Πόρτα στις Ιστορίες Μητρότητας

Ιστορίες Μητρότητας: το πικρό δάκρυ της απώλειας

Spread the love
 

Και  έτσι απλά – χωρίς να το καταλάβω πέρασαν 3 χρόνια.  Τα συναισθήματα  ανάμικτα.  Από την μια να λέω ότι το προσπάθησα, από την άλλη … τι και αν το προσπάθησα δεν τα κατάφερα.

 

Πριν ξεκινήσουν όλα,  είχα ένα καημό.  «Πότε θα γίνω μάνα».   Μετά από τρία  χρόνια ενός απίστευτου  αγώνα, προστέθηκαν και άλλοι  καημοί, «οι ελπίδες που σβήνουν»,  «τα μωρά που χάθηκαν».
Και σαν να μην φτάνουν  όλα αυτά, να νοιώθεις ότι… ως εδώ ήταν, δεν μπορείς να το παλέψεις άλλο, γιατί  κάποιοι  σου στερούν τα πάντα, ακόμα και το φαγητό. Πού να βρεις όλα  όσα χρειάζονται για να κάνεις το επόμενο  βήμα και   μένεις εκεί με τις κακές αναμνήσεις του παρελθόντος  να επανέρχονται και να στοιχειώνουν το  μυαλό κάθε φορά που φτάνουν οι μέρες που βρισκόμασταν στην διαδικασία της εξωσωματικής.

Κάθε τέτοια προσπάθεια έφερνε το αποτέλεσμα που τόσο πολύ προσδοκούσαμε. Ο αγώνας φαινόταν ότι δεν είχε πάει  χαμένος .  Κρατούσαμε  στα χέρια μας  αυτό που τόσο λαχταρούσαμε, μια θετική χορειακή… και ακούγαμε την  πιο γαλήνια πρόταση να χαϊδεύει τα αυτιά μας:  «κυρία μου είσαστε έγκυος, συγχαρητήρια». Η χαρά απίστευτη και τα όνειρα ξεκινούσαν. Θα … θα…θα… θα…  και όλα αυτά τα «θα» αφορούσαν την ζωή μας με το δικό μας παιδί στην αγκαλιά. Τα κλάματα χαράς δεν σταματούσαν σε κάθε επανάληψη χορειακής. Ένα βήμα ακόμα είχε γίνει και πλησιάζαμε όλο και πιο πολύ το  στόχο. Ξεκινούσαν οι σκέψεις μας από τα πόσα θα ήταν τα σποράκια που μεγάλωναν μέσα  μου και πώς θα είναι η ζωή μας από εδώ και πέρα.
Και κάπου εκεί έφτανε η μέρα για τον υπέρηχο. Μια ακόμα  μέρα  χαράς για εμάς. Όλα έμοιαζαν αγγελικά πλασμένα, δεν μπορούσαμε να πιστέψουμε ότι το ζούσαμε αυτό. «Όνειρα όνειρα, όνειρα». Και  ξαφνικά να νοιώθεις ότι κάποιος σου κλέβει αυτό που με τόσο κόπο είχες  κερδίσει και όλα, σκέψεις, όνειρα, ελπίδα να παίρνουν τον κάτω δρόμο. Τον δρόμο που δεν έχει  επιστροφή, αυτόν που  δεν έχει  όνειρα παρά μόνο το πικρό δάκρυ της  απώλειας. Αυτό το τόσο μικρό σποράκι, που τόσο καιρό λαχταρούσαμε και ελπίζαμε να μείνει μέσα μου, έπρεπε να το ξεριζώσουμε,  γιατί η καρδούλα του δεν χτυπούσε πιά. 
“Έπρεπε” …βαριά  λέξη για να την αντέξω, ασήκωτη για να την εκλογικεύσω. Με σκυμμένο κεφάλι  ξεκινούσε ο δικός μου Γολγοθάς. Να σέρνω το κορμί μου μέχρι τη  κλινική για να  αποχαιρετίσω μια για πάντα το μωρό μου. Για το  μόνο που εκλιπαρούσα  ήταν  να μην καταλάβω, να μη νοιώσω  τίποτα…. 
Το ίδιο έργο παίχτηκε τέσσερις φορές σε ένα δυσβάσταχτο  αγώνα δυο σχεδόν χρόνων. Έξι ψυχές έφυγαν από μέσα μου, πριν καν προλάβω να τους πω πόση αγάπη είχα να τους δώσω, πριν καλά -καλά προλάβω να τις αγγίξω, να τις κρατήσω σφιχτά  στην αγκαλιά μου. Κάποιος θα πει ότι δεν  έχασα τον αγώνα, παρά μόνο κάποιες μάχες. Το σίγουρο  είναι ότι κάθε  μια από αυτές, με  στιγμάτισε ανεπανόρθωτα, όπως άλλωστε κάθε μάχη στην οποία υπάρχουν απώλειες.
 

Επιμέλεια- Διαχειριστική ομάδα του  mitrotita.gr
 

 

 
 
 
SHARE
RELATED POSTS
Ιστορίες Μητρότητας: το δικό μου θαύμα!
Ιστορίες Μητρότητας: «Μωρέ Ύψιστος…»
Ιστορίες Μητρότητας: η ώρα 10 το πρωί

Leave Your Reply

*
This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.