Ο Ηλίας Καραβόλιας είναι Οικονομολόγος με ειδίκευση Γενικής Θεωρίας και Οικονομικής Πολιτικής. Κατέχει Master of Arts από το European Institute of Philosophical Anthropology.
Πολεμικός καπιταλισμός σημαίνει μεταξύ άλλων κέρδη διαπλεκόμενων πολυεθνικά συμφερόντων( σε λίγες μέρες κυκλοφορεί το ομώνυμο βιβλίο του Πέτρου Παπακωνσταντίνου, αν και τον «πρόλαβε» το χτύπημα στο Ιράν)
Αλλά σημαίνει, κυρίως για εμάς τους κοινούς θνητούς, το να καταλαβαίνουμε ποιος αγοράζει, σε ποιον πουλάει και ποιος χρησιμοποεί το προϊόν ( και εις σε βάρος τελικά κάποιων στη αλυσίδα αυτή, ίσως)
Θα το πούμε σε λίγες γραμμές διότι είναι πολύπλοκο : υπάρχει και είναι γνωστό ότι χώρες τις ΕΕ σπάνε το εμπάργκο και τις κυρώσεις στη Ρωσία. Αν διαβάσετε όμως το εξής κατατοπιστικό και με στοιχεία κείμενο https://votenow-referendum.
Καπιταλισμός λοιπόν σημαίνει ενίοτε «πουλάω πρώτος αυτό που θα στραφεί και εναντίον μου». Και όμως ο Πούτιν και οι ολιγάρχες του το κάνουν : βάζουν την Δύση να πληρώνει για να τους πολεμήσει !
Αυτό μας δείχνει δύο πράγματα που βρίσκουμε σε ένα άλλο κατατοπιστικότατο κείμενο με πληθώρα πηγών https://communarios.blogspot.
– Οι ενεργειακοί δρόμοι και οι επενδυτικές στρατηγικές δεν σταματούν μπροστά σε ανθρωπιστικές καταστροφές και πολέμους.
-Τα μεγάλα έθνη-κράτη στη σημερινή φάση του παγκόσμιου πολεμικού καπιταλισμού κινούνται αποκλειστικά με όρους γεωοικονομίας και ισχύος.
Το συμπέρασμα αυτό πρέπει να ιδωθεί υπό το πρίσμα μιας ευρύτερης οπτικής : ότι οι μεγάλες δυνάμεις μιλώντας για «πολυπολικό κόσμο», «εκδημοκρατισμό των διεθνών σχέσεων», «σεβασμό της εθνικής κυριαρχίας», περιγράφουν ουσιαστικά την προσπάθεια τους να αναδιανείμουν την πίτα του παγκόσμιου πλούτου, όχι απλά και μόνο να ανατρέψουν γεωπολιτικούς «εχθρούς».
Από το δεύτερο δημοσίευμα βλέπουμε επίσης ότι Ρωσία και Κίνα, με την «σιωπή» τους στα δρώμενα, δεν έπαψαν λεπτό να ακολουθούν πιστά αμφότερες την «στρατηγική της σιωπηλής διείσδυσης».
Στην πραγματικότητα μας «δηλώνουν» ρητά ότι δεν έχουν ιδεολογικό μέτωπο κατά του πολεμικού αμερικανικού και ισραηλινού καπιταλισμού, αλλά επιδιώκουν μια «πολυπολική» διαχείριση : και η ροή του πλανητικού κεφαλαίου είναι ο πιο αδιάψευστος μάρτυρας.
Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία στο δημοσίευμα (της Κεντρικής Στατιστικής Υπηρεσίας του Ισραήλ) η Κίνα παραμένει ο νούμερο ένα προμηθευτής του Ισραήλ για 7 συνεχή έτη (2020-2026).Μόνο τον Ιανουάριο του 2026, οι εισαγωγές από την Κίνα στο Ισραήλ ανήλθαν σε 1,2 δις δολάρια, καλύπτοντας το 22% της ισραηλινής αγοράς.
Πχ από τα ηλεκτρικά αυτοκίνητα ( πχ 2023 και 2024, οι κινεζικές μάρκες BYD, Geely κατέλαβαν πάνω από το 60% της αγοράς ηλεκτρικών αυτοκινήτων στο Ισραήλ) μέχρι τις υποδομές στα λιμάνια της Χάιφα, η κινεζική οικονομική διείσδυση στο Ισραήλ είναι δομική και αδιατάρακτη από τις γεωπολιτικές εντάσεις.
Η στάση αυτή της Κίνας γνωρίζουμε ότι καθορίζεται από το γιγαντιαίο σχέδιο «ένας και μοναδικός δρόμος» (ως αναβίωση και εκδοχή του αιωνίου «δρόμου του μεταξιού»)
Για το Πεκίνο, με άλλα λόγια, το Ιράν είναι ένας κρίσιμος ενεργειακός κόμβος, αλλά ταυτόχρονα το Ισραήλ και οι μοναρχίες του Κόλπου είναι απαραίτητοι εμπορικοί εταίροι και τεχνολογικοί τροφοδότες.Η Κίνα δηλαδή επιδιώκει τη σταθερότητα των ενεργειακών δρόμων και όχι τη στρατιωτική ανάφλεξη που θα διέλυε τις εφοδιαστικές αλυσίδες.
