Ο Ηλίας Καραβόλιας είναι Οικονομολόγος με ειδίκευση Γενικής Θεωρίας και Οικονομικής Πολιτικής. Κατέχει Master of Arts από το European Institute of Philosophical Anthropology.
«Δεν μας χώρεσες ποτέ / δεν είσαι χώρα»
( Μαρία Ιωάννου)
Πιστέψτε με : δεν είναι θέμα χρυσόσκονης ή σκουριάς, ούτε ζήτημα ιδεολογικής ή αισθητικής επιλογής του νεοελληνικού υποκείμενου( καθώς γράφω ορμώμενος από μια ανάρτηση του Νίκου Μπογιόπουλου)
Είναι κάτι βαθύτερο, κάτι που ακουμπάει όχι μόνο το πολιτισμικό και πολιτικό τερέν, αλλά κυρίως το κοινωνικό μας υπόβαθρο : αυτό το ολοένα και πιο απλωμένο έδαφος άρνησης της πραγματικότητας, αυτή την βίαιη και κυνική βιοπολιτική κανονικότητα που θέλουν σώνει και καλά να αποδεχθεί το σύνολο της κοινωνίας( όχι μόνο της νεοελληνικής,να είμαστε δίκαιοι)
Στη μια φωτογραφία λοιπόν βλέπουμε συναυλία όπου το εισιτήριο για 80,000 ανθρώπους ήταν από 50 – 500 ευρώ, αλλά μεταξύ των χορηγών ήταν και η ΔΕΗ ( της οποίας οι λογαριασμοί της έφθασαν στο θεό, οπότε και από 20 εκατομμύρια για χορηγίες, που διέθετε πριν 8 χρόνια, έφθασε ετησίως να σκορπά 150 με 160 εκατομμύρια σήμερα).
Η δε ελληνική πολιτεία διέθεσε πέριξ του ΟΑΚΑ 25-30 περιπολικά και προχώρησε σε αλλαγή ωραρίου λειτουργίας του μετρό προς διευκόλυνση των θεατών και της κυκλοφορίας.
Στην άλλη συναυλία, Πάρκο Τρίτση- Φεστιβάλ ΚΝΕ, όπου και εκεί μαζεύτηκαν περίπου 80,000 άνθρωποι, είχε είσοδο ελεύθερη (επί 4 ημέρες), αν ήθελες έδινες κουπόνι ενίσχυσης 5 ή 6 ευρώ, αλλά φυσικά χορηγοί δεν υπήρχαν( τα λεφτά του ΚΚΕ από το δημόσιο δεν πάνε εκεί) ενώ το κράτος είχε στείλει έναν ή δυο τροχονόμους.
Δεν είναι όμως αυτό το ζήτημα. Όυτε το θέμα μου είναι ότι στο ΟΑΚΑ υπήρχε η ίδια η Βίσση, μεγάλη μορφή και show woman, και μια ΑΙ καλλιτεχνική φιλοσοφία σε ενα ψηφιακό σύμπαν εμπειρίας και διασκέδασης – ενώ στο Πάρκο Τρίτση μπορούσες να ακούσεις Μίκη, Τσιτσάνη, Παπαιωάννου, Ξαρχάκο και άλλους συνθέτες απο ποιοτικούς νεόυς ερμηνευτές, σε χώρο με απλή εικαστική αισθητική παρέμβαση.
Δεν χρειάζεται να ανήκεις στην νεολαία του ΚΚΕ και να τρέχεις στις συναυλίες ή να απορρίπτεις το υπερθέαμα της Βίσση : χρειάζεται να ξέρεις ότι υπάρχουν και οι δυο αυτοί κόσμοι, να πληροφορηθείς ότι υπάρχει και κάτι άλλο από αυτό που σου δείχνουν ότι πρέπει να σου αρέσει. Και να ξέρεις ότι κάποιοι δεν πείθονται να το αποδεχτούν – είτε στέκουν τα δικά τους θέλω, και γούστα, είτε όχι.
Και ούτε πρέπει να πέσουμε στην παγίδα να πούμε ότι ”πουλάει εμπορικά” το digital show της Βίσση άρα και τα ΜΜΕ έπρεπε να το καλύψουν και να γίνει viral στα social, σε σύγκριση με το κομματικό φεστιβάλ της ΚΝΕ όπου μόνο στην κρατική τηλεόραση πέρασε ως είδηση (ενός και μόνο λεπτού, όπως το ακούτε)
Το θέμα είναι ότι υπάρχουν δυο κόσμοι στη χώρα( ίσως και περισσότεροι πλέον) και δεν μας το λένε, έξω από δημοσκοπήσεις : όχι ο δεξιός και ο αριστερός, ούτε ο κόσμος της όποιας κουλτούρας, και ο άλλος του μοντέρνου αισθητικού ή του σύγχρονου ψηφιακού και τεχνολογικού θεάματος.
Υπάρχουν δυο κόσμοι -νέων κυρίως ανθρώπων – που χωρίζονται σε αυτούς που έχουν ιδέες( ενδεχομένως και ακραίες ή δογματικές ) αλλά έχουν ιδεολογικές σταθερές, και σε αυτούς που δεν θέλουν καν να ξέρουν τι πιστεύουν, ή νομίζουν ότι πιστεύουν, οπότε και προτιμούν να μένουν μέσα στη ροή : στο συστημικό θέαμα, τον συστημικό λόγο, την συστημική διασκέδαση, την συνέχιση «ως έχει» της ζωής.
Πιστέψτε με, όπως έγραψα και στην αρχή, δεν είναι θέμα χρυσόσκονης ή σκουριάς : είναι ζήτημα να σκεφτούμε ότι υπάρχει και άλλος κόσμος – με άλλες προτιμήσεις, άλλα ακούσματα, με εναλλακτικές επιλογές, διαφορετική αντίληψη για το τι εστι διασκέδαση, πολιτισμός, τραγούδι, τέχνη.
Και ξέρετε κάτι ; Αυτές οι διαφορές στις προτιμήσεις ίσως είναι πιο ισχυρές από τις ταξικές, και δρουν ως καταλύτες ώστε να μειωθούν οι ανισότητες κάθε είδους (οικονομικές, κοινωνικές, πολιτισμικές)
Καλό είναι να μάθουμε στα παιδιά μας ότι υπάρχει και η άλλη πλευρά της επιθυμίας – όχι μόνο η φαντασμαγορική, των εφέ, του χρήματος και του εισιτηρίου.
Αλλιώς εκτός από το ενοίκιο, τα τρόφιμα και τα καύσιμα, τότε τα πάντα στην ζωή του χαμηλού μισθού θα μοιάζουν να έχουν αυτό το ”ακριβό εισιτήριο”.
Και πίσω από τα εφέ και την χρυσόσκονη κάθε επιλογής θα φανεί ( αργά ή γρήγορα) ότι τελικά λίγοι αντέχουν να πληρώνουν( και δήθεν να απολαμβάνουν μέχρι το τέλος)….