Ανοιχτή πόρτα

Δεν έχω άλλο χρόνο για σένα, της Δέσποινας Κοντάκη

222827_1689218872778_3158471_n.jpg
Spread the love

222827_1689218872778_3158471_n.jpg

 

 

 

 

 

 

Δέσποινα Κοντάκη 

 

 

 

8240894549_ab0c3f7993_b.jpg

 

 

 

 

Δεν θέλω πια κανέναν πόλεμο.

Τίποτα πια να γδέρνει την ψυχή μου.

Φτάνει να ξέρω εγώ τι με ορίζει.

(Αποχή)

 

Πηγαίνοντας σε ραντεβού με μια παλιά φίλη και συμμαθήτρια από το Δημοτικό σχολείο, βράδυ με βροχή με τους υδρατμούς να θολώνουν τα τζάμια του αυτοκινήτου, σκέφτομαι με γλύκα, ότι υπάρχουν άνθρωποι χωρίς αιχμηρές γωνίες, που σου βγάζουν τον καλύτερο εαυτό σου.

 

Κοιτάς το πρόσωπό τους και βλέπεις την ηρεμία να το ζωγραφίζει. Όχι στόματα σφιγμένα μα έτοιμα να χαμογελάσουν αυθόρμητα και αληθινά. Φίλοι και άνθρωποι που αν κι έχεις να τους δεις καιρό, όταν βρίσκεστε ξανά δεν θα ρωτήσουν ποτέ επιθετικά: Πού είσαι εσύ; Γιατί χάθηκες; Δεν σου αρέσει η δική μου παρέα αλλά προτιμάς εκείνη ή εκείνον; Γιατί δεν μου δίνεις σημασία; Γιατί με ξέχασες;

 

Εκτός των άλλων με αυτό το ‘’πού χάθηκα’’ όποιος με αγαπά μπορεί να με βρει. Όπως καλή ώρα η φίλη που πάω τώρα να συναντήσω. Αγκαλιάζεσαι με τον άλλον και νοιώθεις την αγάπη να σε τυλίγει. Χωρίς απαιτήσεις, χωρίς αγκάθια, χωρίς παράπονα. Και ο δικός σου καλός εαυτός χαμογελά χαρούμενος.

 

Η επιθετική συμπεριφορά των τοξικών ανθρώπων ζητά πάντα επιβεβαιώσεις από εσένα. Άνθρωποι που κρεμιούνται πάνω σου γιατί δεν μπορούν να μείνουν μόνοι με τον εαυτό τους, άνθρωποι που πάντα φταίνε οι άλλοι για την δική τους μοναξιά κι όχι οι ίδιοι ή ο τρόπος που φέρονται.

 

Και το χειρότερο, προσπαθούν να σε χειραγωγήσουν με κάθε τρόπο ή να επεμβαίνουν στη ζωή σου κάνοντας συνεχώς κριτική.

 

Άνθρωποι που δεν βλέπουν με καλό μάτι κανέναν άλλο φίλο σου. Άνθρωποι που δεν θα πουν καλή κουβέντα για κανέναν φίλο σου γιατί σε θέλουν κατ΄ αποκλειστικότητα. Άνθρωποι που θα έπρεπε να πάνε σε ψυχιάτρους κι όχι απλά σε ψυχολόγους για να λύσουν τα μπερδεμένα κουβάρια που κουβαλούν μέσα τους. Είναι πολλά τα άρρωστα σημεία και οι κατηγορίες των τοξικών.

 

Όμως τι κρίμα για σένα! Κάποιες φορές φτάνεις στο σημείο να κάνεις και τον ψυχολόγο σε τέτοια άτομα και τρως όλη την κακία και την μαυρίλα τους στα μούτρα. Ναι, γιατί το πώς να προστατεύεις τον εαυτό σου δεν το έχεις μάθει αφού δεν σπούδασες ψυχολογία.

 

Αλλά μέχρι εσύ να φτάσεις στο σημείο να πετάξεις έξω από τη ζωή σου αυτούς τους τοξικούς ανθρώπους, έχεις αρρωστήσει. Η τοξίνη τους σε έχει αρρωστήσει ήδη. Έχεις πάθει εγκεφαλικό, έχεις πάθει διάφορα αυτοάνοσα, έχεις πάει στο νοσοκομείο λιπόθυμος, το συκώτι σου γεμίζει ύποπτα μορφώματα που σου αλλάζουν όλη τη ζωή. Αντί να τρέχουν οι τοξικοί άνθρωποι στους γιατρούς, φτάνεις στο σημείο να τρέχεις εσύ.

 

Το σώμα σου, γυρίζει πάνω του το κακό που αναβάλεις να βγάλεις από την ζωή σου, με μια απλή απόφαση. Τόσο απλό είναι λοιπόν. Τα τελευταία χρόνια με εντελώς συνοπτικές διαδικασίες σε απομακρύνω από τη ζωή και την καθημερινότητά μου. Δεν σου επιτρέπω να εισβάλεις στον χώρο μου, δεν σου δίνω άφεση αμαρτιών, δεν δεν δεν. Όχι άλλο.

