Πόρτα σε ιστορίες/χρονογραφήματα/διηγήματα

Αόρατο δια γυμνού…, της Δέσποινας Κοντάκη

222827_1689218872778_3158471_n.jpg
Spread the love

222827_1689218872778_3158471_n.jpg

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

* Η Δέσποινα Κοντάκη είναι ποιήτρια. 

 

 

 

 

 

DSCI2802.JPG

 

 

 

Αέρινη, με γυμνά πόδια θαρρώ…

 

”Κοίτα, η θάλασσα φτάνει ίσα με το παράθυρο, της λέω.

Η θάλασσα κάδρο αγριεμένο του χειμώνα.

Εδώ κοντά έχω ακούσει, πως κατοικούν Θεοί.

Δεν έχω δει κανέναν όμως. Αλήθεια σου λέω.

Μα ίσως να μην είναι κι οι δικοί μου.

Ξένοι, αλλωνών και ξέπεσαν εδώ”

 

Αέρινη με εύθραυστα χέρια θαρρώ…

 

”Στην πίσω θάλασσα, ξεβράζονται ναυάγια.

Παλιές ανθρώπινες ευτυχίες και τα καλά μας ρούχα.

Δεν κοιτάζω. Δεν θέλω να θυμάμαι πως φτάσαμε εδώ”

 

Μυρωδάτη και γελαστή είναι…

 

”Αυτοί είναι. Δεν ξέρω για Θεούς.

Είναι οι δικοί μου άνθρωποι, μου λέει.

Έχω φτιάξει έναν κήπο βαθειά μου.

Στα δέντρα του κάθονται πουλιά.

Η μητέρα στέκεται πολλές φορές σιωπηλή.

Ακούει τα τραγούδια τους.

Αυτό μπορώ. Αυτό τους δίνω”

 

Αέρινη με δυο φτερά στο βλέμμα…

 

”Στις παλιές θύμησες δεν υπάρχει ο χρόνος.

Κρατώ στα μάτια ένα φτερούγισμα για πάντα.

Αλήθεια, έχετε χελιδόνια εδώ; ”

 

Αέρινη, με γυμνή ψυχή. Την είδα…

 

(Νοερά, συνομιλία με μια φίλη… Κι όμως έτσι απλά, είναι όλα αλήθεια. Ακόμα κι εκείνα που δεν συνέβησαν ποτέ μπροστά στα μάτια των άλλων)

 

SHARE
RELATED POSTS
Αθήνα-Σιβηρία-Γροιλανδία, μια τρέλα!, του Κωστή Α.Μακρή
Η λίμνη, της Μαρίας Γεωργαλά
Παράξενη ευτυχία, του Γιώργου Χατζηδιάκου

Leave Your Reply

*
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.