Απόψεις

Εφηβεία Σαββάτου, της Χριστίνας Μπουγά

Spread the love

 

Σάββατο πρωί στο εμπορικό κέντρο. Συγκεκριμένες αγορές που πρέπει να κάνω και μονίμως αναβάλλω. Βαριέμαι απίστευτα αυτή τη διαδικασία.
Κάτι αλλιώτικο στον αέρα σήμερα. Σηκώθηκα αποφασισμένη. Η χθεσινή βροχή ίσως. Και κάτι διαφορετικό… γνώριμο κι άγνωστο μαζί.

Τα βήματα μου με φέρνουν έξω από το αγαπημένο μου – τον τελευταίο χρόνο – μαγαζί με παπούτσια και με οδηγούν μέσα ενώ μία φωνή μέσα μου γκρινιάζει ότι θα χάσω χρόνο άδικα και δεν χρειάζομαι κάτι. Με μεταφυσική σιγουριά φτάνω στο τέρμα του χώρου. Σταματώ μπροστά σε ένα ράφι και τα βλέπω. Τα αστέρια της εφηβικής μου ηλικίας. Θεέ μου, πόσες ζωές πριν. Την θυμάμαι. Η έφηβη που χανόταν σε μεγάλες βόλτες με το walkman στα αυτιά. Εκείνη κι ο εαυτός της – ο μόνος που ήξερε τα όνειρα της, τις στενοχώριες της, τις αγάπες της. Ζούσε, σκεφτόταν, έφτιαχνε σενάρια σε αυτές τις αποδράσεις από τη ζωή των άλλων. Ξέφευγε από τα όρια όσων δεν την καταλάβαιναν. Άριστη μαθήτρια με κλίση στις ξένες γλώσσες. Μα όσο κι αν προσπαθούσε να μάθει τη γλώσσα τους για να τους εξηγήσει δεν τα κατάφερνε. Κυρίως γιατί δεν ήξερε πως να το κάνει. Κατά βάθος μπορεί και να μην ήθελε. Ίσως γιατί φοβόταν ότι αν επέτρεπε σε κάποιον να μπει στον κόσμο της θα τον τσαλαπατούσε και θα τον άλλαζε και θα έπαυε να είναι το ίδιο όμορφος. Πρωταγωνίστρια ενός ολοδικού της υπέροχου κόσμου που κανείς δεν υποψιαζόταν ότι υπάρχει. Εκεί ήταν πάντα ο εαυτός της. Με ρομαντικά ή ροκ σάουντρακ στο σκηνικό του αγαπημένου Αττικού ουρανού που μύριζε αρώματα δέντρων και λουλουδιών μπερδεμένα γλυκά με τη θαλασσινή αύρα. Όταν αργούσε στο γυμναστήριο, ήξερε ο Γιώργος, «πάλι χαμένη σε κανένα δρόμο θα είναι». Μάταια προσπάθησε μερικές φορές να τη μαζέψει με το αυτοκίνητο όταν την έβρισκε στο δρόμο. Γιώργο μου, αν μπορούσες να δεις μέσα της θα καταλάβαινες.

Μα τότε μόνο η παρεούλα που τραγουδούσε από το μικρό μαύρο κουτάκι που κρεμόταν στη μέση της την καταλάβαινε. Γι’ αυτό και δεν την αποχωριζόταν ποτέ. Ούτε εκείνα τα βράδια που καθισμένη στο πάτωμα ζωγράφιζε μέχρι πολύ αργά, μερικές φορές μέχρι το πρωί αν δεν είχε σχολείο. Κάθε νότα, κάθε λέξη μία βαθιά ευτυχισμένη ανάσα. Συντονιζόταν όλο της το σώμα, όλο της το είναι με τις αγαπημένες τις μελωδίες που δεν την έχουν απογοητεύσει ποτέ. Κορίτσι μου, πόσο μου είχες λείψει.

Τα αστέρια λάμπουν μέσα από την τσάντα κι εγώ χαμογελώ συνωμοτικά.

 

Και τώρα σας αφήνω γιατί μόλις εντόπισα τα ακουστικά μου. Ο δρόμος με περιμένει κι έχουμε πολλά να πούμε μετά από τόσο καιρό. Πού ξέρεις, μπορεί να πετύχω και το Γιώργο στο δρόμο για το γυμναστήριο. Όπως τότε.

 

 

Χριστίνα Μπουγά

 

SHARE
RELATED POSTS
Χρόνια Πολλά, του Χρήστου Μαγγούτα
ΕΘΝΙΚΗ ΕΛΛΑΔΟΣ: μια σπουδαία ομάδα μιας ασήμαντης ΕΠΟ, του Γιώργου Αρκουλή
Ταπεινωμένα Γηρατειά, του Δημήτρη Μπρούχου

Leave Your Reply

*
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.