Πρόσωπα - Αφιερώματα

Ελένη Βακαλό και ”Παραμυθιού” συνέχεια, της Δέσποινας Κοντάκη

 Αυτό το απόγευμα της Κυριακής που πέρασε, χάθηκα για άλλη μια φορά, χωμένη μέσα σε στίχους της Βακαλό. Παράλληλα, κοιτώντας και την μορφή της στη φωτογραφία. Την κοιτάζω κατευθείαν στα μάτια. Ή εκείνη με κοιτάζει καπνίζοντας; Κοιτάζω το όμορφο χέρι της που κρατά το τσιγάρο.

Σκέφτομαι ότι αυτό το βλέμμα δεν έχει απορία. Δεν δηλώνει ερωτηματικό. Δείχνει σίγουρο όσο και μακρινό. Ξέρει πολύ καλά που πάμε. Γνωρίζει όλες τις απαντήσεις. Όμως, το μόνο που μπορεί να κάνει για μας, είναι να μας δίνει γρίφους. Για να σκεφτόμαστε.

Δεν είναι μόνο ταξίδι, σκέφτομαι για πολλοστή φορά, η ποίηση. Είναι η ίδια η ζωή. Η ζωή μας. Οι ζωές μας.

”Πώς έγινε ένας κακός άνθρωπος”

Θα σας πω πώς έγινε

Έτσι είναι η σειρά

Ένας μικρός καλός άνθρωπος αντάμωσε στο

δρόμο του έναν χτυπημένο

Τόσο δα μακριά από κείνον ήτανε πεσμένος και λυπήθηκε

Τόσο πολύ λυπήθηκε

που ύστερα φοβήθηκε

Πριν κοντά του να πλησιάσει για να σκύψει να

τον πιάσει, σκέφτηκε καλύτερα

Τι τα θες τι τα γυρεύεις

Κάποιος άλλος θα βρεθεί από τόσους εδώ γύρω,

να ψυχοπονέσει τον καημένο

Και καλύτερα να πούμε

Ούτε πως τον έχω δει

Και επειδή φοβήθηκε

Έτσι συλλογίστηκε

Τάχα δεν θα είναι φταίχτης, ποιον χτυπούν χωρίς να φταίξει;

Και καλά του κάνουνε αφού ήθελε να παίξει με τους άρχοντες

Άρχισε λοιπόν και κείνος

Από πάνω να χτυπά

Αρχή του παραμυθιού καλημέρα σας.

(Ελένη Βακαλό – Από τη Συλλογή Του κόσμου 1978)

Αυτό το ποίημα της Βακαλό θα μπορούσε εύκολα να είναι το συγχωροχάρτι για όλες τις μεταλλάξεις μας. Ο φόβος πάλι εδώ μπροστά μας, σαν μηχανισμός που μας μεταμορφώνει ξαφνικά.

Ναι θα μπορούσε με τόσο εύκολο και απλοϊκό τρόπο να μας βολεύει μέσα στα στεγανά που βλέπουμε (;) με την πρώτη ματιά μέσα στο ποίημα αυτό.

Δεν μπορεί όμως. Σκοπός της ποίησης δεν είναι να βολεύει αλλά να σε ξεβολεύει. Να κρατά τις συνειδήσεις σε εγρήγορση.

Και η Ελένη Βακαλό, μας ξεβολεύει εδώ, πετώντας μας στα μούτρα ειρωνικά τον τελευταίο στίχο του ποιήματος: Αρχή του παραμυθιού καλημέρα σας.

Ο τελευταίος στίχος!

Όλα λοιπόν είναι ένα παραμύθι. Το ίδιο το παραμύθι που μας εξιστορεί στο ποίημα αυτό η Βακαλό, είναι ”ένα παραμύθι”. Μια επινόηση. Κι εμείς πρέπει να σκεφτούμε και να βρούμε ποιο είναι το αληθινό παραμύθι.

Δεν υπάρχει κανένας μηχανισμός που μετατρέπει τους καλούς ανθρώπους σε κακούς από την μια στιγμή στην άλλη. Ο τελευταίος στίχος είναι η ειρωνική απάντηση της Ελένης στην δυσκολία μας να ξεχωρίσουμε την αλήθεια μέσα σε τόσα επιτηδευμένα βολικά ψέματα.

φωτίτσα βάζει/ φόκο τινάζει/ στα ποιήματά της/

Μα δεν την καταλαβαίνουνε οι μαλάκες!

και διασκεδάζει

…..λέει ο Ηλίας Λάγιος για την Ελένη.

Για τον λόγο ότι δεν υπάρχει τίποτα πιο δυνατό από τα ερεθίσματα που είχαμε σαν παιδιά από το οικογενειακό και κοινωνικό περιβάλλον. Η παιδεία μας και όσα κατακτήσαμε με τη γνώση.

Δεν υπάρχει τίποτα πιο δυνατό από την καθημερινή τριβή με τη ζωή. Είναι ένας μηχανισμός που λειτουργεί τέλεια από τα μικρά μας χρόνια.