Η στρατηγική της είναι η «εξισορρόπηση των αντιθέτων»: αγοράζει πετρέλαιο από το Ιράν, ενώ ταυτόχρονα χτίζει τις υποδομές του Ισραήλ. Αυτό δεν είναι αντιιμπεριαλισμός, είναι διαχείριση παγκόσμιας ισχύος.
Τώρα, η Ρωσία του Πούτιν κινείται με μια ακόμα πιο κυνική διαλεκτική. Ενώ το Ιράν της παρέχει drones για το μέτωπο της Ουκρανίας, η Μόσχα διατηρεί ανοιχτούς διαύλους με το Τελ Αβίβ για λόγους ενεργειακούς και ασφαλείας. Ουσιαστικά δηλαδή η Ρωσία χρησιμοποιεί την ενέργεια και τη στρατιωτική παρουσία στη Συρία ως νόμισμα για τη διατήρηση των σχέσεων με το Ισραήλ.
Και πάμε τώρα στην μεγάλη «αντίφαση της Ανατολικής Μεσογείου» : η Ρωσία, μέσω της Novatek (που είναι ο μεγαλύτερος ιδιωτικός παραγωγός αερίου της Ρωσίας) και άλλων ενεργειακών κολοσσών, ενδιαφέρεται άμεσα για τα κοιτάσματα φυσικού αερίου στην Ανατολική Μεσόγειο (Levantine Basin)
Η στρατηγική της δεν είναι να συγκρουστεί με το Ισραήλ για το αέριο, αλλά να αποτελέσει τον «διαιτητή» που θα εξασφαλίσει ότι οι ροές ενέργειας προς την Ευρώπη και την Ασία δεν θα διακοπούν. Η Novatek πχ έχει εκφράσει επανειλημμένα ενδιαφέρον για τα κοιτάσματα της Ανατολικής Μεσογείου.
Η Ρωσία δεν επιδιώκει την καταστροφή των ισραηλινών εξεδρών αερίου (Leviathan, Tamar), καθώς αποτελούν μέρος της παγκόσμιας ενεργειακής ισορροπίας που επηρεάζει τις τιμές της Gazprom.
Το σχέδιο αυτό βασίζεται στον γεωοικονομικό μηχανισμό deconfliction (αποφυγής σύγκρουσης) με τις περίφημες «Συμφωνίες Deconfliction» : πχ η Ρωσία επιτρέπει σιωπηρά στο Ισραήλ να επιχειρεί στη Συρία ( ενώ είναι ρωσικής επιρροής) κατά ιρανικών στόχων, με αντάλλαγμα τη μη εμπλοκή του Ισραήλ στον εξοπλισμό της Ουκρανίας. Η Ρωσία δηλαδή επιτρέπει εκατοντάδες ισραηλινές αεροπορικές επιδρομές κατά ιρανικών στόχων στη Συρία, προκειμένου να διατηρήσει τον δικό της έλεγχο στην περιοχή. Αυτή η γεωοικονομική συναλλαγή φυσικά γίνεται αυτή τη στιγμή πάνω από τις πλάτες του τωρινού «άξονα της αντίστασης»
Εν κατακλείδι και όπως συμπεραίνει ο αρθογράφος στο δεύτερο link : Πολλοί αρνούνται να δουν ότι:
Α) Η Κίνα χρειάζεται το Ισραήλ για την τεχνολογία και τις ΗΠΑ για την κατανάλωση.
Β) Η Ρωσία χρειάζεται την αστάθεια στη Μέση Ανατολή για να ανεβαίνουν οι τιμές του πετρελαίου, αλλά όχι έναν ολοκληρωτικό πόλεμο που θα κατέστρεφε τις επενδύσεις της.
Με απλά ελληνικά (της δικής μας τριβής με την γεωοικονομική και συμπεριφορική θεωρία συναλλακτικών παιγνίων ) ώστε να μπούμε στο νόημα : όταν οι βασικοί παίχτες στην γενικευμένη αυτή σύρραξη μεταβάλλουν καθημερινά «αυτό που περιμένουμε να δούμε», όταν δηλαδή «μεταλλάσουν» επικοινωνιακά μέσω γνωστικών ασυμφωνιών και νοητικών χασμάτων την πραγματικότητα (βλ αλλοπρόσαλλες δηλώσεις Τραμπ ή και τα πολεμικά ανακοινωθέντα των Ιρανών) απλά επιδιώκουν τον πληροφοριακό ευνουχισμό μας.
Θέλουν να πιστεύουμε πχ ότι ΗΠΑ και Ισραήλ καθοδηγούν τα συμβάντα, και οι περιφερειακές χώρες είμαστε κάτι σαν πιόνια σε μια σύγκρουση «γιγάντων», όπου η Κίνα και η Ρωσία μπορεί να είναι οι «καλοί» μπορεί να είναι και οι «κακοί». Η αλήθεια όμως είναι ότι όλοι πλέον, μα όλοι, είναι παίκτες σε ένα παγκόσμιο γεωοικονομικό καπιταλιστικό καζίνο…