Απόψεις

Δ-Ε-Υ-Τ-Ε-Ρ-Α, της Χριστίνας Μπουγά

Spread the love

 

Δευτέρα. Η μέρα που λατρεύουμε να μισούμε. Αντέχεται οριακά αν είναι αργία. Η αποφράδα ενέργεια της απλώνεται ύπουλα Κυριακή μεσημέρι για να δηλητηριάσει τη χαρά του Σαββατοκύριακου. Σας φαίνεται υπερβολικό; Ίσως. Μόνο λίγο. Mεταξύ μας, κανείς από όσους γνωρίζω δεν χαίρεται όταν ακούει το ξυπνητήρι του τη Δευτέρα το πρωί. Αυτή η Δευτέρα δεν ήταν εξαίρεση. Μέτρησα τρία ατυχήματα στη διαδρομή για τη δουλειά, πολύ εκνευρισμό και νυσταγμένη κίνηση. Υπήρχαν τα συνηθισμένα: αποπροσανατολισμένοι πεζοί, ατρόμητοι-ριψοκίνδυνοι–ελπίζω–να–κατέβουν–ζωντανοί–από–τη–σέλα ποδηλάτες, ανώριμα δεν-πιστεύω-ότι-το-έκανε-αυτό-τι-φταίω-να-μου-κλείσει-το-σπίτι-δεν-φοράει-και-κράνος μηχανάκια, αναποφάσιστες γάτες, πιο αναποφάσιστοι οδηγοί με σύνδρομο επιλεκτικής όρασης σήμανσης. Μα αυτή η Δευτέρα, είχε και κάτι άλλο. Κάτι απροσδιόριστα απόκοσμο. Μπρος σε Δευτέρα με τέτοια ενέργεια, τύφλα να ‘χει η Παρασκευή και 13 σε απομονωμένο δάσος με λεύκες… νύχτα… με καταιγίδα… σε ξύλινη καλύβα… με διακοπή ρεύματος.

Κάπου στη μέση της διαδρομής, σηκώνεται αλλόκοτος αέρας. Μου θυμίζει τη σκηνή από το Dracula του Coppola στην οποία ο κόμης Βλαντ καλεί τους ανέμους. Τι θυμήθηκα πάλι η σινεφίλ… τρομάρα μου… (στην κυριολεξία). Ξαφνικά στην αριστερή λωρίδα πετάγεται δαιμονισμένα από το πουθενά μία γιγαντιαία λευκή νυχτερίδα… εντάξει μεγάλο πλαστικό πανό ήταν… αμάν πια… Με μιας το επίπεδο δυσκολίας της διαδρομής ανεβαίνει από το «προσπαθώ να προβλέψω από που θα μου ‘ρθει ο Ελληνάρας που κάνει σφήνες στα φορτηγά» στο «πότε έγινε εδώ πίστα για συγκρουόμενα και δεν το θυμάμαι» . Οι οιωνοί ήταν όλοι εκεί. Οι τρίχες σηκώνονται όρθιες κι ένα απόκοσμο ρίγος με διαπερνά. Ένα σκούρο σύννεφο καλύπτει τον ήλιο. Η θερμοκρασία πέφτει απότομα. Ακριβώς όπως το περιέγραφε το παιδάκι στην Έκτη Αίσθηση. Αλλαγή φάσματος ακτινοβολίας ; Κάποιο ηλεκτρομαγνητικό πεδίο ; Και δεν έχω ένα σκόρδο, μία σφήνα, μια ασημένια σφαίρα, κάτι. Που ‘ναι η γιαγιά μου η Χριστίτσα που έβαζε κρυφά λιβάνι στις τσέπες μας όταν ήμασταν παιδιά. Σοφοί οι παλιοί. Όλα τα σκέφτονταν.