Αν το περιβάλλον που μεγάλωσες δεν σε έχει θωρακίσει, δεν σε έχει μάθει να εκτιμάς τον εαυτό σου και να αντιστέκεσαι στη μαζικοποίηση, τότε με ευκολία θα αλλάζεις σαν χαμαιλέοντας μόνο για να προστατεύεσαι από τους ισχυρούς ”πηγαίνοντας μαζί τους” και με αυτή την ίδια ευκολία θα γίνεσαι ο επόμενος ”κακός άνθρωπος” που απλά θα ακολουθήσει το ρεύμα με τους πολλούς.

Κι αν ακόμα δεν είσαι κακός άνθρωπος αλλά ”Ένας μικρός καλός άνθρωπος” όπως αναφέρει στον πρώτο στίχο της η Βακαλό, είναι ζήτημα χρόνου το πότε θα εκδηλωθεί η φοβία σου, το κόμπλεξ σου, η επιθυμία για ασφάλεια ή το ανάποδο, η ανασφάλειά σου και το πώς θα αντιδράσεις σε ένα γεγονός που θα διαδραματιστεί μπροστά σου, δίπλα σου, στο γειτονικό σπίτι, στον παρακάτω δρόμο, στη Χώρα σου.

Ο Ηλίας Λάγιος, στο βιβλίο του ΠΡΑΞΗ ΥΠΟΤΑΓΗΣ γράφει στο ποίημά του για την Ελένη Βακαλό:

 

η κυρά Λένη

η ροδαλίτσα

σκληρή Ελενίτσα

σαν νυχτοπούλι

περιστεράκι

παραμονεύει

να πιει απ΄ τη γούρνα

……………………
κοσμοχαλάστρα

γίνεται δράκος

…………………….

κοσμοχαλάστρα

ν’ αρνιέται τ΄ άστρα

τους πικραμένους

παρηγορνάει

…………………

Μ΄ ένα επίσημο πλεχτό την κριτικάρουνε

(Στάθηκα πολύ σ αυτόν το στίχο του Λάγιου για την κριτική που κάνουν στην Βακαλό)

φωτίτσα βάζει

φόκο τινάζει

στα ποιήματά της

το καραβάκι

σ΄ απλό λιμάνι

φτάνει κι αράζει

Μα δεν την καταλαβαίνουνε οι μαλάκες!

και διασκεδάζει

(αποσπάσματα από το ποίημα του Ηλία Λάγιου)

 

Η Βακαλό, μας ξεβολεύει. Καλώς βρεθήκαμε στον πραγματικό κόσμο.

Το συγκεκριμένο κείμενο –σχόλιο σκοπό έχει να μας διασκεδάσει. Μην ταράζεστε αγαπητοί μου. Επιτρέψτε μου κάτι μόνο σαν συμβουλή, για να χαλαρώσουμε: Προσοχή στα παιδιά μας, προσοχή στο τι τους μαθαίνουμε και με τι τρόπο. Ας μεγαλώσουμε παιδιά που να πιστεύουν στις ανθρώπινες αξίες και να μη διστάζουν να αγωνίζονται για εκείνες, μακριά από φανατισμούς, εθνικισμούς, δογματισμούς και μαζικοποίηση.

Ας διαπαιδαγωγήσουμε ανθρώπους που πρώτο και βασικό θα είναι το: να Πιστεύουν στον Εαυτό τους. Να πιστεύουν ότι μπορούν να κάνουν τα όνειρά τους πραγματικότητα και να μη τα παρατάνε. Να αντιστέκονται σε κάθε είδους εκβιασμούς, σε κάθε είδους αδικία. Για εκείνα τα ίδια και για όλους.

Δεν ονειροβατώ. Ελπίζω.

Ελπίζω με πείσμα για άλλη μια μέρα.

η εικόνα προφίλ της Δέσποινα Κοντάκη Τσιριγώτη

* Το άρθρο απηχεί τις απόψεις του συντάκτη του.   

The article expresses the views of the author      

iPorta.gr 


Το άρθρο απηχεί τις απόψεις του συντάκτη του.
The article expresses the views of the author iPorta.gr

Βιβλίο: ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ ΣΕ ΔΕΚΑ ΠΡΑΞΕΙΣ”, ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΦΙΛΝΤΙΣΙ

SHARE
RELATED POSTS
Πενήντα χρόνια επισκέπτης της Ρόδου ο ποιητής του ορατορίου του Πολιούχου Αγίου Κωνσταντίνου του Υδραίου, Δημήτρης Ι.Μπρούχος
Σαλβαδόρ Γουλλέλμο Αλιέντε Γκοσσενς (1908-1973): ο οραματιστής Πρόεδρος της Χιλής (Μέρος Α΄), της Δήμητρας Παπαναστασοπούλου
Ντίνος Χριστιανόπουλος: «Αποστρεφόμενος δια βίου τα… ζαχαρωμένα», του Δημήτρη Ι. Μπρούχου

Leave Your Reply

*
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.