Ο Δημήτρης Κατσούλας είναι συνταξιούχος του Ταμείου Νομικών. Παρουσιάζεται: “Εν συντομία λοιπόν, έχουμε και λέμε: Με καταγωγή από την Μεσσηνία, αποφάσισα εν μέσω Πανδημίας COVID-19, να αποχωριστώ την Ελλάδα και να εγκατασταθώ στο Μιλάνο, βρίσκοντας διέξοδο στις αναζητήσεις μου Μουσική και Θέατρο, όπου παραμένουν οι μεγάλες μου Αγάπες. Μότο ζωής: ΥΠΝΟΣ, Ο ΜΙΣΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ|
Η Πολιτική Ιστορία είναι αμείλικτη με όσους μπερδεύουν την προσωρινή συγκυρία με την προσωπική παντοδυναμία. Η Κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη, εγκλωβισμένη στον δικό της επικοινωνιακό μικρόκοσμο, δείχνει να αγνοεί το υπόκωφο βουητό της κοινωνικής οργής που έρχεται. Όμως, η πραγματικότητα δεν κρύβεται πλέον πίσω από τις κατά παραγγελία μετρήσεις των δημοσκόπων και τις τεχνητές ωραιοποιήσεις. Η αντίστροφη μέτρηση για την απώλεια της εξουσίας στις επερχόμενες εκλογές, έχει ήδη ξεκινήσει ως η φυσική και νομοτελειακή κατάληξη μιας πολιτικής που εξάντλησε κάθε περιθώριο κοινωνικής ανοχής και πρόδωσε τις προσδοκίες των πολιτών.
Η επερχόμενη εκλογική πανωλεθρία, ωστόσο, δεν θα είναι το μοναδικό – ούτε καν το πιο οδυνηρό – για τον απερχόμενο Πρωθυπουργό. Το πραγματικό Πολιτικό δράμα, εκείνο που θα σφραγίσει την οριστική του αποστρατεία, δεν θα παιχτεί στα τηλεοπτικά πάνελ της εκλογικής βραδιάς, αλλά στους σκοτεινούς διαδρόμους της οδού Πειραιώς. Το κόμμα που κάποτε τον αποθέωνε, μετά την πρωτοφανή ήττα που θα υποστεί τη βραδιά των εκλογών, θα προετοιμάσει τη δική του κάθαρση, τη νέα του πορεία και τον επαναπροσδιορισμό του από εκεί και εμπρός.
Η παράταξη, λειτουργώντας με το πρωτόγονο αλλά αποτελεσματικό ένστικτο της αυτοσυντήρησης, ετοιμάζεται να αποβάλει το βαρίδι που την οδηγεί στην καταστροφή. Η παραδοσιακή βάση της Ν.Δ. αισθάνεται ιδεολογικά εκτοπισμένη και βαθιά προσβεβλημένη από μια ηγετική ομάδα που αντιμετωπίζει το κόμμα ως προσωπικό της φέουδο. Ταυτόχρονα, τα κορυφαία στελέχη και οι βουλευτές της πρώτης γραμμής αντιλαμβάνονται ότι η περαιτέρω ταύτιση με το «Σύστημα Μαξίμου», ισοδυναμεί με βέβαιη πολιτική αυτοκτονία. Το επόμενο Συνέδριο δεν θα είναι μια χαλαρή, τυπική διαδικασία, αλλά το Πολιτικό δικαστήριο μιας παράταξης που θα αρνηθεί να βουλιάζει μαζί με τον αρχηγό της.
Η πτώση θα είναι ηχηρή, διότι το οικοδόμημα στηρίζεται στην ψευδαίσθηση της μοναδικότητας. Όταν οι κάλπες ανοίξουν και αποκαλυφθεί το μέγεθος της εκλογικής του ταπείνωσης, η εσωκομματική αντιπολίτευση, που τώρα …ψιθυρίζει, θα βγει στο προσκήνιο πανικόβλητη και με ομολογουμένη την ήττα θ’ αρχίσει τις διαδικασίες αντικατάστασής του. Η αμφισβήτηση, ενδεχομένως να μετατραπεί σε ανοιχτή ανταρσία και οι συσχετισμοί δυνάμεων να ανατραπούν μέσα σε λίγες ώρες. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα βρεθεί αντιμέτωπος με την πιο σκληρή και κυνική αλήθεια της Πολιτικής: η εξέγερση των «δικών σου» (κι αυτό το γνωρίζει κάλλιστα ο Πρωθυπουργός), είναι πιο αμείλικτη από την επίθεση των παραδοσιακών σου αντιπάλων.
Το μεγάλο ερώτημα, ωστόσο, δεν είναι πλέον το αν θα ηττηθεί ο Μητσοτάκης, αλλά το ποιος θα αναλάβει να μαζέψει τα συντρίμμια της επόμενης ημέρας. Η ονοματολογία στους διαδρόμους της Κεντροδεξιάς έχει ήδη πάρει φωτιά από τώρα, με τα στρατόπεδα των δελφίνων να λαμβάνουν θέσεις μάχης για το Συνέδριο από την επομένη των εκλογών. Στην πρώτη γραμμή των διεκδικητών φιγουράρουν πρόσωπα που επιχειρούν να εκφράσουν τη «χαμένη ψυχή» της παράταξης αλλά και την ανάγκη για θεσμική σοβαρότητα.
Ο Νίκος Δένδιας προβάλλει ως το απόλυτο φαβορί της παραδοσιακής βάσης, έχοντας κτίσει ένα προφίλ υπευθυνότητας και Εθνικής αξιοπρέπειας, μακριά από τις φθοροποιές εσωτερικές ίντριγκες του Μαξίμου. Από την άλλη, η σκληρή Δεξιά πτέρυγα, με την παρασκηνιακή καθοδήγηση των «παλαιών αρχηγών» τύπου Αντώνη Σαμαρά, θα αναζητήσει μια καθαρόαιμη ιδεολογική στροφή για να επαναπατρίσει τις χαμένες ψήφους. Ταυτόχρονα, οι εκσυγχρονιστές τεχνοκράτες του κόμματος στρέφουν από τώρα το βλέμμα και σε νεότερα πρόσωπα, όπως ο Κυριάκος Πιερρακάκης, ποντάροντας στη λογική της διαχειριστικής επάρκειας χωρίς τα οικογενειακά βαρίδια του παρελθόντος.
Η βάση της Ν.Δ, τιμωρώντας την αλαζονεία του αλλά και την καθοδήγηση των θεσμών, θα του δείξει την έξοδο μέσω της κάλπης του Συνεδρίου που θα επακολουθήσει. Αυτή η εσωτερική καθαίρεση θ’ αποτελέσει την οριστική απομάκρυνσή του από το Πολιτικό προσκήνιο. Η Ιστορία θα καταγράψει ότι η πτώση του Κυριάκου Μητσοτάκη δεν προήλθε μόνο από την κοινωνική αποδοκιμασία, την έπαρση, την κυβερνητική διαφθορά, το κουκούλωμα εγκλημάτων, την οργιώδη ρουσφετολογία σε ημετέρους και το ότι ήταν «τυφλός» στην εξαθλίωση μιας κοινωνίας όπου τίποτα δεν είχε πλέον να προσφέρει, αλλά και από την ανάγκη της ιδίας της πολιτικής του ομήγυρης να εκλιπαρεί τον νεοεκλεγέντα αρχηγό εις μάτην, προκειμένου να εγγυηθεί τη διάσωση τουλάχιστον της υστεροφημίας του αλλά και την επιβίωση της «αγίας» οικογένειας.