιοσύνη;

 

Ένας κόσμος κουρασμένος και απογοητευμένος. Που φοβάται ακόμα και να μιλήσει. Πώς έγιναν όλα έτσι; Πώς φτάσαμε σε τέτοια φθορά; Πόσο ξεπουλήθηκαν εντέλει οι αξίες μας; Πού πήγε όλη αυτή η γνώση; Ή δεν είναι καθόλου θέμα γνώσης αλλά απλά αυτονόητα και αυτόματα όλα;

 

Αν προχωρήσουμε την σκέψη μας στις αναγκαιότητες γνώσης, τότε θα προβάλλουν μπροστά μας τα παιδιά μας, από ενός έως και πέντε ετών, που μιλούν πολύ καλά, χωρίς να γνωρίζουν γραμματική και συντακτικό, που πολλοί θεωρούν απαραίτητα για την χρήση του λόγου. Και χωρίς καν να έχουν πάει σε κανένα σχολείο ακόμα, μας δείχνουν με τα έργα τους έναν κόσμο ιδανικό. Κάτι λοιπόν φταίει στην πορεία. Κάτι φταίει και σκέψου κάθε φορά που κάτι σάπιο βρωμάει, αναρωτήσου γιατί δεν μίλησες; Γιατί δεν έπραξες το αυτονόητο; Γιατί δεν;

 

”Σώπα μη μιλάς” Αζίζ Νεσίν

 

Σώπα, μη μιλάς , είναι ντροπή
κόψ’ τη φωνή σου
σώπασε επιτέλους
κι αν ο λόγος είναι αργυρός
η σιωπή είναι χρυσός.

 

Τα πρώτα λόγια που άκουσα από παιδί
έκλαιγα,γέλαγα,έπαιζα μου λέγανε:
“σώπα”.

 

Στο σχολείο μού κρύψαν την αλήθεια τη μισή,
μου λέγανε :”εσένα τι σε νοιάζει ; Σώπα!”

 

Με φιλούσε το πρώτο κορίτσι που ερωτεύτηκα και μου λέγανε:
“κοίτα μην πείς τίποτα, σσσσ….σώπα!”

 

Κόψε τη φωνή σου και μη μιλάς, σώπαινε.
Και αυτό βάσταξε μέχρι τα εικοσί μου χρόνια.

 

Ο λόγος του μεγάλου
η σιωπή του μικρού.

 

Έβλεπα αίματα στο πεζοδρόμιο,
“Τι σε νοιάζει εσένα;”, μου λέγανε,
“θα βρείς το μπελά σου, σώπα”.

 

Αργότερα φωνάζανε οι προϊστάμενοι
“Μη χώνεις τη μύτη σου παντού,
κάνε πως δεν καταλαβαίνεις, σώπα”

 

Παντρεύτηκα , έκανα παιδιά,
η γυναίκά μου ήταν τίμια κι εργατική και
ήξερε να σωπαίνει.
Είχε μάνα συνετή , που της έλεγε “Σώπα”.

 

 

Σε χρόνια δίσεκτα οι γονείς, οι γείτονες με συμβουλεύανε:
“Μην ανακατεύεσαι, κάνε πως δεν είδες τίποτα. Σώπα”
Μπορεί να μην είχαμε με δαύτους γνωριμίες ζηλευτές,
με τους γειτονες, μας ένωνε, όμως, το Σώπα.

 

Σώπα ο ένας, σώπα ο άλλος σώπα οι επάνω, σώπα η κάτω,
σώπα όλη η πολυκατοικία και όλο το τετράγωνο.
Σώπα οι δρόμοι οι κάθετοι και οι δρόμοι οι παράλληλοι.
Κατάπιαμε τη γλώσσα μας.
Στόμα έχουμε και μιλιά δεν έχουμε.
Φτιάξαμε το σύλλογο του “Σώπα”.
και μαζευτήκαμε πολλοί
μία πολιτεία ολόκληρη, μια δύναμη μεγάλη, αλλά μουγκή!

 

Πετύχαμε πολλά, φτάσαμε ψηλά, μας δώσανε παράσημα,
τα πάντα κι όλα πολύ.
Εύκολα, μόνο με το Σώπα.
Μεγάλη τέχνη αυτό το “Σώπα”.

 

Μάθε το στη γυναίκα σου, στο παιδί σου,στην πεθερά σου
κι όταν νιώσεις ανάγκη να μιλήσεις ξερίζωσε τη γλώσσα σου
και κάν’την να σωπάσει.
Κόψ’την σύρριζα.
Πέτα την στα σκυλιά.
Το μόνο άχρηστο όργανο από τη στιγμή που δεν το μεταχειρίζεσαι σωστά.

 

Δεν θα έχεις έτσι εφιάλτες, τύψεις κι αμφιβολίες.
Δε θα ντρέπεσαι τα παιδιά σου και θα γλιτώσεις απο το βραχνά να μιλάς,
χωρίς να μιλάς να λές “έχετε δίκιο, είμαι σαν κι εσάς”
Αχ! Πόσο θα ‘θελα να μιλήσω ο κερατάς.

 

και δεν θα μιλάς,
θα γίνεις φαφλατάς,
θα σαλιαρίζεις αντί να μιλάς.

 

Κόψε τη γλώσσά σου, κόψ’την αμέσως.
Δεν έχεις περιθώρια.
Γίνε μουγκός.
Αφού δε θα μιλήσεις, καλύτερα να το τολμήσεις Κόψε τη γλώσσα σου.

 

Για να είμαι τουλάχιστον σωστός στα σχέδια και στα όνειρά μου
ανάμεσα σε λυγμούς και σε παροξυσμούς κρατώ τη γλώσσα μου,
γιατί νομίζω πως θα’ρθει η στιγμή που δεν θα αντέξω
και θα ξεσπάσω και δεν θα φοβηθώ και θα ελπίζω
και κάθε στιγμή το λαρύγγι μου θα γεμίζω με ένα φθόγγο,
με έναν ψίθυρο, με ένα τραύλισμα, με μια κραυγή που θα μου λέει:

 

ΜΙΛΑ!…

 

  * Το άρθρο απηχεί τις απόψεις του συντάκτη του.

The article expresses the views of the author

iPorta.gr

 

 

[iframe width=”560″ height=”315″ src=”https://www.youtube.com/embed/R8JzQyiQ3Pk” frameborder=”0″ allowfullscreen ]
SHARE
RELATED POSTS
Η ιστορία της Κόκκινης Πόλης, του Σταύρου Θεοδωράκη
«Τηλεγράφημα» από την Ελληνική Πρεσβεία στη Σόφια, του Σταύρου Θεοδωράκη
Το πνεύμα δεν περιορίζεται, του Αλέξανδρου Μπέμπη
Τα “Λατινικά” του Αλέξη!, του Γιώργου Σαράφογλου

Leave Your Reply

*
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.