 

Γιατί….. δεν έχω χρόνο φίλε. Δεν έχω τίποτα για σένα πια. Ούτε καν την κατανόηση να σε δικαιολογώ. Μου τέλειωσαν όλα. Πάει καιρός. Έρχεται κάποια στιγμή που υψώνεις το σημαιάκι με την λέξη STOP.

 

Υπάρχουν άνθρωποι που θέλω να είμαι εδώ για εκείνους κι όχι για όλους. Γιατί ο χρόνος μου λιγοστεύει. Και πρέπει να είμαι καλά για εκείνους τους δικούς μου που εγώ θέλω. Αυτούς τους ανθρώπους που δεν μου φορτώνουν απαιτητικά και αποκλειστικά την παρουσία τους. Που δεν βγάζουν αγκάθια να με πονούν σε κάθε τους άγγιγμα.

 

Δεν έχω χρόνο ούτε για κλαψουρίσματα, ούτε για απαιτήσεις, ούτε και την διάθεση να αποκρούω συνεχώς τον κακό εαυτό σου. Δεν έχω χρόνο να κάθομαι να σου εξηγώ ότι δεν είμαι ελέφαντας αλλά άνθρωπος.

 

Δεν έχω διάθεση πια να μπω στο τρυπάκι του μυαλού σου και να σκεφτώ γιατί κάνεις το ένα ή γιατί κάνεις το άλλο αντί να καθίσεις να το κάνεις εσύ.

 

Δεν έχω χρόνο φίλε να δικαιολογούμαι για κάτι που αφορά μόνο σενάρια συνομωσίας του μυαλού σου.

 

Κρεμιέσαι πάνω μου σαν πέτρα ασήκωτη και μου κόβεις την ανάσα. Δεν με αφορά το αφήγημά σου: Εγώ αγαπώ όλο τον κόσμο και την πατάω γιατί νομίζω ότι όλοι είναι σαν εμένα…

 

Πόσο εγωιστικό αλήθεια! Το να μου λες κατάμουτρα ότι περιμένεις όλοι να είναι σαν εσένα! Πες μου τι είσαι φίλε. Τι νομίζεις ότι είσαι και θα πρέπει να είμαι κι εγώ σαν εσένα. Σκέφτηκες ποτέ ότι ίσως να κάνεις και λάθος; Και γιατί να μην είσαι εσύ σαν εμένα; Έτσι απλά.

 

Μήπως είναι η ώρα να πάρεις το μάθημά σου; Το δικό σου μάθημα ζωής. Κι αυτό το μάθημα έχει να κάνει με σένα και τα μέσα σου. Όχι με τους άλλους. Τα μαθήματα αυτά είναι ιδιαίτερα. Και τα πληρώνεις ακριβά με γενναιότητα. Κι αν δεν διαθέτεις τέτοια, να ψάξεις να την βρεις. Οι πραγματικοί φίλοι είναι πάντα εκεί χωρίς απαιτήσεις, χωρίς να σου περνούν θηλιές στο λαιμό.

 

Κι άκου να δεις, για τον λόγο ότι η συμπεριφορά σου, μου βγάζει τον χειρότερο εαυτό μου και ξυπνά τον πιο αιμοχαρή πολεμιστή μου, για να μη φτάσω στο σημείο να χάσω τις συντεταγμένες που με κρατούν στο σωστό σημείο, σ αυτό που εγώ θέλω να βρίσκομαι, δεν θέλω να σε ξέρω.

 

Και το κυριότερο: Δεν έχω για τίποτα ενοχές. Αυτό πάρτο για το δρόμο. Για να έχεις να σκέφτεσαι γιατί ένας άνθρωπος φτάνει στο σημείο να λέει ‘’Δεν νοιώθω ενοχές που σε πετάω από τη ζωή μου’’

 

Μήπως αυτό είναι το σημείο κλειδί για να καθίσεις να σκεφτείς σοβαρά τον κακό σου εαυτό;

 

Ευχαριστώ, αλλά δεν θέλω άλλο, γιατί η ζωή είναι πολύ μικρή κι εγώ δεν έχω χρόνο για να καταναλώνω σε τοξικούς ανθρώπους. Και είναι και το άλλο. Θέλω ο δικός μου κακός εαυτός, να κοιμάται τον αιώνιο ύπνο. Να μην ξυπνά ποτέ.

 

* Το άρθρο απηχεί τις απόψεις του συντάκτη του.  

The article expresses the views of the author

iPorta.gr

SHARE
RELATED POSTS
Kostis A. Makris
Αλλάζει, μωρέ, ο άνθρωπος;, του Κωστή Α. Μακρή
Οι πίνακες μάς κοιτάζουν αμείλικτοι κι όταν εμείς δεν τους κοιτάζουμε, του Μάνου Στεφανίδη
Μ. Γλυνός: Αναγκαία η χάραξη περιβαλλοντικής πολιτικής-Συνάντηση με τους Οικολόγους Πράσινους

Leave Your Reply

*
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.