Ανοιχτή πόρτα

Εκπαιδεύοντας τις σκιές μου, της Δέσποινας Κοντάκη

Δέσποινα Κοντάκη - Τσιριγώτη
Spread the love

Δέσποινα Κοντάκη - Τσιριγώτη

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Δέσποινα Κοντάκη

 

 

 

 

Shadow.jpg

 

 

Δεν ξέρω τι καλύτερο να έκανα. Έσκυψα και φωτογράφισα το μωβ ζουμπούλι. Τα ξέχασα όλα. Δεν τηλεφώνησα σε κανέναν. Δεν δέχτηκα τηλεφωνήματα. Στο αθόρυβο. Το πλάνο, μου μοιάζει γνωστό.

 

Σε μια άλλη εποχή έμπαινα πιο βαθιά στην ψυχή της Μαρίας Νεφέλης. Να γίνω τώρα ο αντιφωνητής; Ίσως είναι καιρός να πρέπει να ερμηνεύσω την γλυκιά γυναίκα του Ντοστογιέφσκι. Τις ανόητες προσδοκίες όλων.

 

Πολλές νύχτες σε ζήτησα. Φτιάχνοντας μια συνομιλία από χιόνι. Έβλεπα φωτιές να το λιώνουν. Και άλλαζε όψη το σκοτάδι. Και γινόταν τοπίο. Καιγόμασταν σιωπηλά.

 

Αλήθεια, επιθυμώ να φύγω ξανά. Κοίταξα τα δρομολόγια των τραίνων. Είναι πιο ποιητικό αυτό το ταξίδι. Έδωσα ονόματα στη σιωπή χωρίς να σταυρώσω κανέναν. Κουνώντας σιγά το χέρι μου μεταμορφώνονται τα συναισθήματα.

Στο είπα; Θέλω να φύγω πάλι.

 

Σκέφτηκες ποτέ ότι θα έμενα εγώ από μολύβια; Κι όμως ποτέ τελικά δεν ξέρεις. Αστείο. Κάθε νύχτα πριν κοιμηθώ, κόσμοι παράξενοι αληθινοί και φανταστικοί, χάνονται και εμφανίζονται μπροστά μου. Αλλάζω. Δεν ξέρω σε τι μοιάζει αυτή η μορφή. Θα σιωπήσω για πάντα. Δεν σηκώνομαι πια από το κρεβάτι για να γράψω μέσα στη νύχτα. Μπορεί και να θεραπεύτηκα.

 

Πόσοι είναι εγκλωβισμένοι στο υπόγειο; Κι όμως θα πρέπει να ξέρεις, πως κάθε φορά που κουνάω σιγά το χέρι μου μεταμορφώνονται τα συναισθήματα. Μια έξαψη απίστευτη με συνεπαίρνει. Όμως δεν θα μιλήσω άλλο για μένα. Έλα λοιπόν. Μίλα εσύ.

 

Μίλα που να σε πάρει ο διάβολος. Ήρεμα στα λέω. Έχω πάρει απόφαση ότι δεν θα μιλήσω ποτέ ξανά δυνατά. Υπάρχει λόγος. Κάποιοι τρόμαζαν, δεν άκουγαν την δική τους φωνή και τέτοια. Ξέρεις τώρα πως είναι αυτά. Και φαίνεται τελικά κάτι άλλο από την αλήθεια. Σε ανθρώπους που έχουν μισά πράγματα μέσα τους, ισχύει αυτό. Ανολοκλήρωτοι.

 

Θα σου δώσω όσο χρόνο θες για να σκεφτείς. Καλύτερα να φωτογραφίζω τα ζουμπούλια και τις τζανεριές παρά να μιλάω για βαθύτερα πράγματα. Ποιός καταλαβαίνει; Κι ό,τι λέω, στον ύπνο μου τα βλέπω. Τα είδα. Τα άκουσα.

 

Είδα γραμμένη στο σκοτάδι με πύρινα γράμματα μια ωδή στον Έρωτα.
Είδα τα νύχια μου μωβ.
Μια μικρή κουκουβάγια να με κοιτάζει σιωπηλή.
Είδα σκιές γύρω απ το φεγγάρι.
Ασπρόρουχα να στεγνώνουν στον νοτιά.
Είδα τον Ιωνάθαν νεκρό.
Τον Σαμαράκη να μετανιώνει για το λάθος του.
Να χάνεται το νόημα σε λόγια. Λόγια. Λόγια.
Είδα να αλλάζεις μάσκα.
Το μαύρο φόρεμά μου φθαρμένο.
Τον Ζυλιέν του Σταντάλ στα μεγάλα σαλόνια του Παρισιού. Τι προσδοκίες!
Τον ανόητο Κοέλιο να αντιγράφει ήρωες. Να επινοεί το απαράδεκτο!
Είδα το όνειρο ενός γελοίου κι έκλαψα στο σκοτάδι.
Την λαίδη Τσάτερλυ με χαμένα λογικά.
Είδα τον ήρωα του Χάξλεϋ να περιγράφει ένα μωρό σαν ωμό κρέας μέσα στην κούνια του στο ΚΟΝΤΡΑΠΟΥΝΤΟ. Δεν το ξεχνώ.
Το κοράκι να κατατρώει αθώους.
Είδα τον Έσσε να μιλάει για τον Βούδα γελώντας ειρωνικά.
Την Ελένη να γράφει: Εάλω η πόλις.
Στο οικόπεδο με τις τσουκνίδες δεν παίζουν παιδιά τώρα, σκέφτεται ο Οδυσσέας.

 

Αυτός είναι ο κόσμος.
Πού πας; Πού νομίζεις ότι πας; Πού θες να πας;
Κάθε νύχτα αλλάζω κάτι στο δωμάτιο. Πετάω κάτι. Αλλάζω τις σκιές που πέφτουν στα πράγματα. Και φτιάχνω την δική μου μάσκα ξανά και ξανά και ξανά.

 

Πάλι δεν είπες τίποτα. Δεν θα πεις.

 

SHARE
RELATED POSTS
«Είσαστε πολύ μεγάλη θαυμάστριά μου!», του Κωστή Α. Μακρή
Πιο ψηλά, του Κωστή Α.Μακρή
16417_10203171159420463_3261188934224471284_n.jpg
Μια απέλαση: η FRONTEX τη νοσηλεύτρια μου και ο ΣΥΡΙΖΑ τον νόμο για τους ανάπηρους, της Κικής Τσακίρη

Leave Your Reply

*
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.