Ναι χτυπά το τηλέφωνο… 18:30 το απόγευμα, 9/9/2026. Χωρίς δεύτερη ανάσα ακούω από την άλλη γραμμή “ΠΕΘΑΝΕ ο Μαζωνάκης”.
Μια κραυγή βγήκε από το στόμα μου, χωρίς να το καταλάβω. Σοκ και θλίψη χωρίς σκέψη.
Είναι κάποιες ειδήσεις, που χωρίς να καταλαβαίνεις το γιατί, χτυπούν μέσα σου αλλιώς.
Δεν τον ήξερα τον Γιώργο. Αλλά ναι, ήταν ο ΔΙΚΟΣ ΜΑΣ Γιώργος. Ήταν εκεί σε ένα μεγάλο κομμάτι της ζωής μας με τα τραγούδια του. Αθόρυβος, ήσυχος και μοναχικός. Στην εφηβεία μας, στην καψούρα μας στα ξενύχτια μέχρι το πρωί να μας τραγουδάει “Ανήκω σε εμένα”.
Όσο Ζω ΜΑΖΩ. Μα- Ζω;
Έφυγε νωρίς. Τους λόγους και τις αιτίες θα τους μάθουμε από μέρα σε μέρα.
Είμαι σίγουρη ότι θα αρχίσει μια τρελή διαμάχη γύρω από το όνομα του. Θα μιλήσουν για καταχρήσεις για ψυχολογικά προβλήματα κι ό,τι μπορεί να βλάψει έναν άνθρωπο για να μην πιάσει πάτο.
Δεν του αξίζει. Ήταν αξιοπρεπής, διαφορετικός και αντισυμβατικός. Μα πάνω από όλα ήταν ο εαυτός του και αληθινός.
Ας προσπαθήσουμε να μην κάνουμε τον θάνατό του άλλη μια κωμωδία- παρωδία
Γιατί τελικά αυτό που μένει είναι τα τραγούδια και οι στιγμές!
Καλό ταξίδι “Παιδί της Νύχτας”
Αναστασία Φωκά