Λίγο πιο κάτω ένα σταματημένο περιπολικό και μπροστά του ένα μικρό πράσινο αυτοκίνητο γνωστής μάρκας. Θυμάμαι την ξενόγλωσση σειρά διαφημίσεων στις οποίες το συγκεκριμένο αυτοκινητάκι σώζει κάθε φορά τον κόσμο. Και τώρα το σταμάτησαν για έλεγχο… Καθώς ο ένστολος κύριος σκύβει στο παράθυρο του οδηγού περνάει δίπλα του η πηγή του μυστηριώδους ηλεκτρομαγνητικού(;) πεδίου. Ένα παλιό, τεράστιο, λευκό, γερμανικό αυτοκίνητο. Οι ανωμαλίες στην επιφάνεια του μαρτυρούν ότι έχει περάσει πολλά. Αν το είχε δει ο ένστολος, δεν υπήρχε περίπτωση να μην το σταματήσει. Εντελώς «τυχαία» ήταν απασχολημένος με το αμαξάκι που μπορούσε να σώσει τον κόσμο.

Το δυσοίωνο αυτοκίνητο με το χρώμα του πένθους της Άπω Ανατολής, κατευθύνεται… ανατολικά, – τυχαίο ΚΑΙ αυτό (;) – και μπαίνει μπροστά μου. Αρχίζει να κινείται αργά ενώ λικνίζεται από το ένα άκρο της λωρίδας στο άλλο. Ρυθμικά, με σταθερό μέτρο, σαν να θέλει να υπνωτίσει τα αυτοκίνητα γύρω του. Κανείς δεν μπορεί να απομακρυνθεί. Τα αυτοκίνητα και στις τρεις λωρίδες μένουν λίγο πιο πίσω, με ακριβώς ίσες αποστάσεις μεταξύ τους, με ακριβώς την ίδια αργή ταχύτητα, σαν υπνωτισμένη λιτανεία. Ευτυχώς συνέρχεται απρόσμενα ο αναβάτης ενός θηρίου που βρυχάται (τουτέστιν οδηγός διπλού λεωφορείου – να δεις που αυτός έχει αυτοκινητάκι που σώζει τον κόσμο στο σπίτι). Το θηρίο βγαίνει ασθμαίνοντας αριστερά και στρίβει. Τα ξόρκι λύνεται και γινόμαστε ένα συγχρονισμένο μπαλέτο καθώς βγαίνουμε όλοι αριστερά σαν να μας κυνηγάει ο Οξαποδώ, ενώ το λευκό αυτοκίνητο λικνίζεται στη δεξιά πλευρά της μεσαίας λωρίδας. Δεν αντέχω να μην κοιτάξω… στο τιμόνι μία βλοσυρή κυρία με περιποιημένο λευκό γαλλικό κότσο α λα παλαιά, θυμίζει αυταρχική διευθύντρια σχολείου. Οδηγεί αγέρωχη χωρίς να γυρίσει το κεφάλι της αλλά έχει ένα ανατριχιαστικό μειδίαμα ακριβώς παράλληλο με το μπροστινό στραβωμένο προφυλακτήρα του αυτοκινήτου. Πριν βιαστείτε να καταλήξετε ότι έχω πολύ ζωηρή φαντασία που δίνει μεταφυσικές διαστάσεις στο τίποτα, σας προσφέρω το σχόλιο από το διπλανό αυτοκίνητο όταν το εν λόγω αυτοκίνητο σταμάτησε δίπλα του στο επόμενο φανάρι: «Ο Χάρος βγήκε παγανιά ! Ήμαρτον…» κι έκανε μια γρήγορη κίνηση μεταξύ του παίζω μπαγλαμά και κάνω το σταυρό μου… Το βράδυ αγοράζω λιβάνι. Τέλος.

 

Χριστίνα Μπουγά

SHARE
RELATED POSTS
Λιθοβολήστε τον!, της Άννας Κουρουπού
Ένας σκύλος, της Στέλλας Αλαφούζου
Victor Jara, του Βαγγέλη Παυλίδη

Leave Your Reply

*
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.