Ο Αλέξανδρος Μπέμπης (Κανταρτζής) είναι συνταξιούχος, πρώην επιχειρηματίας που ασχολήθηκε με την ανακύκλωση. Έχει υπό έκδοσιν έξι παιδικά βιβλία. Είναι παππούς του ταλαντούχου στην ζωγραφική 6χρονου Γιαννάκη που ζωγραφίζει από 1,5 ετών. Ζωγραφιές συμπεριλαμβάνονται στην δημοσίευση του σχολίου.
Ο Τραμπ προαλείφθηκε ως ελπίδα για αλλαγή αλλά εξελίχθηκε στην μεγαλύτερη απογοήτευση για όσους προσδοκούσαν ένα τέλος στο κατεστημένο χωρίς όμως να προκληθεί χάος.
Εκφυλίστηκε με τον χειρότερο τρόπο αν και εμφανίστηκε ως ρήγμα όσων ένιωθαν ότι δεν εκπροσωπούνται. Ως σύγκρουση ταυτοτήτων.
Προκάλεσε και υπηρέτησε ένα δίπολο όχι με την κλασσική μορφή ”αριστερά-δεξιά” αλλά μεταξύ εκείνων που υποστηρίζουν την δήθεν σταθερότητα ως αφήγηση
και εκείνων που την έχουν ήδη απορρίψει. Θεωρήθηκε ως κάποιος που βρίσκεται σε πόλεμο με αυτούς που κινούν τα νήματα. Τις ελίτ, τα ΜΜΕ, τους θεσμούς
ακόμη και με τα πανεπιστήμια και τον Πάπα της Ρώμης. Έτσι δημιουργήθηκε ένας διχασμός μεταξύ δύο άκαμπτων κόσμων. Όσων υποστηρίζουν την άνευ όρων προστασία της ”τάξης” και όσων κραδαίνουν την άνευ όρων άρνησή της.
Ανάμεσά τους βρίσκονται οι ανεξάρτητοι που η αποδοκιμασία τους ενώ είναι υψηλή βρίσκεται σε λανθάνουσα κατάσταση άρα δεν είναι εξισορροπητική.
Αυτό έχει σαν συνέπεια, όταν το κέντρο υποχωρεί, να ριζοσπαστικοποιούνται τα άκρα.
Το τέλος των πολέμων που υποσχέθηκε βρήκε απήχηση στους υποστηρικτές του χωρίς όμως το αμερικάνικο δόγμα να είναι προετοιμασμένο για μια τέτοια εκδοχή.
Επικρίνει τους συμμάχους, αμφισβητεί το ΝΑΤΟ, απαιτεί και απειλεί με δασμούς το αποφασιστικό όμως βήμα για να γκρεμίσει την παγκόσμια αρχιτεκτονική δεν το κάνει και ούτε πρόκειται να το κάνει εν αναμονή των ενδιάμεσων εκλογών που θα γίνουν στις ΗΠΑ. Το αποτέλεσμα είναι μια εξωτερική πολιτική αντικρουόμενων μηνυμάτων.
Διακηρύξεις ειρήνης σήμερα αλλά με κλιμάκωση των εντάσεων την επομένη. Διαπραγματεύσεις που ξεκινούν με ελπίδες αλλά καταλήγουν σε ασάφεια. Διαμαρτύρεται ότι δεν βρίσκει με ποιόν να διαπραγματευτεί με το Ιράν ενώ έχει ήδη εξοντώσει όλη την ηγεσία του. Η πλημμυρίδα εν δυνάμει και χωρίς την παραμικρή αναστολή αντεκδικητικών ανθρώπινων βομβών που θα απειλεί την καθημερινότητα του μισητού Δυτικού κόσμου-στην ουσία μόνο της Ευρώπης- είναι σοβαρό ενδεχόμενο.
Μέσα σε αυτό το σκηνικό του ανέφικτου διαλόγου η Ρωσία βλέπει ευκαιρίες αλλά και κινδύνους. Πράττει τα ελάχιστα απαραίτητα κρατώντας κλειστά τα στρατηγικά χαρτιά της μη αναλαμβάνοντας πρωτοβουλίες. Η Κίνα κάνει το ίδιο θεωρώντας στρατηγικό της πλεονέκτημα την αμερικανική ”τραμπάλα”.
Στα καθ’ ημάς η Ε.Ε. τι κάνει; Είναι ιδιαίτερα ανοχύρωτη άρα ευάλωτη επειδή δεν μπορεί να αποφασίσει ή να χειραφετηθεί πολιτικά είτε να υποταχθεί και καταφεύγει μέσα στην παραζάλη της σε υστερικές κινήσεις. Ετοιμάζεται να ”επενδύσει” σε στρατιωτικούς εξοπλισμούς εκατοντάδων δισεκατομμυρίων, εθελοτυφλώντας ότι η γενικευμένη εδώ και διακόσια χρόνια ρωσοφοβία την οδηγεί σε αδιέξοδο. Υπογράφοντας έτσι την οικονομική αλλά κυρίως την κοινωνική της καταστροφή και στο βάθος την διάλυσή της.